LIVE IN THE MOUNTAINS OR DIE IN THE CITIES

Η Μαύρη Αλήθεια

2011-12-24T08:36:00.001+02:00

Αγαπητοί Άνθρωποι

Είναι μία από μοντέρνες τραγωδίες της εποχής μας, η απόγνωση καθενός να ανήκει σε μια ομάδα μισθωτών δούλων, με αρρωσταίνει. Αλήθεια με αηδιάζει, να βλέπω κάποιον από σας να ικετεύει για μια δουλειά, να ικετεύει για υποδούλωση στις εταιρείες, να ικετεύει να είναι στην ομάδα μου. Δεν θα έπρεπε η απόγνωσή σας να είναι για την επανάσταση αντί για ποταπές ευκαιρίες;

Δεν θα έπρεπε η ενέργειά σας να συγκεντρωθεί στην επανάσταση εναντίων των δισεκατομμυριούχων φίλων μου και εμένα; Δεν θα έπρεπε η ψυχή σας να είναι αφοσιωμένη στην αντίσταση αντί στην προσπάθεια να εγκλωβίζετε τους εαυτούς σας σε θαλάμους εταιρικής δουλείας;

Είστε άρρωστοι! Εσύ, μισθωτέ δούλε, είσαι ο άρρωστος, όχι εγώ, είσαι ο άρρωστος γιατί έχεις τυφλωθεί τόσο που χάσει το δρόμο σου. Έχεις γίνει τόσο δουλικός και τόσο απογνωσμένος για πρόσληψη που έχεις ξεχάσει τις πραγματικές αξίες της ζωής. Έχεις τυφλωθεί τόσο από τις υλιστικές σου ανάγκες, που μια δουλειά είναι η σωτηρία σου, φυσικά στην σαδιστική εταιρεία μου.

Σηκωθείτε Άνδρες! Σηκωθείτε Γυναίκες! Αντισταθείτε στην καταπίεσή σας! Φυσικά δεν θα το κάνεις ποτέ, θα καθίσεις στο σπίτι περιμένοντας να ξεκινήσει η αγαπημένη σου εκπομπή. Είσαι ένα άρρωστο, παθητικό, πλάσμα και γι'αυτό σου αξίζει να κυριαρχείσαι από εμένα και τελικά τα παιδιά μου. Τίποτα δεν σε ενοχλεί, τίποτα δεν σε κάνει έξαλλο, απλά κάθεσαι και περιμένεις σαν το σκυλί την πληρωμή σου και την φανταστική προαγωγή σου. Συχνά γελάμε στην λέσχη γκολφ με τους ανθρώπους που περιμένουν προαγωγή, το ανέκδοτο είναι αυτό "- πως αποκαλείς έναν δούλο μισθωτό που πήρε προαγωγή; - δούλο μισθωτό"!

Μερικές φορές βαριέμαι, ειλικρινά, γιατί δεν αποτελείς απειλή, γιατί είσαι τόσο γαμημένα πειθήνιος και ηλίθιος. Όταν ήμουν μικρός ο πατέρας μου μού μίλησε για την πάλη των τάξεων, και το περίμενα με προσμονή, να συντρίβω τους φτωχούς, αλλά τίποτα δεν έγινε τελικά. Δεν συμβαίνει απολύτως τίποτα, απλά κάθομαι στο γραφείο μου συλλέγοντας δισεκατομμύρια από τον ιδρώτα και τον μόχθο σου ενώ εσύ συνεχίζεις να ονειρεύεσαι ότι είσαι ελεύθερος.

Είναι απλό, μισθωτέ δούλε, πολύ απλό, η συνταγή είναι αυτή: τη μισή σου μέρα την περνάς ως δούλος, και την υπόλοιπη μισή μπροστά στην τηλεόραση να φαντάζεσαι ότι είσαι ελεύθερος.

Σ'αγαπώ, μισθωτέ δούλε, αλήθεια σ'αγαπώ, γιατί χωρίς εσένα δεν θα μπορούσα να συντηρώ έναν τόσο πολυτελή, παρότι δίχως νόημα, τρόπο ζωής.

Ένας δισεκατομμυριούχος

http://megalomastsirko.blogspot.com

http://theactivists.wordpress.com

Ένα Απάνθρωπο Χρηματοπιστωτικό Σύστημα

2011-10-19T22:19:00.000+03:00

Από τους πρώτους πολιτισμούς μέχρι και τις μέρες μας, οι περισσότεροι

άνθρωποι αναγκάζονταν να δουλεύουν για να κερδίσουν τα προς το ζην.

Οι αντιλήψεις μας για την εργασία είναι προϊόν πιθανότατα εκείνων των

πρώιμων εποχών.

Στη διάρκεια των χιλιάδων ετών ύπαρξης του χρηματοπιστωτικού συστήματος,

οι περισσότεροι εργάτες πληρώνονται τόσο όσο χρειάζεται για να

επιστρέφουν και την επόμενη μέρα στη δουλειά τους, ακόμα και σε περιπτώσεις

όπου θα μπορούσαν να αμείβονται με περισσότερα χρήματα.

Πώς αλλιώς μπορεί να εξασφαλίσει ο εργοδότης ότι οι εργάτες θα συνεχίσουν να

επιστρέφουν στη δουλειά τους; Αν οι εργαζόμενοι έπαιρναν μισθούς που

θα τους επέτρεπαν να παίρνουν άδειες εβδομάδων για να ταξιδεύουν ανά

τον κόσμο, να παρατείνουν τις διακοπές τους ή να απολαμβάνουν διάφορες

άλλες πολυτέλειες, τα χρονοδιαγράμματα παραγωγής δεν θα μπορούσαν

να λειτουργήσουν σωστά. Ακόμα και αυτοί που είναι μορφωμένοι, εύποροι,

ζούνε σε πανάκριβα σπίτια και οδηγούν ακριβά αυτοκίνητα αναγκάζονται

να δουλεύουν για να διατηρήσουν το επίπεδο ζωής τους.

Όλοι μας, ακόμα και τα πλέον υψηλόβαθμα στελέχη, είμαστε σκλάβοι του

χρηματοπιστωτικού συστήματος. Οι περισσότεροι από μας ζούμε μια ανούσια ζωή.

Παραμένουμε σε δουλειές που μισούμε, προκειμένου να μπορούμε να αγοράζουμε

περισσότερες μικροσυσκευές που δεν χρειαζόμαστε ή για να δουλέψουμε

αρκετά ώστε να δικαιούμαστε διακοπές για να δραπετεύσουμε από το λόγο

για τον οποίο ουσιαστικά χρειαζόμαστε τις διακοπές.

Καθημερινά, οι περισσότεροι από εμάς προσπαθούμε μανιωδώς να επιβιώσουμε,

να πληρώσουμε τους λογαριασμούς των αυτοκινήτων μας, των

σπιτιών μας και άλλων υλικών αγαθών που εγκλωβίζουν την ψυχή και το

σώμα μας σε μια αέναη προσπάθεια να εξασφαλίσουμε το μέλλον μας.

Έχουμε εγκλωβιστεί σε έναν διαρκή αγώνα για επιτυχία χωρίς να αναλογιζόμαστε

για ποιον λόγο τα κάνουμε όλα αυτά ή ποιον προσπαθούμε να ξεπεράσουμε.

Οι περισσότεροι από εμάς δεν αφιερώνουμε καθόλου χρόνο για να αναλογιστούμε

πως ζούμε και ποια είναι η σχέση μας με τους άλλους, ή ποιος είναι ο

σκοπός στη ζωή μας και ποιοι πραγματικά είμαστε.

Ακόμα και εκείνοι που έχουν οικονομική ασφάλεια είναι εθισμένοι στην

εικόνα της προσωπικής επιτυχίας, όπως την παρουσιάζουν τα μέσα μαζικής

ενημέρωσης. Μόλις φτάσουμε τον πρώτο οικονομικό μας στόχο, επιθυμούμε

ακόμα περισσότερα: ένα γιωτ, ένα εξοχικό και ταξίδια στο εξωτερικό.

Στον χρηματοπιστωτικό κόσμο που ζούμε, ακόμα και τα όνειρά μας είναι

καταμερισμένα. Ξεκινάμε με τη σκέψη «Μακάρι να μπορώ να βγάζω όσα

χρειάζεται για να ζω αξιοπρεπώς» και αν τα καταφέρουμε, προχωράμε στο

επόμενο στάδιο: «Μακάρι να είχα ένα μικρό εξοχικό να μπορώ να ξεφεύγω·

αυτό θα με έκανε ευτυχισμένο». Κάθε φορά που κάτι νέο προστίθεται σε

αυτή την ατέλειωτη αλυσίδα δυσαρέσκειας, συγκεντρώνουμε όλο και περισσότερο

υλικό πλούτο, ο οποίος όμως ποτέ δεν μας είναι αρκετός.

Ζούμε σε έναν κόσμο ανεκπλήρωτων ονείρων που μας στερεί τη δυνατότητα να

μάθουμε και να κατανοήσουμε το πραγματικό νόημα της ζωής...

Απόσπασμα από το βιβλίο του Jacque Fresco:"The Best That Money Can't Buy"

Ξεστραβωθείτε!!!

2011-09-15T19:08:00.001+03:00

« ...Η ελίτ δεν θα δίσταζε να πραγματοποιήσει τους πολιτικούς της σκοπούς, χρησιμοποιώντας τις τελευταίες σύγχρονες τεχνικές για να επηρεάσει τη συμπεριφορά του κοινού και να κρατήσει την κοινωνία υπό στενή παρακολούθηση».

Ζπμίγκνιου Μπρεζίνσκυ σύμβουλος εθνικής ασφαλείας των ΗΠΑ
(Σ.Σ:Ο Μπρεζίνσκυ είναι εβραϊκής καταγωγής)

Τα τελευταία χρόνια έχει γίνει επιστητό ότι, για τη νεοταξική μεταμόρφωση του πλανήτη, χρησιμοποιείται μια ολόκληρη «επιστήμη» ψυχολογικών επιχειρήσεων απότην υπερεθνική ελίτ. Η σημερινή κοινωνική κατάσταση είναι παραπροϊόν μιας σειράς τεχνικών «κοινωνικής μηχανικής» η οποία δρα στο παρασκήνιο της πολιτικής,της κοινωνικής μέριμνας, της οικονομίας, της ενημέρωσης, του πολιτισμού, της βιομηχανίας, του θεάματος και του μάρκετινγκ, επιχειρώντας να χειραγωγήσει και να παθητικοποιήσει τους πολίτες, να μεγιστοποιήσει τα κέρδη των πολυεθνικών, να αποδομήσει τα παραδοσιακά έθνη, τις κοινωνίες και τα θρησκευτικά συστήματα, επιβάλλοντας πολέμους και «τρομοκρατία» εναντίον ολόκληρων λαών και μετακινώντας στρατιές φθηνής εργατικής δύναμης με τη λαθρομετανάστευση επιδιώκοντας τη νέα δουλοκρατία.

Όλα αυτά τα φαινόμενα που παρουσιάζονται.........

από τα καθεστωτικά media περιτυλιγμένα με το εύηχο ιδεολόγημα της ποικιλομορφίας / πολύ-πολιτισμικότητας, είναι το αποτέλεσμα των -φανερών και κρυφών- σχεδιασμών μιας διεθνούς ελίτ, επικεφαλής του χρηματιστηριακού καπιταλιστικού μοντέλου, που θέλει τους πολίτες απόλυτα παραδομένους, ανήμπορους να υπερασπίσουν τις κοινωνικές κατακτήσεις, τα εθνικά σύμβολα και τις -με αίμα- αποκτημένες πολιτικές ελευθερίες.

Η ΤΕΧΝΙΚΗ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΕΞΑΠΑΤΗΣΗΣ

Ο όρος «κοινωνική μηχανική» μπορεί να έχει καθιερωθεί σχετικά πρόσφατα, αλλά πολλές σχετικές τεχνικές χειρισμού των μαζών έχουν χρησιμοποιηθεί ανά τους αιώνες από τους κατέχοντες την εξουσία. Αν και δεν είναι βεβαιωμένο ότι υπήρξε ως ιστορικό πρόσωπο, ως πατέρας αυτής της ιδέας θα μπορούσε να θεωρηθεί ο Κινέζος θεωρητικός της στρατηγικής και φιλόσοφος, Σουν Τζου (4ος -5ος αι. π.Χ.).

Το έργο του δεν έγινε δημοφιλές μόνο μεταξύ των θεωρητικών του πολέμου, αλλά και μεταξύ των πολιτικών ηγετών και των διευθυντικών στελεχών στον επιχειρηματικό χώρο. Διαβάζοντας ορισμένες αρχές του μεταφορικά (στην εποχή της παγκοσμιοποίησης), λένε: «Αυτό που έχει μεγίστη σημασία στον (κοινωνικό) πόλεμο είναι να επιτεθείς στην στρατηγική του εχθρού (των εθνών). Δεύτερο, κατά σειρά σπουδαιότητας, είναι να διαλύσεις τις συμμαχίες του (τα παραδοσιακά στηρίγματα)» (με βάση την ελληνική έκδοση, Παπασωτηρίου 2008).

Στην νεώτερη ιστορία, η κοινωνική μηχανική εφαρμόσθηκε κατά κόρον από τα μεγάλα ολοκληρωτικά καθεστώτα, με σκοπό να ισοπεδωθούν οι ανθρώπινες προσωπικότητες και να εξοντωθούν οι αντιφρονούντες. Κάτι ανάλογο συμβαίνει σήμερα με την ενορχηστρωμένη «μετανάστευση» τεράστιων μουσουλμανικών και αφροασιατικών πληθυσμών, η οποία λειτουργεί ως μοχλός διάβρωσης του εθνικού και κοινωνικού ιστού.

Στο modus vivendi του αμερικανικού τρόπου ζωής, που έγινε σιγά- σιγά πλανητικό μοντέλο, η κοινωνική μηχανική αποσκοπούσε στην απονεύρωση των πολιτών και στην μετατροπή τους σε αμοραλιστές καταναλωτές χωρίς ιστορική μνήμη φιλοσοφικές αναζητήσεις και ηθικές αντιστάσεις.

Το σύγχρονο μοντέλο του νεοταξικού «homo lupus economicus» είναι πιο ολοκληρωτικό και αντιανθρώπινο , αφού χρησιμοποιείται πλέον μια πανίσχυρη τεχνολογία επηρεασμού της συνειδήσεως, πέρα από γεωγραφικά σύνορα και πολιτικές ιδεολογίες. Το μοντέλο αυτό είναι ακόμα πιο επικίνδυνο, γιατί παρουσιάζεται σαν δημοκρατικό, ενώ στην πραγματικότητα λέει:

«Επιτρέπεται να επιλέξετε ελεύθερα, στον βαθμό που μπορούμε να προγραμματίζουμε τις κινήσεις σας και να επιβάλλουμε -με πλύση εγκεφάλου- αυτό που εμείς θέλουμε και μας συμφέρει να κάνετε»...

ΤΑ ΕΡΓΑΛΕΙΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΜΗΧΑΝΙΚΗΣ

1. Η στρατηγική της παραπλάνησης: Προκειμένου να αποκτήσουν τον έλεγχο του κοινού, αφ' ενός το διατηρούν ασυντόνιστο και με άγνοια των βασικών αρχών του συστήματος και αφ' ετέρου, συγχυσμένο αποδιοργανωμένο και διασπασμένο με ζητήματα που δεν έχουν πραγματική σημασία.

Αυτό επιτυγχάνεται ως εξής: α) παρέχοντας χαμηλού επιπέδου δημόσια παιδεία και κρατώντας μόνο για την ελίτ την υψηλή γνώση,
β) Κατευθύνοντας τα αισθήματά τους , αυξάνοντας τη μαλθακότητά τους (πνευματική και φυσική) μέσα από συνεχή βομβαρδισμό από φθηνό σεξ, βία και τρομοκρατία μέσω των ΜΜΕ,
γ) Ξαναγράφοντας την ιστορία και τους νόμους και υποβάλλοντας τους πολίτες σε αποκλίνουσα συμπεριφορά, ώστε να μπορούν να μεταστρέψουν τη σκέψη τους από τις πραγματικές τους ανάγκες σε μη απαραίτητες προτεραιότητες.

Ο γενικός κανόνας είναι ότι υπάρχει κέρδος από τη σύγχυση: όσο περισσότερη σύγχυση τόσο μεγαλύτερο το κέρδος.

Άρα η καλλίτερη μέθοδος είναι να δημιουργούνται προβλήματα και μετά να προσφέρονται έτοιμες λύσεις γι' αυτά.

-Μεθόδευση της Παραπλάνησης

ΜΜΕ: Απομακρύνουν την προσοχή του ενήλικου κοινού από τα πραγματικά κοινωνικά ζητήματα και τη στρέφουν σε ανούσια ριάλιτυ.

ΣΧΟΛΕΙΑ: Διατηρούν αστοιχείωτα τα νεαρά παιδιά σε τομείς όπως τα μαθηματικά, τα οικονομικά, το δίκαιο, τη φιλοσοφία, την ιστορία.

ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ: Κρατούν σε χαμηλό επίπεδο την ψυχαγωγία του κοινού και τον πολιτισμό.

ΕΡΓΑΣΙΑ: Εφαρμόζεται η τακτική να είναι συνεχώς απασχολημένο το κοινό ώστε να μην μένει χρόνος για να σκεφθεί. Κατά τον Άλντους Χάξλεϋ, ο κόσμος αυτός θα είναι «μια δικτατορία χωρίς δάκρυα» όπου οι μάζες θα «λατρεύουν τη δουλεία τους».

2. Αποσιώπηση: Με τον έλεγχο των ΜΜΕ φιλτράρονται οι ειδήσεις και οι πληροφορίες, ώστε σημαντικά αποσπάσματα των πραγματικών γεγονότων να αποκρύπτονται. Έτσι περνούν στον κόσμο την εικόνα των πραγμάτων που τους συμφέρει.

3. Γελοιοποίηση της «επικίνδυνης» πληροφορίας: Αν κάποιο σημαντικό γεγονός, (π.χ. οι επιθέσεις της 11ης 9 στη Νέα Υόρκη) δεν «χωράει» στις επίσημες εξηγήσεις που προωθούνται από τα media, τότε μπαίνουν μπροστά οι μηχανισμοί εξευτελισμού: «γραφικοί», «συνωμοσιολόγοι» κ.λπ. Παράλληλα προωθούν υπούλως στημένες εξωφρενικές θεωρίες (π.χ. εξωγήινοι), ώστε να επιτείνουν τη σύγχυση του κοινού και να ακυρώνουν τις σοβαρές μαρτυρίες (π.χ. τις καταθέσεις των μηχανικών που μιλούν για κατεδάφιση από μέσα των Διδύμων Πύργων).

4. Κατασκευή «ειδικών»: Προώθηση δικών τους επιστημόνων και εξωνημένων διανοουμένων σε θέσεις κλειδιά του δημοσίου βίου (π.χ. καθηγητές πανεπιστημίου, διευθυντές ινστιτούτων), οι οποίοι στηρίζονται από τα επίσης κατευθυνόμενα ΜΜΕ.

Στην χώρα μας, όπου διεξάγεται ένας ανελέητος ιδεολογικός πόλεμος για εξόντωση κάθε τι ελληνικού, είναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα της κατάληψης πολλών πανεπιστημιακών θέσεων από καθηγητές της εθνομηδενιστικής σχολής τα τελευταία 20 χρόνια, για να πρωτοστατούν σήμερα στη διάλυση της Παιδείας και στον αφελληνισμό της Ιστορίας.

5. Λειτουργία προβοκάτσιας: Όταν μια κοινωνική κατάσταση αρχίζει να γίνεται απειλητική γι' αυτούς (π.χ. αρχίζει να αφυπνίζεται πατριωτικά ή κοινωνικά ο μέσος πολίτης), τότε προωθούν κάποιον δικόν τους άνθρωπο ή κίνημα για να προλάβουν τους πραγματικούς εκπροσώπους του λαού και να σπείρουν τηνπαραπληροφόρηση. Αν, παρ' όλα αυτά οι κοινωνικοί μηχανικοί αποτύχουν να επιβληθούν, τότε αρχίζει μια επίθεση ηττοπάθειας και δράσης άλλων αχυρανθρώπων.

6. Διάσπαση της προσοχής με την υπερπληροφόρηση: Αν κάποιο γεγονός τραβήξει την προσοχή του κοινού, οι κοινωνικοί μηχανικοί φροντίζουν ώστε τα ΜΜΕ να επιμείνουν σε άχρηστες λεπτομέρειες και στην αποπροσανατολιστική παρουσίασή του. Ταυτόχρονα σκηνοθετούν ένα άλλο γεγονός για να αποσπάσουν την προσοχή του κοινού. Τα παραδείγματα στην Ελλάδα είναι πολλά..

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΧΩΡΙΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ:
Η ΜΗΧΑΝΙΚΗ ΤΩΝ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΩΝ

Η αρχή της νεοταξικής λογοκρισίας να εξαφανίζει τις ουσιαστικές πληροφορίες μέσα σε έναν κυκεώνα ασήμαντων πληροφοριών, επιτρέπει στη νέου τύπου λογοκρισία να εμφανίζεται πλουραλιστική και δημοκρατική. Αυτή η στρατηγική εφαρμόζεται, κατ' αρχάς, στη τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων, τη βασική πηγή ενημέρωσης των πολιτών.

Όλοι οι ψυχολόγοι και ειδικοί της νευροεπιστήμης γνωρίζουν ότι η απομνημόνευση πληροφοριών από τον εγκέφαλο γίνεται καλλίτερα όταν αυτές παρουσιάζονται με δομημένο τρόπο. Όμως τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων κάνουν ακριβώς το αντίθετο, ανακατεύοντας άναρχα ετερόκλητα θέματα διαφορετικής σπουδαιότητας (λίγο πολιτική, αθλητικά, ένα κοινωνικό θέμα, κάτι διασκεδαστικό, μετά ξανά πολιτική κ.λπ.). Έτσι είναι πολύ εύκολο να χειραγωγήσεις έναν πληθυσμό...

Η αληθινή ενημέρωση παρέχεται πλέον από τα εναλλακτικά, ειδικά και φανζιν έντυπα, τα οποία διαβάζονται όλο και περισσότερο από υποψιασμένους πολίτες.

- Στόχοι της κατευθυνόμενης ενημέρωσης:

• Ο ολοκληρωτικός έλεγχος των ατόμων.

• Να εμποδίζεται τι κοινό να σκέπτεται και να θέτει ευφυή ερωτήματα για την κατάστασή του και τον τρόπο με τον οποίο είναι οργανωμένη και διευθύνεται η κοινωνία.

• Να γίνει πιο εύκολα χειραγωγήσιμο το κοινό, αποδυναμώνοντας την αναλυτική και κριτική του ικανότητα.

• Ο ηλεκτρονικό έλεγχος της ψυχικής διάθεσης και της συμπεριφοράς του πληθυσμού.

• Δυνατότητα επηρεασμού ενός πλήθους, κάνοντάς το παθητικό ή, αντιθέτως, βίαιο ξαφνικά.

Τέτοια τεστ έχουν γίνει στην Ρουάντα, στο Μπουρούντι, στην πρώην Γιουγκοσλαβία και τώρα στο Ιράκ. Πιλοτικό πρόγραμμα για κοινωνία Δυτικού τύπου αποτελεί η Ελλάδα γιατί όταν μπήκε στην ΕΟΚ ο Έλληνας εθεωρείτο ιδιαιτέρως απείθαρχος και πολιτικοποιημένος. Γι' αυτό δόθηκαν και συνεχίζουν να κυκλοφορούν πολλά δισεκατομμύρια σε ευρω-πακέτα και ναρκοδολλάρια, και χτίστηκαν πολλές νεόπλουτες περιουσίες και επαύλεις για να ελεγχθεί το μυαλό των Νεοελλήνων...

Η υπερεθνική ελίτ έχει καταφέρει να κατευθύνει την κοινή γνώμη μέσω της παγκόσμιας αγοράς των ΜΜΕ που ελέγχεται από 7-9 πολυεθνικές επιχειρήσεις: τις Disney/ABC, AOL-TimeWarner, Sony, Viacom/CBS, την News Corporation/Fox του Μέρντοχ, την General Electric/NBC, τη Universal/Seagram, την Tele-Communications και AT&T, και τις Vivendi και Bertelsman.

Σ' αυτές ανήκουν όλα τα μεγάλα αμερικανικά κινηματογραφικά στούντιο, όλα τα τηλεοπτικά δίκτυα, περισσότερο από το 80% της παγκόσμιας μουσικής αγοράς, οι μεγαλύτεροι δορυφόροι που εκπέμπουν διεθνώς, ένα μεγάλο μέρος της αγοράς των εκδόσεων βιβλίων και περιοδικών ποικίλης ύλης, η μεγάλη πλειοψηφία των εμπορικών καλωδιακών καναλιών στις ΗΠΑ και διεθνώς, καθώς και η μερίδα του λέοντος της ευρωπαϊκής τηλεόρασης...

Όπως επισημαίνει ο Λανς Μπένετ, ο οποίος διδάσκει πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτων στο βιβλίο του The politics of Illusion: «Οι ειδήσεις κατευθύνονται από δυνάμεις που δύσκολα συμβιβάζονται με τις ανάγκες της δημοκρατίας...»

«Μέσα από την προσεκτική προπαρασκευή των μηνυμάτων, οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι πετυχαίνουν συχνά να ελέγχουν τις πληροφορίες που σχετίζονται με όλα τα στοιχεία-κλειδιά των ειδησεογραφικών θεμάτων. Ο σκοπός φυσικά είναι ο έλεγχος των πληροφοριών που σχετίζονται με το σύνολο των συστατικών μερών των εκτυλισσομένων πραγματικών πολιτικών δραμάτων και επομένως, ο έλεγχος του περιεχομένου όλων των ειδησεογραφικών θεμάτων που έχουν γραφτεί για αυτά».(ελληνική έκδοση, Η πολιτική των ψευδαισθήσεων, Δρομέας, Αθήνα 1999, σελ. 71-72, 178).

Ο Γάλλος θεωρητικός Ζαν Μπωντριγιάρ χρησιμοποιεί τον όρο «υπερπραγματικότητα» ως υπόμνηση του γεγονότος ότι αυτός ο απόμακρος, κατασκευασμένος συμβολικός κόσμος είναι που παρέχει όλο και περισσότερο την πρώτη ύλη για την σκέψη και το συναίσθημα.

ΤΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΤΩΝ ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΕΩΝ

Όπως το έχει θέσει εύστοχα ο παλαιός Βρετανός πρωθυπουργός Βενιαμίν Ντισραέλι: «Υπάρχουν 3 ειδών ψεύδη: τα ψέμματα, τα χοντρά ψέμματα και η στατιστική».

Κόμματα και πολιτικοί εκδοτικά συγκροτήματα, τηλεοπτικοί σταθμοί, αλλά και πλήθος εταιρειών που στηρίζουν την επιβίωσή τους στην ελεύθερη αγορά, παραγγέλλουν συχνά δημοσκοπήσεις, προσπαθώντας να επηρεάσουν τον ψηφοφόρο-καταναλωτή. Ο πολιτικός σύμβουλος Ρότζερ Άιλ κάποτε ευφυολόγησε λέγοντας: «Όταν πεθάνω θέλω να ξαναγυρίσω με πραγματική εξουσία. Θέλω να ξανάρθω ως μέλος μιας ομάδας δημοσκοπήσεων.» Μόνο στην Ευρώπη επενδύονται 8 δις. ευρώ ετησίως, για να σκιαγραφηθούν οι σκέψεις και οι προθέσεις των πολιτών.

Το 2006, σε συνέδριο με θέμα Δημοσκοπήσεις και Στατιστική, που πραγματοποίησε στην Κω το Ε.Σ.Ι. (Ελληνικό Στατιστικό Ινστιτούτο) ειδικοί επιστήμονες εξέθεσαν τις ανησυχίες τους σχετικά με τις «θολές» διαδικασίες υπό τις οποίες διενεργούνται πολλές δημοσκοπήσεις και τα συμφέροντα που εξυπηρετούν.

Ο Κωνσταντίνος Μπάσιος, υποψήφιος διδάκτορας του Πανεπιστημίου Αθηνών, αναφέρει στο άρθρο του «Η πολιτική δημοσκόπηση ως ένα ακόμα σύμπτωμα ιδιαίτερης πολιτικής παθογένειας τα σημεία εκείνα που συχνά παραβλέπονται ή αποσιωπούνται: α) Ποιος είναι αυτός που καθορίζει ότι ένα συγκεκριμένο κι όχι κάποιο άλλο θέμα χρήζει σφυγμομέτρησης;
β) Πώς διατυπώνονται τα ερωτήματα, σε ποια πράγματα δίδεται έμφαση και με ποια σειρά υποβάλλονται σε αυτούς που παίρνουν μέρος στη σφυγμομέτρηση;
γ) πόσα πρόσωπα απαρτίζουν το δείγμα και με ποια κριτήρια επιλέγονται αυτά τα πρόσωπα;

Ως προς τις πολιτικές δημοσκοπήσεις, το εκλογικό σώμα μαθαίνει μόνο για τις δημόσιες και όχι για τις μυστικές. Επομένως, το επίμαχο σημείο είναι: γιατί κάποιος με πληροφορεί για ένα θέμα για το οποίο εγώ δεν έχω ενδιαφερθεί; Προφανώς γιατί λέγοντάς μου ό,τι εκείνος θέλει, διαμορφώνει μια «βολική» για εκείνον πραγματικότητα.

Η «έρευνα αγοράς» αποτελεί άλλο ένα παγκόσμιο ολιγοπώλιο στα χέρια των επικυριάρχων. Τέσσερις εταιρείες ελέγχουν το μεγαλύτερο τμήμα της παγκόσμιας αγοράς, χρησιμοποιώντας πληθώρα επωνυμιών: οι WPPGroup, McCann Ericsson, TNS και Thomson Corporation. Οι 4 αυτές αγγλοσαξονικές εταιρείες υπολογίζεται ότι ελέγχουν περί το 90% της ελληνικής αγοράς, συγκεντρώνοντας όγκο και ποιότητα πληροφοριών και αναλύσεων, ανά έτος, μεγαλύτερα από οποιαδήποτε κρατική υπηρεσία, συμπεριλαμβανομένης και της εθνικής στατιστικής υπηρεσίας!

ΤΟ ΜΑΡΚΕΤΙΝΓΚ ΤΟΥ BIG BROTHER

Αποδεικνύεται, λοιπόν, ότι αυτά που δεν ξέρουμε είναι πολύ πιο σημαντικά από τον όγκο των σκουπιδο-πληροφοριών που μεταδίδονται. Η κατοχή της μυστικής γνώσης ισοδυναμεί με περισσότερη εξουσία και το τελικό αποτέλεσμα είναι ο καλλίτερος έλεγχος των μαζών. Κατ' αναλογίαν, στον βαθμό που ό,τι σκεπτόμαστε βασίζεται σε ό,τι μαθαίνουμε, η χειραγώγηση ενός νου ή ενός έθνους από νόες, μπορεί να επιτευχθεί μέσω του ελέγχου των πληροφοριών.

Επιπλέον, η «κοινωνική μηχανική» (η ανάλυση κι ο αυτοματισμός μιας κοινωνίας) απαιτεί τη συσχέτιση μεγάλων ποσοτήτων σταθερά μεταβαλλόμενων οικονομικών πληροφοριών (δεδομένων) και για αυτό χρειάζεται ένα υψηλής ταχύτητας σύστημα ψηφιακής επεξεργασίας δεδομένων. Αυτό θα μπορούσε να προηγηθεί τηςκοινωνίας και να προβλέψει πότε αυτή θα είναι έτοιμη να συνθηκολογήσει.

Για να επιτευχθεί μια απολύτως προβλέψιμη Οικονομία, τα μέλη των χαμηλοτέρων τάξεων της κοινωνίας πρέπει να μπουν υπό απόλυτο έλεγχο: να «εξημερωθούν» να εκπαιδευθούν και να δεσμευθούν με βάρη και μακροχρόνια κοινωνικά καθήκοντα από νεαρή ηλικία, προτού έχουν την ευκαιρία να αναρωτηθούν για τηνπραγματική φύση των αγαθών και να αμφισβητήσουν το σύστημα.

Για να εξασφαλισθεί μια τέτοια υπακοή, έπρεπε να διαλυθούν οι παραδοσιακές οικογένειες των μέσων και κατωτέρων τάξεων, μέσα από την εντατικοποίηση τηςαπασχόλησης και των δύο γονέων και την καθιέρωση κρατικών κέντρων ολοήμερης απασχόλησης και εκπαίδευσης των παραμελημένων παιδιών τους.

Το 2005, ένα μεγάλο ερευνητικό consortium, χρηματοδοτούμενο από την Ε.Ε. ξεκίνησε τη δημιουργία ενός κατάλληλου για προσομοιώσεις μοντέλου κοινωνικών αλληλεπιδράσεων, με την βοήθεια αυτόνομων προγραμμάτων. Το πρόγραμμα ονομάσθηκε New Ties και έχει ολοκληρώσει την πρώτη φάση του. Με την συμμετοχή 5 μεγάλων ευρωπαϊκών πανεπιστημίων, ανοίγει τον δρόμο σε προσομοιώσεις μεγάλης κλίμακας ανθρώπινων πληθυσμών που αναμένεται να ακολουθήσουν τα επόμενα 20 χρόνια, οπότε και αναμένεται να εκατονταπλασιασθεί η ισχύς των υπολογιστικών συστημάτων. Τότε θα είναι δυνατή μια ακόμη πιο άμεση συλλογή δεδομένων, σχεδόν σε πραγματικό χρόνο, καθώς εκατομμύρια αυτόνομα προγράμματα θα είναι σε θέση να παρακολουθούν και να καταγράφουν, να ταξινομούν πακτωλούς δεδομένων σχετικά με τις ζωές των πολιτών.

Αν ο χειρισμός των μαζών καταστεί δυνατός, τότε θα γίνει εφικτή σε μεγάλο βαθμό η πρόβλεψη της αγοραστικής συμπεριφοράς του καθένα, ακόμα και για μικρό χρονικό διάστημα. Κατ' επέκταση, μια Κρατική Οικονομία μπορεί να κατευθυνθεί με τις κατάλληλες πιέσεις, αν οι αντιδράσεις των μαζών μπορούν να προβλεφθούν εγκαίρως, και να ακυρωθεί εντελώς ο ρόλος του κράτους ως διαμεσολαβητού μεταξύ ιδιωτικών συμφερόντων.

Σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη, ένα νέο πρόγραμμα μπορεί να συνδυάσει εγκεφαλική δραστηριότητα με οπτικές εικόνες, αλλά και να προβλέψει τι βλέπουν οι άνθρωποι. Η εν λόγω μελέτη προβάλλει ως πιθανό ότι κάποια μέρα οι υπολογιστές θα μπορούν να «διαβάζουν»τον εγκέφαλο ενός ανθρώπου, αναπλάθοντας ψηφιακά αναμνήσεις, όνειρα ή φαντασιώσεις.

Οι νευροεπιστήμονες που ερευνούν τον, σχεδόν φουτουριστικό, κλάδο της επιστημονικής έρευνας, το Νευρομάρκετινγκ, γνωρίζουν ότι υπάρχουν συγκεκριμένες περιοχές του εγκεφάλου που αποτελούν «αποθήκη»όλων όσων έχουμε μάθει, καθώς και το περιεχόμενο των φιλοδοξιών το εγώ μας. Μια έντονη δραστηριότητα στον αριστερό προμετωπιαίο φλοιό μπορεί να υπονοεί ότι το υποκείμενο έλκεται από την εικόνα ή το διαφημιστικό μήνυμα μιας φίρμας. Έτσι οι ερευνητές μπορούν να πουν ποια μέρη των διαφημιστικών μηνυμάτων αποθηκεύονται στη μακροπρόθεσμη μνήμη των εξεταζομένων και να ανακαλύψουν το πώς το μάρκετινγκ μπορεί να σημαδέψει τις προτιμήσεις του νου για προϊόντα και πολιτικούς.

Ψυχολόγοι και οικονομολόγοι χρησιμοποιούν εξελιγμένα σκάνερ του εγκεφάλου για να προσδιορίσουν τους μηχανισμούς κρίσης που αναπτύσσονται στο υποσυνείδητο και στο ασυνείδητο. Οι μεγάλες εταιρείες καλλυντικών, ενδυμάτων, κινητής τηλεφωνίας, καπνοβιομηχανίες κ.λπ. δοκιμάζουν αυτά τα εργαλεία έρευνας της εγκεφαλικής δραστηριότητας και επενδύουν στις μεθόδους αυτές, προκειμένου να εκλεπτύνουν την διαφημιστική τους στρατηγική. Τα ποσά που δαπανώνται είναι κολοσσιαία. Κατά μία εκτίμηση, κάθε μέρα κυκλοφορούν 700 νέα προϊόντα, ενώ συνολικά 2 εκατ. Μάρκες επιζητούν την προσοχή του καταναλωτή.

Για να υπάρξουν κέρδη μεταξύ όλων αυτών των παρόμοιων προϊόντων, οι επικεφαλής των πωλήσεων προσπαθούν να εντυπώσουν ένα προϊόν στο μυαλό του αγοραστή. Ως εκ τούτου, στον ανεπτυγμένο καπιταλιστικό κόσμο, ο μέσος ενήλικας καταναλωτής δέχεται 3.000 διαφημιστικά μηνύματα κατά μέσον όρο την ήμέρα (5πλάσιο απ' ό,τι 20 χρόνια πριν).

Η ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗ

Η απελευθέρωση του διαδικτύου, όπου με ελάχιστα μέσα μπορεί ο καθένας να αποκτήσει δυνατότητα παγκόσμιας πληροφόρησης, είναι ένα πείραμα κοινωνικήςμηχανικής επομένου επιπέδου. Ήδη, ένας μυστικός πόλεμος εξελίσσεται μέσα στον κυβερνοχώρο. Όχι με λογοκρισία, αλλά με «δικαιωματικό έλεγχο» πληροφοριών και αντιλήψεων (αυτό κάνουν οι μηχανές αναζήτησης) και ακόμη πιο πλάγιες μεθόδους.

Στην Τεχεράνη είδαμε τον Ιούνιο να ξεσπάει η μεγαλύτερη λαϊκή εξέγερση από την ισλαμική επανάσταση του 1979. Μετά την επανεκλογή του Αχμαντινετζάντ, η οποία αμφισβητήθηκε εντέχνως από τα δυτικά ΜΜΕ, ο ηγέτης της αντιπολίτευσης, Μιρ Χουσείν Μουσαβί, κάλεσε τους οπαδούς του σε μαζικές διαδηλώσεις, που κατέληξαν σε άγριες συγκρούσεις με την αστυνομία. Η κινητοποίηση εναντίον του καθεστώτος πραγματοποιήθηκε έπειτα από μεγάλη εκστρατεία μέσω ιστοσελίδωνκοινωνικής δικτύωσης όπως το Twitter και το Facebook.

Νωρίτερα είχε πραγματοποιηθεί ένα άλλο διαδικτυακό «αντάρτικο». Στη Μολδαβία περίπου 20.000 διαδηλωτές απαίτησαν την προσάρτηση της χώρας στη Ρουμανία και την Ε.Ε., μετά το εκλογικό αποτέλεσμα της 5ης Απριλίου, όπου ο φιλορωσικός κομμουνιστικός σχηματισμός του Vladimir Voronin συγκέντρωσε ακριβώς το 50% των ψήφων. Υπό το προφίλ #pman (τα ακρωνύμια της κεντρικής πλατείας της μολδαβικής πρωτεύουσας Piata Marii Adunari Nationale) και με μια μέση ροή μέχρι και 10 μηνυμάτων το λεπτό, οργανώθηκε στη Μολδαβία ένα νεανικό πλήθος, το οποίο ήταν πληροφορημένο τόσο για τον σκοπό της διαδήλωσης, αλλά και για τις ακριβείς κινήσεις της αστυνομίας.

Τον Φεβρουάριο του 2006, αποδιαβαθμίσθηκε στις ΗΠΑ η Χάρτα Επιχειρήσεων Πληροφοριών (Information Operations Roadmap), η οποία είχε συνταχθεί τον Οκτώβριο του 2003 από τον υπουργό αμύνης Ντόναλντ Ράμσφελντ και σκιαγραφούσε τη νέα στρατηγική του Πενταγώνου στο διαδίκτυο. Συγκεκριμένα περιλαμβάνει επαφές με δημοσιογράφους σε ηλεκτρονικά μέσα και ειδικούς ηλεκτρονικών συστημάτων, οι οποίοι θα εξαπολύουν επιθέσεις σε εχθρικά συστήματα, καθώς και ψυχολογικές επιχειρήσεις.

Με πάνω από 1,3 δις. Ανθρώπους διαδικτυωμένους και με μαζική συμμετοχή σε συνδέσμους κοινωνικής δικτύωσης (Facebook +200 εκατ. χρήστες,
MySpace 1,25 εκατ. χρήστες, Twitter 1,4 εκατ. tweets/ ημέρα), θα ήταν δύσκολο να παρακαμφθούν οι δυνατότητες μια τέτοιας δεξαμενής δεδομένων, τα οποία, σημειωτέον, δίνονται με χαρακτηριστική ευκολία από τους ίδιους τους χρήστες.

Πρέπει να αναφερθεί, τέλος , ότι μετά από μια «χρυσή περίοδο» ελευθερίας στο διαδίκτυο -που αφέθηκε εσκεμμένα μέχρι σήμερα προκειμένου να εντοπισθούν οι αντίθετες φωνές προς την νέα τάξη και να μελετηθούν οι τάσεις και προθέσεις των πολιτών- μεθοδεύεται τώρα ο ασφυκτικός έλεγχος από την ελίτ, μέσω ενός παγκόσμιου πλέγματος νόμων...

ΤΑ ΣΤΡΑΤΗΓΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΜΗΧΑΝΙΚΗΣ

Ένα ντοκουμέντο με τίτλο «Σιωπηλά Όπλα για Αθόρυβους Πολέμους» ( Silent Weapons for Quiet Wars), επιβεβαιώνει ότι όλα αυτά είναι μέρος ενός προσχεδιασμένου πολέμου κατά της Ανθρωπότητας.

Ο «έλεγχος του κοινού» επιτυγχάνεται μέσω των «σιωπηλών όπλων» που εφαρμόζονται στα ΜΜΕ και τα σχολεία: « Το κοινό δεν μπορεί να αντιληφθεί αυτά τα όπλα και συνεπώς δεν μπορεί να πιστέψει ότι δέχεται επίθεση και χαλιναγωγείται από ένα όπλο... Όταν το σιωπηλό όπλο εφαρμόζεται σταδιακά, το κοινό προσαρμόζεται...»

Το ντοκουμέντο αυτό, αποτυπώνει τις πρώτες φάσεις του Σχεδίου της Παγκόσμιας Χειραγώγησης, είναι το προϊόν μιας επιχείρησης με το όνομα «Operations Research», που αναπτύχθηκε κατά τη διάρκεια το Β' Παγκοσμίου Πολέμου για επίθεση κατά των εχθρικών πληθυσμών, χρησιμοποιώντας εργαλεία κοινωνικήςμηχανικής και ψυχολογικού πολέμου. Σύμφωνα μ' αυτό, η υπερεθνική ελίτ αποφάσισε το 1954 να εξαπολύσει έναν «σιωπηλό πόλεμο» (αρχικά κατά του αμερικάνικού λαού και στη συνέχεια κατά της Ανθρωπότητας), με στόχο την εγκαθίδρυση μιας παγκόσμιας οικονομίας.

Το ντοκουμέντο αναφέρεται «στον έλεγχο της κοινωνίας μέσω της απειθαρχίας, της άγνοιας, του αποπροσανατολισμού, της αποδιοργάνωσης και της σύγχυσης» (βλ. Τρίτο Μάτι, τ. 154, καλοκαίρι 2007).

Η ουσία των στρατηγημάτων, μπορεί, επίσης, να αναζητηθεί σε μια μελέτη ενός think tank που κυκλοφόρησε το 1967, με τον τίτλο Report from Iron Mountain (Αναφορά από το Σιδηρούν Όρος). Το έγγραφο υπαινίσσεται ότι προέρχεται από το αμερικάνικό υπουργείο αμύνης, όταν υπουργός ήταν ο Ρόμπερτ Μακναμάρα, και δημιουργήθηκε από το ινστιτούτο Hudson, που τοποθετείται στην βάση του Iron Mountain στο Croton on Hudson, στη Νέα Υόρκη. Το ινστιτούτο Hudson ίδρυσε και διηύθυνε ο Herman Kahn, στέλεχος της Rand Corporation παλαιότερα. Τόσο ο Μακναμάρα όσο και ο Kahn ήταν μέλη του πανίσχυρου CFR (Συμβουλίου Εξωτερικών Υποθέσεων). Ο υποτιθέμενος στόχος ήταν να διερευνήσει τρόπους για την «σταθεροποίηση της κοινωνίας».

Μια ανάγνωση της αναφοράς αποκαλύπτει ότι η λέξη «κοινωνία» χρησιμοποιείται ως συνώνυμο της «παγκόσμιας κυβέρνησης». Επιπλέον η λέξη «σταθεροποίηση» χρησιμοποιείται με την έννοια της διατήρησης και της διαιώνισης των επικυρίαρχων στην εξουσία και στους τρόπους να ελέγχουν τους πολίτες και να αποτρέπουντην εξέγερσή τους. Στην συνέχεια εξηγεί ότι πλησιάζουμε σ' ένα σημείο στην ιστορία, όπου οι παλιές συνταγές επιβολής, όπως ήταν ο πόλεμος, ίσως να μην λειτουργούν. Τι άλλο λοιπόν θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει η παγκόσμια ελίτ για να νομιμοποιήσει και να διαιωνίσει την εξουσία της;

Η αναφορά καταλήγει ότι ένα υποκατάστατο του πολέμου πρέπει να πληροί τρεις προϋποθέσεις: α) να είναι οικονομικά πολυέξοδο, β) να αντιπροσωπεύει μια αξιόπιστη απειλή μεγάλου μεγέθους, και γ) να παρέχει μια λογική δικαιολογία που θα εξυπηρετεί την εξουσία.

Συνεπώς, πρέπει να βρεθεί ένας νέος εχθρός που θα απειλεί ολόκληρο τον κόσμο και η προοπτική να κυριευθεί από τον εχθρό αυτό η ανθρωπότητα θα πρέπει να είναι πιο τρομακτική κι απ' τον ίδιο τον πόλεμο (βλ. NEXUS τ. 26 Ιούνιος -Ιούλιος 2008).

Τα διάφορα σενάρια που έχουν επεξεργασθεί τα στρατηγήματα της κοινωνικής μηχανικής της Νέας τάξης στηρίζονται στα μοντέλα του «Σοκ». Από τη δεκαετία του '40, οι εξελίξεις στην Ψυχιατρική με τη χρήση του ηλεκτροσόκ είχαν κάνει τους γιατρούς να πιστέψουν ότι είναι σε θέση να «καθαρίσουν» εντελώς το μυαλό των πασχόντων: Επηρεάζουμε τους ανθρώπους τους οδηγούμε στην υπακοή! Αλλά οι τεχνικές αυτές δεν λειτουργούν μόνο σε μεμονωμένα άτομα. Μπορούν να λειτουργήσουν σε ολόκληρες κοινωνίες. Ένα συλλογικό τραύμα, ένας πόλεμος, μια φυσική καταστροφή, μια τρομακτική ενέργεια μας φέρνει όλους σε κατάσταση σοκ.

Στο βιβλίο της The Shock Doctrine η Καναδή δημοσιογράφος και ακτιβίστρια, Naomi Klein, αποδεικνύει με τεκμηριωμένο τρόπο πώς οι αμερικανικές πολιτικές της «ελεύθερης αγοράς» έφθασαν αν κυριαρχούν στον κόσμο μέσω της προγραμματισμένης εκμετάλλευσης και καταστροφής ανθρώπων και χωρών.

Η θεωρία της Klein περιγράφει τις διασυνδέσεις μεταξύ της οικονομικής πολιτικής, του πολέμου υπό το δόγμα «Σοκ και Δέος» και τα χρηματοδοτούμενα από τις Μυστικές Υπηρεσίες πειράματα με ηλεκτροσόκ, αποδεικνύοντας με καθηλωτικές λεπτομέρειες το πώς, πολύ γνωστά γεγονότα της σύγχρονης ιστορίας ήταν εσκεμμένες εφαρμογές του «Δόγματος του Σοκ».

Τα διάφορα μοντέλα της κοινωνικής μηχανικής του «παγκόσμιου τρόμου» περιλαμβάνουν:

• Το σενάριο της παγκόσμιας τρομοκρατίας, στο οποίο έχουμε αναφερθεί επανειλημμένως.

• Το σενάριο της παγκόσμιας επιδημίας. Η πρόβα με την γρίππη των πτηνών αρχικά, και τον ιό Η1Ν1 σήμερα, έχει τροφοδοτήσει τους Επικυρίαρχους με πλήθος συμπερασμάτων για τις αντιδράσεις πολιτών, οργανισμών, κυβερνήσεων και ΜΜΕ σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο.

• Το σενάριο των φυσικών καταστροφών. Όπως περιγράφει η Naomi Klein, όταν ταξίδεψε για ρεπορτάζ στη Σρι Λάνκα μετά το καταστροφικό τσουνάμι, έγινε μάρτυρας μια εξωφρενικής κατάστασης: ξένοι επενδυτές-αρπακτικά και διεθνείς τοκογλύφοι είχαν συνασπισθεί για να εκμεταλλευθούν την ατμόσφαιρα πανικού, ώστε να «βάλουν στο χέρι» όλη την ακτογραμμή με τις πανέμορφες παραλίες, απαγορεύοντας στις χιλιάδες οικογένειες των ψαράδων που ζούσαν πατροπαράδοτα εκεί να κτίσουν ξανά τα σπίτια τους.

Την επόμενη φορά στη Νέα Ορλεάνη, ήταν πλέον ολοφάνερο ότι το σύστημα εκμεταλλεύεται τις καταστάσεις «συλλογικού τραύματος» για να προωθήσει ριζικές κοινωνικές και οικονομικές αλλαγές. Η κρίση που ακολούθησε το πέρασμα του τυφώνα Κατρίνα από τη Νέα Ορλεάνη θα μπορούσε ίσως να αποτελεί το σημαντικότερο πείραμα κοινωνικής μηχανικής.

• Το σενάριο της περιβαλλοντικής κρίσης. Το άλλο σενάριο αποτελεσματικής παγκόσμιας απειλής ήταν η μόλυνση του περιβάλλοντος. Αυτό θεωρήθηκε ότι ήταν πιθανότερο να επιτύχει γιατί μπορούσε να συνδεθεί με ορατές καταστάσεις, όπως η αιθαλομίχλη και η μόλυνση των υδάτων. Μπορούσαν να γίνονται προβλέψεις που θα έδειχναν ότι πλησιάζει το τέλος της Γης, και θα ήταν τόσο τρομακτικό όσο κι ένας πυρηνικός πόλεμος. Η ακρίβεια αυτών των προβλέψεων δεν ήταν το ζητούμενο.

Σκοπός τους θα ήταν να τρομοκρατήσουν κι όχι να ενημερώσουν. Οι μάζες θα δεχθούν πιο πρόθυμα την πτώση του βιοτικού τους επιπέδου, την αύξηση των φόρων και τη γραφειοκρατία, με τη δικαιολογία ότι «είναι το τίμημα που πρέπει να πληρώσουμε, για να σώσουμε την Μητέρα Γη».

• Το σενάριο της διατροφικής κρίσης. Στις 2 Απριλίου του 2008, ο πρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας (WB), Robert Zoellick, εξέφρασε την ανησυχία του για τηνάνοδο των τιμών των τροφίμων σε 33 χώρες, η οποία θα μπορούσε να οδηγήσει σε κοινωνικές αναταραχές. Τα στοιχεία που βγήκαν στο φως έκαναν τους εκπροσώπους του προγράμματος World Food του ΟΗΕ να αποκαλέσουν την κρίση «σιωπηλό τσουνάμι».

Σε αυτό το πλαίσιο, ο οικονομικός αναλυτής William Blum μίλησε ξεκάθαρα για μια παγκόσμια οικονομική ελίτ που παίρνει όλες τις σημαντικές αποφάσεις με κριτήριο τον φόβο και την απληστία.(Eric Walber, Food Crisis A Conspiracy?- Silent Tsunami, 17/05/08,

• Το σενάριο της ενεργειακής και οικονομικής κρίσης. Όταν η τιμή του πετρελαίου είχε φθάσει 147 δολάρια το βαρέλι, κανείς δεν περίμενε ότι θα έπεφτε κάτω από τα 50 δολάρια. Μήπως η διεθνής τιμή του πετρελαίου έπρεπε να πέσει για να «μελετηθούν» χωρίς «εξωτερικές» επιρροές και ανεξάρτητα μιας γενικευμένης οικονομικής κρίσης;

Ένας από τους ανθρώπους που φαίνονται να έχουν εσωτερική πληροφόρηση (ο τηλεοπτικός αναλυτής Jim Cramer), ανέφερε στις 6 Οκτωβρίου σε τηλεοπτική συνέντευξη ότι το επόμενο βήμα (στο σενάριο της μεθοδευμένης κοινωνικής αποδόμησης) θα είναι να σταματήσουν να εφοδιάζονται με χρήματα τα τερματικά των τραπεζών (τα ATM).

• Το σενάριο της εξωγήινης απειλής. Η εισβολή εξωγήινων από το Διάστημα άρχισε να εξετάζεται σοβαρά μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και φαίνεται ότι μπορεί να έχουν ήδη γίνει πειράματα μέσα σ' αυτό το πλαίσιο. Όμως, η αντίδραση του κοινού δεν ήταν εντελώς προβλέψιμη, επειδή η απειλή δεν ήταν τόσο «αξιόπιστη».

Ωστόσο, το θέμα ότι μια συγκλονιστική εισβολή εξωγήινων που θα δείξει η τηλεόραση -ακόμα κι αν πρόκειται για κατασκευασμένη με υψηλής τεχνολογίας γραφικά ή προβολές λέιζερ στον ουρανό- μπορεί για να σπρώξει όλα τα κράτη στην αγκαλιά της παγκόσμιας κυβέρνησης, η οποία, υποτίθεται, θα προστατεύσει τη γη από τηνεισβολή. Από την άλλη, αν οι εξωγήινοι παρουσιάζονταν ως «φιλικά διακείμενοι» θα υπήρχε ένα εναλλακτικό σενάριο που θα προέβλεπε τον σχηματισμό παγκόσμιας κυβέρνησης η οποία θα εκπροσωπούσε το ενωμένο ανθρώπινο γένος σε ένα είδος γαλαξιακής ομοσπονδίας. ( βλ. Dirty Watchtower Secrets,Like Father Like Son: George W. Bush and the Fake Alien Invasion)

Σ' αυτό το πλαίσιο, οργιάζουν ήδη οι φήμες στο διαδίκτυο ότι την περίοδο απονομής του Νόμπελ Ειρήνης στον Μπαράκ Ομπάμα, ο Αμερικανός πρόεδρος θα προβεί σε δηλώσεις, μαζί με την NASA, περί εξωγήινης παρουσίας...

ΤΟ ΓΕΝΙΚΕΥΜΕΝΟ ΨΕΥΔΟΣ ΤΗΣ ΕΛΙΤ

Όπως επισημαίνει, επίσης, ο επίτιμος καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Χάουαρτν, Νικόλαος Σταύρου, «Οι αήθεις ελίτ των μάνατζερ της νέας εποχής, εντός κι εκτός κυβέρνησης, είναι σίγουρες ότι μια φοβισμένη παγκόσμια κοινωνία, μπορεί να οδηγηθεί μέσω σοκ στη συμμόρφωση, μόνο εάν η κριτική σκέψη δεν αναμιχθεί στις προσχεδιασμένες σκευωρίες. Και ελάχιστοι άνθρωποι θέτουν ερωτήματα σε μια ατμόσφαιρα κρίσης. Τελικώς, όλες οι κρίσεις -είτε πρόκειται γιαχρηματοπιστωτικές ληστείες υψηλής τεχνολογίας, είτε για τυφώνες, τσουνάμι ή πολέμους- μπορούν να μετατραπούν σε ευκαιρίες, συνήθως για εκείνους που τις προεκάλεσαν». (Ν. Σταύρου, «Η αποδόμηση των εθνών» Ελευθεροτυπία 18/7/09)

Η πρόσφατη ελληνική ιστορία αποτυπώνει ανάγλυφα την εμπειρία του «Δόγματος του Σοκ», όπως αυτή μπορεί να εφαρμόζεται είτε με αυταρχικές, είτε με «δημοκρατικές»εκδοχές της κοινωνικής μηχανικής. Το στρεβλό μοντέλο ανάπτυξης του μεταπολεμικού καπιταλισμού των εργολάβων και της αρπαχτής, γεννήθηκε μέσα στο μετεμφυλιοπολεμικό καθεστώς και γιγαντώθηκε στην περίοδο της χούντας. Στην μεταπολίτευση συνεχίσθηκε η χωροταξική αναρχία και ολοκληρώθηκε η περιβαλλοντική καταστροφή.

Το σοκ του πολέμου και της εισβολής στην Κύπρο έγινε αφορμή για την παράδοση της Οικονομίας του νησιού στο πολυεθνικό «οικονομικό θαύμα», με αποτέλεσματην άμβλυνση των συνειδήσεων και την ελαχιστοποίηση των αντιστάσεων.

Στην Ελλάδα το σοκ της γρήγορης ένταξης στην ΕΟΚ χωρίς σχεδιασμό, και αργότερα, της πλήρους παράδοσης στην ΟΝΕ και στο ευρώ κατέστρεψαν τους βασικούς τομείς της Οικονομίας (αποβιομηχάνιση, πτώση εξαγωγών, περιορισμός αγροτικής παραγωγής) και περιθωριοποίησαν μεγάλα στρώματα του λαού. Ακολούθησε το σοκ αθρόας εισροής μεταναστών, με αποτέλεσμα τη μεγάλη ανεργία και την εκμετάλλευση της ελληνικής εργατικής τάξης. Κι όμως, όλη η ανεπανόρθωτη βλάβη παρουσιάζεται ως «αναπτυξιακό μοντέλο» από τη νεοταξική προπαγάνδα και τους εκπροσώπους της παγκοσμιοποίησης.

Αν θέλουμε βαθιά να μην ευοδωθούν τα «σκοτεινά» σενάριά τους, πρέπει να κάνουμε «ένα άλμα πάνω από τη φθορά», όπως θα 'λεγε ο Ελύτης, να αρνηθούμε τον φόβο και να οργανώσουμε την αποτελεσματική μας άμυνα, ως πολίτες που αρνούμαστε να αποδεχθούμε την εθνοκτονία μας, επειδή το θέλουν «τα παιχνίδια πανικού» της Νέας Τάξης.

Hellenic Nexus ΔΕΚΕΜΒΡΊΟΥ 2009

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ
• Naomi Klein, The Shock Doctrine, Knopf Canada, 2007 • Friend Tischler , Manifesto for Democratic Revolt, 2008 • Ο. Λανς Μπένετ, Ειδήσεις - Η πολιτική των ψευδαισθήσεων, Δρομέας, Αθήνα 1999

Capice?

2011-06-20T20:56:00.001+03:00

Κατά βάθος το μεγαλύτερο ποσοστό των Ελλήνων προσδοκά την επιστροφή της πρότερης κατάστασης. Όταν ήταν βουτηγμένος δηλαδή στην εφετζίδικη ανοησία του καπιταλισμού. Επιτέλους το Αμερικάνικο όνειρο είχε έρθει και στην πατρίδα μας. Ακόμη κατ ουσίαν δεν πήραμε το μάθημα μας. Δεν καταλάβαμε ακόμη οι περισσότεροι από μας, ότι έχουμε σταματήσει να σκεφτόμαστε, να αναζητούμε την καλλιέργεια του πνεύματος, να ασχολούμαστε ενεργά με τα κοινά μη προσδοκώντας τίτλους και αμοιβή γι αυτό. Δεν καταλάβαμε πως ακριβώς και πότε ξεντυθήκαμε τον μανδύα της ανθρωπιάς ,της εθνικής αξιοπρέπειας της αλληλεγγύης. Είναι βέβαια σχεδόν αναπόφευκτο σε καιρούς άνθισης ο άνθρωπος να χάνει αυτές του τις αναζητήσεις . Όμως τώρα οι καιροί είναι χαλεποί και μες το γενικό κακό και την ανασφάλεια έχουμε την ευκαιρία να ξανακτίσουμε αυτά που χάθηκαν. Το κυρίαρχο πρόβλημα πιστεύω ότι δεν είναι λοιπόν οικονομικό, άλλα καθαρά πνευματικό. Ώστε να μπορούμε να πούμε τρανταχτά το όχι όταν πρέπει. Όχι στην αδράνεια, όχι στο βόλεμα, όχι στη μίζα. Οι κυβερνόντες ειδήμονες όλων αυτών των χρόνων κατόρθωσαν να αποδημήσουν την παιδία, την θρησκεία, την ηθική μας ,ότι γενικά κάνει τον άνθρωπο να μοιάζει με άνθρωπο κι ας είναι αυτός χριστιανός, μουσουλμάνος ή Άθεος. Πρέπει να ξαναφτιάξουμε σχολεία! Σχολεία που να σπέρνουν τον σπόρο της αμφισβήτησης. Σχολεία που οι μαθητές να είναι αυτοί που διαλέγουν το λάθος ή το σωστό. Σχολεία που δεν θα βγάζουν υποχείρια του συστήματος άλλα ανθρώπους. Αν δε μπορεί το σύστημα να μας τα φτιάξει ας τα φτιάξουμε μόνοι μας. Ίσως αυτό να είναι η απαρχή στο να διεκδικήσουμε πίσω τις ζωές μας.

Ένας blogger...

Η Σπηλιά Του Πλάτωνα

2011-05-31T22:13:00.002+03:00

Δες με τη φαντασία σου ανθρώπους που κατοικούν μέσα σε μια σπηλιά κάτω από τη γη, που έχει την είσοδό της ψηλά στην οροφή, προς το φως. Και μέσα στη σπηλιά να είναι άνθρωποι αλυσοδεμένοι στα πόδια και στον αυχένα από την παιδική τους ηλικία, έτσι ώστε να είναι καρφωμένοι στο ίδιο σημείο και να μπορούν να βλέπουν μόνο μπροστά τους και να μην είναι σε θέση, εξαιτίας των δεσμών, να στρέφουν τα κεφάλια τους ολόγυρα. Κι οι ανταύγειες της φωτιάς που καίει πίσω τους να είναι πάνω και μακριά από αυτούς. Και ανάμεσα στη φωτιά και στους δεσμώτες, προς τα πάνω, να υπάρχει ένας δρόμος που στο πλάι του να είναι χτισμένο ένα τοιχάκι, όπως τα παραπετάσματα που τοποθετούν οι θαυματοποιοί, και πάνω απ' αυτά επιδεικνύουν τα ταχυδακτυλουργικά τους.
- Βλέπω, είπε.

Φαντάσου λοιπόν κοντά σε τούτο το τοιχάκι, ανθρώπους να μεταφέρουν αντικείμενα κάθε είδους, που προεξέχουν από το τοιχάκι, καθώς και ανδριάντες και κάποια άλλα αγάλματα ζώων, πέτρινα και ξύλινα και κατασκευασμένα με κάθε είδους υλικό, και, όπως είναι φυσικό, από αυτούς που τα μεταφέρουν άλλοι μιλούν και άλλοι μένουν σιωπηλοί.
- Παράδοξη εικόνα περιγράφεις, και παράδοξους δεσμώτες, είπε.
Μα είναι όμοιοι με μας, και πρώτα και κύρια, νομίζεις πως αυτοί έχουν δει κάτι άλλο από τους εαυτούς τους και τους υπόλοιπους που είναι μαζί, εκτός από τις σκιές που δημιουργεί η φωτιά, και των αντανακλάσεών της στους απέναντι τοίχους ;
- Μα πως είναι δυνατόν, είπε, αφού είναι αναγκασμένοι να κρατάνε ακίνητα τα κεφάλια τους εφ' όρου ζωής ;
Κι από αυτά που μεταφέρονται ; Δεν θα έχουν δει ακριβώς το ίδιο;
Τι άλλο;
Κι αν θα μπορούσαν να συνομιλούν μεταξύ τους, δεν νομίζεις πως σ' αυτά που βλέπουν θεωρούν πως αναφέρονται οι ονομασίες που δίνουν;
Αναγκαστικά.
Τι θα συνέβαινε, αν το δεσμωτήριο τους έστελνε αντίλαλο από τον απέναντι τοίχο, κάθε φορά που κάποιος από τους περαστικούς μιλούσε, νομίζεις πως θα θεωρούσαν πως αυτός που μιλάει είναι τίποτε άλλο από τη φευγαλέα σκιά;
- Μα το Δία, όχι βέβαια, είπε.
Και σε κάθε περίπτωση, αυτοί δεν θα θεωρούν τίποτα άλλο σαν αληθινό, παρά τις σκιές των αντικειμένων.
- Απόλυτα σίγουρο, είπε.
Σκέψου όμως, είπα εγώ, ποια θα μπορούσε να είναι η λύτρωσή τους και η θεραπεία τους και από τα δεσμά κι από την αφροσύνη, αν τους συνέβαιναν τα εξής : Αν κάθε φορά, δηλαδή, που θα λυνόταν κάποιος και θ' αναγκαζόταν ξαφνικά να σταθεί και να βαδίσει και να γυρίσει τον αυχένα του και να δει προς το φως, κι όλ' αυτά θα τα έκανε με μεγάλους πόνους και μέσα από τα λαμπυρίσματα δεν θα μπορούσε να διακρίνει εκείνα, που μέχρι τότε έβλεπε τις σκιές τους, τι νομίζεις πως θ' απαντούσε αυτός, αν κάποιος του έλεγε πως τότε έβλεπε φλυαρίες, ενώ τώρα είναι κάπως πιο κοντά και πως έχει στραφεί προς όντα πραγματικά και βλέπει με σωστότερο τρόπο, και αν του έδειχνε το καθένα από αυτά που περνούσαν, ρωτώντας τον τι είναι και αναγκάζοντάς τον ν' αποκριθεί, δεν νομίζεις πως αυτός θ' απορούσε και θα νόμιζε πως αυτά που έβλεπε τότε ήταν πιο αληθινά από τα τωρινά που του δείχνουν;
- Και πολύ μάλιστα, είπε.
Κι αν λοιπόν τον ανάγκαζε να βλέπει προς το ίδιο το φως, δεν θα πονούσαν τα μάτια του και δεν θα έφευγε για να ξαναγυρίσει σ' εκείνα που μπορεί να δει καλά, και δεν θα νόμιζε πως εκείνα στην πραγματικότητα είναι πιο ευκρινή από αυτά που του δείχνουν;
- Έτσι, είπε.
Και αν, τον τραβούσε κανείς με τη βία από εκεί, μέσα από ένα δρόμο κακοτράχαλο κι ανηφορικό, έξω στο φως του ήλιου, δεν θα υπέφερε τάχα και δεν θα αγανακτούσε όταν τον έπαιρναν, κι αφού θα έφτανε στο φως, δεν θα πλημμύριζαν τα μάτια του από τη λάμψη και δεν θα του ήταν αδύνατο να δει ακόμα κι ένα απ' αυτά που τώρα ονομάζονται αληθινά;
- Όχι βέβαια, δεν θα μπορούσε έτσι ξαφνικά, είπε.
Έχω την εντύπωση πως θα χρειαζόταν να συνηθίσει, αν σκοπεύει να δει τα πράγματα που είναι πάνω. Και στην αρχή θα μπορούσε πολύ εύκολα να διακρίνει καλά τις σκιές, και μετά απ' αυτό, πάνω στην επιφάνεια του νερού τα είδωλα των ανθρώπων και των άλλων πραγμάτων, και κατόπιν αυτά τα ίδια. Και μετά από αυτά, τ' αντικείμενα που είναι στον ουρανό και τον ίδιο τον ουρανό θα μπορούσε να δει ευκολότερα τη νύχτα, βλέποντας το φως των άστρων και της σελήνης, παρά στη διάρκεια της μέρας, τον ήλιο και το ηλιόφως.
- Πως όχι;
Τελευταίο θα μπορούσε νομίζω να δει τον ήλιο, όχι στην επιφάνεια του νερού ούτε σε κάποια διαφορετική θέση τα είδωλά του, αλλά θα μπορούσε να δει καλά τον ήλιο καθαυτό στο δικό του τόπο και να παρατηρήσει προσεκτικά τι είδους είναι.
- Κατ' ανάγκη, είπε.
Και μετά θα συλλογιζόταν τότε για κείνον, πως αυτός είναι που ρυθμίζει τις εποχές και τους χρόνους και που κανονίζει τα πάντα στον ορατό κόσμο, καθώς και ο αίτιος, κατά κάποιο τρόπο, όλων εκείνων που έβλεπαν αυτοί.
- Είναι φανερό, είπε, πως αυτά θα συμπεράνει ύστερα από τα προηγούμενα.
Τι λες λοιπόν; Όταν αναλογίζεται την πρώτη του κατοικία και την εκεί σοφία που είχε αυτός και οι τότε συνδεσμώτες του, δεν νομίζεις πως θα καλοτυχίζει τον εαυτό του για τούτη την αλλαγή και θα οικτίρει τους άλλους;
- Και πολύ μάλιστα.
Κι αν υπήρχαν μεταξύ τους τότε κάποιες τιμές και έπαινοι και βραβεία γι' αυτόν που θα μπορούσε να διακρίνει πιο καθαρά αυτά που περνούσαν μπροστά από τα μάτια του και γι' αυτόν που θα μπορούσε να θυμηθεί περισσότερο ποια συνήθως περνούσαν πρώτα, ποια μετά και ποια ταυτόχρονα, και έτσι θα μπορεί να προβλέπει τι θα έρθει στο μέλλον, νομίζεις πως αυτός θα κατεχόταν από σφοδρή επιθυμία και θα ζήλευε τους τιμημένους από κείνους και τους μεταξύ εκείνων κυρίαρχους ή θα είχε πάθει αυτό που λέει ο Όμηρος, και πολύ θα επιθυμούσε "να ήταν ζωντανός στη γη κι ας δούλευε για άλλον, που είναι ο φτωχότερος" και θα προτιμούσε να έχει πάθει τα πάντα, παρά να νομίζει εκείνα που νόμιζε και να ζει έτσι εκεί;
- Έτσι νομίζω τουλάχιστον, είπε, πως θα προτιμούσε να πάθει οτιδήποτε παρά να ζει έτσι.
Και τώρα βάλε στο μυαλό σου το εξής, είπα εγώ. Αν κατέβει αυτός πάλι και καθίσει στον ίδιο θρόνο, δεν θα ξαναγεμίσουν τάχα τα μάτια του σκοτάδι, αφού ήρθε ξαφνικά από τον ήλιο;
- Και πολύ μάλιστα, είπε.
Αν χρειαζόταν ν' ανταγωνιστεί με κείνους τους παντοτινούς δεσμώτες, λέγοντας την άποψή του σχετικά με τις σκιές, καθόσον χρόνο η όρασή του είναι αμβλεία, πριν προσαρμοστούν τα μάτια του, και για να συνηθίσουν δεν θα χρειαζόταν και τόσο μικρός χρόνος, άραγε δεν θα προκαλούσε περιπαιχτικά γέλια και δεν θα έλεγαν γι' αυτόν πως με το ν' ανεβεί επάνω, γύρισε με καταστραμμένα τα μάτια του και πως δεν αξίζει ούτε να προσπαθήσουν καν να πάνε επάνω; Και αυτόν που θα επιχειρήσει να τους λύσει και να τους ανεβάσει, αν τους δινόταν κάπως η ευκαιρία να τον πιάσουν και να τον σκοτώσουν, δεν θα τον σκότωναν;

Πλάτωνας, Πολιτεία, Βιβλίο Έβδομο

Saturday Night Fever

2011-03-23T13:11:00.000+02:00

Ααααααχ!!!Σάββατο βράδυ!Η μέρα που όλη τη σιχαμένη και μίζερη βδομάδα περίμενες.Καιρός να βγεις με την παρέα και να εκτονώσεις την καταπιεσμένη προσωπικότητα και την ψευτοεπαναστατικότητά σου.Βλέπεις όλες τις προηγούμενες πέντε μέρες ο ευνουχισμός που υπέστεις είναι πολύ σκληρός για να τον αντέξεις έτσι απλά.Μπανάκι,λουσιματάκι,φίνο ντυσιματάκι,αλυσίδα και ρολογάκι,ζελεδάκι ή βαψιματάκι,μπόλικα λεφτά(από το υστέρημά σου)στην τσέπη,το κλειδί του αυτοκινήτου(που ακόμα πληρώνεις δόσεις)στο χέρι και βουρ!!!Ίσως έχεις κάνει και πλυσιματάκι με κέρινο γυάλισμα στο αμάξι(αμάξι με ζαντολάστιχο,ηχοσύστημα βαρβάτο,λαμπιόνια νέον,εξάτμιση μπουρί,μεγάλου κυβισμού,μαζί με όλα τα παραπάνω ή και σκέτο).Πήζεις υπομονετικά στην κίνηση,μουσικούλα ακούγεται από τα ηχεία,βρίζεις τους άλλους οδηγούς,φλερτάρεις σαν άνθρωπος βρε αδερφέ(και συνήθως ακόμα και σε σένα ακούγονται σα νερόβραστες αηδίες).Κάποτε φτάνεις στον προορισμό σου και,ακόμα κεφάτος,αναζητάς κάπου να παρκάρεις το μπρίκι σου.Πιθανότατα η τιμή του ιδιωτικού πάρκινγκ να σου φανεί υπερβολική,οπότε για λίγο ακόμα αντέχεις να κάνεις μερικούς κύκλους στο τετράγωνο,μέχρι βλάσφημα να αράξεις τις ρόδες σου μπροστά από καμια ράμπα αναπήρων.Σα λυσασμένο αγρίμι πετάγεσαι,επιτέλους,κατευθείαν για να μπεις στο club και να τα κάνεις όλα πουτάνα απόψε(όπως και κάθε Σάββατο βεβαίως βεβαίως).Δυστυχώς σπας τα μούτρα σου στα φουσκωμένα μπράτσα του πορτιέρη και στην ουρά(που μοιάζει τραγικά με αυτή του ΙΚΑ).Κάποια στιγμή καταφέρνεις ποδοπατημένος να εισέλθεις ευλαβικά στο ναό της διασκέδασης.Έτοιμος για καμάκι σοβαρεύεις,φοράς τη μάσκα του μοιραίου καρδιοκατακτητή,στριμώχνεσαι ασφικτικά,πληρώνεις μια περιουσία απλά για να κάνεις κεφάλι από το ποτό,ματώνεις τ'αυτά σου με κάθε παρωδία ηλεκτρονικής μουσικής από τον ψαγμένο DJ,ψευτοχορεύεις σε ένα δέκατο του τετραγωνικού,δε μιλάς με την παρέα σου,τρως τις πίτες σου,και χορτάτος αποχωρείς.Μπαίνεις στο αμάξι,οδηγείς(και δεν ανήκεις στη μειοψηφία)λες και ξεπήδηξες από κάποιο sequel του need for speed,τσεκάρεις ανήσυχος για μπλόκα αλκοτέστ και,αν τελικά είσαι τυχερός και δε στουκάρεις σε καμιά κολώνα,φτάνεις ξημερώματα σπίτι σου.Μαγκιά!!!(Κυρίες μου,δεν αναφέρομαι μόνο σε άντρες).Δεν ξέρω τι ποσοστό αυτής της ανώτερης και άδικα παρεξηγημένης φυλής των νεοελλήνων περιέγραψα,και πραγματικά δε με νοιάζει...και μόνο στη σκέψη όλων των παραπάνω,κάθε Σάββατο βράδυ ανεβάζω πυρετό...

Μπεεε Ρε!!!

2011-01-22T15:11:00.000+02:00

Σε μια από τις πολλές «στάσεις αμπελοφιλοσοφίας» που συχνά κάνω με συναδέλφους μου στο γραφείο, συνοδεία καφέ και τσιγάρου (σε εξωτερικό χώρο κύριε υπουργέ) μου ήρθε μια τρομερή έκλαμψη τύπου «εύρηκα». Σαν να μου έπεσε ένα μήλο στο κεφάλι ένα πράγμα.

Συνειδητοποίησα λοιπόν, την πορεία μου ως πολίτης, σε σχέση με τους μεσάζοντες και όλους αυτούς που αφιερώνουν τη ζωή τους για το καλό μου!

Έχουμε και λέμε. Η πρώτη μας επαφή με τις δημοκρατικές διαδικασίες είναι στο σχολείο όταν καλούμαστε να ψηφίσουμε για τους εκπροσώπους μας. «Αποθέωση» αυτού του μαθήματος δημοκρατίας είναι το δεκαπενταμελές του Λυκείου.

Οι συμμαθητές τάζουν, γυμναστήρια, κολυμβητήρια, περιπάτους, εκδρομές και άλλα επαναστατικά καλούδια με στόχο την καλή μας ψήφο.

Στην πραγματικότητα όμως αυτή είναι η πρώτη μας επαφή με έλληνες «μεσάζοντες». Διότι στα 33 μου πλέον, ξέρω καλά πως ο συμμαθητής μου που έταζε γυμναστήριο στο Λύκειο είχε στο νου του, το spa του ξενοδοχείου της πενταήμερης.

Και να σου τα πρακτορεία ταξιδιών που μοιράζουν τζάμπα εισιτήρια στα μέλη του δεκαπενταμελούς για να τα επιλέξουν, και να τα δωρεάν ποτά στις εκδηλώσεις για τα λεφτά της πενταήμερης, και να, και να, και να…

Έτσι λοιπόν οι «άνθρωποι μας» οι συμμαθητές μας, οι… «ένας από εσάς» πάνε δωρεάν πενταήμερη, βγάζουν και χαρτζιλίκι. Φυσικά μετά το τέλος της πενταήμερης όλοι ασχολούμαστε με άλλα… τα πάντα «παραγράφονται».

Μετά πάμε πανεπιστήμιο. Εκεί έρχονται οι φοιτητικές οργανώσεις. Ξέρετε αυτές που χρόνια τώρα δεν κατόρθωσαν να μετρήσουν τα κουκιά μαζί. «Θα φτιάξουμε τη σχολή» λένε οι πιο προσγειωμένοι, «Θα στρώσουμε την Παιδεία» τάζουν οι ονειροπόλοι. Και να σου οι εκδηλώσεις ξανά μανά, και να σου τα μαζέματα.

Η διαδρομή για τους απλούς φοιτητές είναι σχεδόν προκαθορισμένη, κάποιοι θα ψηφίσουν και θα ασχoληθούν «γιατί έτσι πρέπει» και κάποιοι άλλοι θα πάρουν τον δρόμο τους για τις πολιτικές νεολαίες και τα ανώτατα κλιμάκια της δημόσιας «διακονίας».

Συμπτωματικά κάποιοι εξ αυτών στο Λύκειο ήταν στο δεκαπενταμελές.

Μετά το πανεπιστήμιο έρχεται ο στρατός. Εκεί τα πράγματα είναι απλά. «Αν έχεις βύσμα διάβαινε αν έχεις κώλο στήσε κι άμα δεν έχεις τίποτα την τελαμώνα σκίσε». Μικρή παρένθεση στη ζωή μας όπου οι ανησυχούντες για το μέλλον μας δεν μας ενοχλούν γιατί απλά είναι απασχολημένοι με το άναμμα των καντηλιών στον Λυκαβηττό.

Φεύγοντας από το στρατό, έρχεται η δουλειά. Αν είσαι τυχερός και βρεις. Εκεί σε υποδέχεται ο συνδικαλιστής. Ένας «συνάδελφος» που τις περισσότερες φορές του διαφεύγει τι δουλειά κάνεις γιατί εκείνος είναι στο γραφείο του, δίνοντας μάχη για τα δίκαια σου. Εκεί να δεις υποσχέσεις. Και φυσικά πάλι μεσάζοντας μεταξύ εσού και του δίκιου σου.

Και ερχόμαστε στη μεγάλη γιορτή της δημοκρατίας. Τις εθνικές εκλογές, και τις άλλες καλποκεντρικές διαδικασίες που δοξάζουν τη δύναμη του πολίτη.

Εκεί οι υποσχέσεις είναι ατελείωτες. Φαντασία να έχεις και όρεξη να ακούς. Αυτοί οι άνθρωποι είναι πιο αγχωμένοι για το μέλλον μας κι από τον Jesus Christ. Όσο μας ζητάνε το κουκί είναι οι καλύτεροι φίλοι μας. Νιώθουν τον πόνο μας καλύτερα και από τη μάνα μας. Τα δάνεια μας τους κάνουν να στριφογυρίζουν όλη νύχτα στο κρεβάτι… μέχρι που έρχεται το πρωί εκείνης της Δευτέρας μετά την Κυριακή της «γκαστρωμένης» κάλπης όπου εμείς εξακολουθούμε να στριφογυρίζουμε στο κρεβάτι για ότι βάσανο στοιχειώνει τον καθένα μας, και εκείνοι γυρίζουν στην Αθήνα, με μαύρα κουστούμια, υβριδικά οχήματα και προσωπική φρουρά.

Και τότε βέβαια δεν σταματούν να αγχώνονται για εμάς. Θυσιάζουν την προσωπική τους ζωή, την οικογένεια τους, δεν τους βλέπει το σπίτι τους και άλλα τέτοια.

Συμπέρασμα; Η κοινωνία δεν είναι χωρισμένη σε πολίτες Α΄ και Β΄ κατηγορίας όπως μας λένε οι φίλοι συνδικαλιστές στο τιμημένο Πεδίον του Άρεως. Είναι χωρισμένη σε γάτους και κορόϊδα. Και ξέρετε κάτι ακόμη; Στο Λύκειο εκτός από τον επαγγελματικό προσανατολισμό υπάρχει και ένα άλλο μάθημα που αν δεν το περάσεις θα σε «στοιχειώνει» για πάντα. Ο κοινωνικός προσανατολισμός, ή απλά η επιλογή μεταξύ κορόιδου και γάτου.

http://loudaros.com/andreas/

Η Ατέρμονη Διάψευση Της Θεωρίας Του Δαρβίνου

2010-12-17T15:00:00.001+02:00

Η θεωρία της εξέλιξης είναι ένα ψέμα! Μπορώ να το διαβάσω στα νυσταλέα βλέμματα των συνομιλητών μου στο msn, στις άψυχες δημοσιεύσεις των ψηφιακών μου φίλων στο facebook, στα εκνευριστικά επαναλαμβανόμενα στερεότυπα των μηνυμάτων που λαμβάνω στο κινητό μου. Από το τραγούδι των όπλων σε αιματοβαμμένο πεδίο μάχης μέχρι τις πολεμικές ιαχές των θεατών ποδοσφαιρικού αγώνα.

Είναι όλα ένα ψέμα, μία κραυγή αιμοβόρας ύαινας περιτυλιγμένη με φτηνό χρυσόχαρτο και ηχητικά παραμορφωμένη για να θυμίζει το επόμενο διαστημικό hit της νέας εποχής.

Κι ενώ το παγκόσμιο εκκρεμές της ιστορίας ταλαντώνεται ανάμεσα στα οριακά σημεία της ακμής και της παρακμής, της παράνοιας και της σχιζοφρένειας, η μαύρη τρύπα της ματαιότητας έλκει αχόρταγα κάθε μορφή φωτός που εγκλωβίστηκε στην τροχιά της. Οι αστροναύτες υψώνουν θριαμβευτικά το έμβλημα της αστρικής μονοκρατορίας τους στη Σελήνη και οι πίθηκοι στα ανεξερεύνητα τροπικά δάση ξεγυμνώνουν αμέριμνοι και καταβροχθίζουν τις μπανάνες τους.

Και αν η αντικατάσταση της πανοπλίας των σταυροφόρων από το μπαρουτοκαπνισμένο αλεξίσφαιρο των ειρηνευτικών δυνάμεων, των θρόνων της ιεράς εξέτασης από τις δερμάτινες διευθυντικές πολυθρόνες των golden boys, της κούκλας voodoo από τη βελτιωμένη έκδοση του εμβολίου για τη γρίπη των χοίρων, σημαίνει εξέλιξη, κοινωνική ευημερία, μέριμνα για κάθε δυστυχισμένο άνθρωπο σ’αυτή τη γερασμένη Γη, τότε επιτρέψτε μου να αποσυρθώ στον εξώστη του πλανητικού θεάτρου και να παρακολουθήσω, αυτή την κωμική τραγωδία ή αυτή την τραγική κωμωδία, χωρίς άλλες ενοχλήσεις από μανιακούς ταξιθέτες και παρατηρήσεις για τα γέλια μου από ενοχλημένους θεατές. Και ναι, είμαι εναντίον όλων!!!

Τρόμαγμα Ή Κέρασμα;

2010-11-02T23:46:00.000+02:00

Ποτέ δε θα ξεχάσω το φετινό Halloween! Ήταν η πρώτη φορά που το γιόρτασα στην πατρίδα μου. Με ελάχιστη καθυστέρηση, σε σχέση με τα ξαδέρφια μου στη μακρινή Αμερική, φόρεσα το επιμελώς ραμμένο αποκριάτικο κοστούμι μου και βγήκα στους δρόμους. Περιφερόμουν από πόρτα σε πόρτα στη γειτονιά και όποιος καλός γείτονας δε με κερνούσε, τον τρόμαζα με κροτίδες και δυναμιτάκια. Γέλια που κάναμε...γέλια μέχρι δακρύων...

Μπουουουουου!!! Ή Μπαααααααααμ!!! Τρόμαγμα ή κέρασμα;

Η Γενιά Που Κατέστρεψε Τον Κόσμο

2010-10-27T00:39:00.000+03:00

Είδες το φως του ήλιου πολλά χρόνια πριν.

Γεννήθηκες από τα χέρια της μαμής και το κλάμα σου έγινε ένα με τους ήχους των πουλιών, του κήπου σου .

Τα μωρουδιακά σου δεν υπήρξαν ποτέ, φτηνά υλικά μιας χρήσης.

Το παιδικό σου κρεβατάκι ήταν τις περισσότερες φορές αυτοσχέδιο.

Τα πρώτα παιγνίδια σου φτιάχτηκαν με τα κουρέλια, των ρούχων της οικογένειας.

Το γάλα της γαϊδούρας ή στην καλύτερη περίπτωση της κατσίκας, ήταν το συμπλήρωμα εκείνου της μάνας σου.

Μπουσούλισες και άγγιξες την πέτρα στο τοίχο του σπιτιού σου.

Αποκοιμήθηκες δίπλα στο χωριάτικο τζάκι, αφού σε νανούρισε ο ήχος της φωτιάς του.

Η πείνα του πολέμου έγινε ο εφιάλτης σου.

Έπαιξες το ρόλο της μάνας από τα δέκα σου, όταν έπρεπε να φροντίσεις τα μικρότερα αδέλφια σου, αφού η μάνα συνήθως έφευγε για τα χωράφια.

Κατάφερες ή τις περισσότερες φορές όχι, να πας με τα πόδια στο διπλανό κεφαλοχώρι για να μάθεις πέντε κολλυβογράμματα.

Κουβάλησες με τη στάμνα το νερό που θα πίνατε, από τη γειτονική πηγή.

Μάζεψες από το χώμα το ψωμί που σου έπεσε από το μεσημεριανό τραπέζι ,το φίλησες, το σταύρωσες, το έφαγες.

Είδες τους συχωριανούς σου να μαζεύονται για να φτιάξουν όλοι μαζί το καινούργιο δωμάτιο του νέου ζευγαριού.

Ο αποταμιευτικός σου λογαριασμός ήταν το γεμάτο πιθάρι λάδι, το βαρέλι με το κρασί και τα δυο τσουβάλια αλεύρι στην αποθήκη της ύπαρξής σου.

Ήπιες νερό από την πηγή του χωριού σου και είδες τα φυτοφάρμακα του γιου σου να την μετατρέπουν σε δηλητήριο για να πίνει το εγγόνι σου.

Παρακολούθησες τα παιδιά σου να παίρνουν το πρωινό ρόφημα, γάλα σε σκόνη, στα συσσίτια της δεκαετίας του 60, και το εγγόνι να κάνει κόλπα για να αποφύγει το φρέσκο.

Με το αλέτρι σου καλλιέργησες τα χωράφια για να ταΐσεις ζεστό ψωμί τα παιδιά σου και είδες τον απόγονό σου να παίζει τουρτοπόλεμο με την πρωτοχρονιάτικη πίτα που του έφερε ο σύλλογος γονέων στο σχολειό του.

Πάλεψες για να γίνει γλυκό το ψωμί του ιδρώτα σου και είδες τον γιο σου να θέλει να γίνει πλούσιος παίζοντας χρηματιστήριο από τη παραλία.

Έσπασες τη γκαζόζα στα δυο για να δροσίζεις τα παιδιά σου και είδες τον εγγονό να ξημεροβραδιάζεται στη καφετέρια του χωριού σου .

Είδες τον κορακοζώητο πολιτικό ατσαλάκωτο και τις ρυτίδες στο πρόσωπό σου να κάνουν παρέλαση.

Παρέδωσες το βουνό δίπλα από το χωριό σου γεμάτο πεύκα στα παιδιά σου και το παραδίνουν στα εγγόνια σου γεμάτο μπετό και ψεύτικες κατασκευές.

Είδες το γιο σου να μεγαλώνει σε αλάνες και τον εγγονό σου να χτυπιέται στα 90 τετραγωνικά μπετό που φύτεψε ο κανακάρης σου.

Σε παρακολουθώ να φεύγεις αφήνοντας πίσω σου ένα κόσμο σίγουρα διαφορετικό από αυτόν που ονειρεύτηκε η παιδική αφέλεια που τώρα γίνεται άνοια της ηλικίας σου.

Σε παρακολουθώ να φεύγεις και να αφήνεις πίσω σου τη γενιά που κατέστρεψε τα πάντα.

Τη γενιά που γκρέμισε το πέτρινο σπίτι σου, το χωριάτικο τζάκι σου, που κατέστρεψε τις ανθρώπινες σχέσεις, που φύτεψε μπαράκια αντί για καρποφόρα δέντρα στο χωριό σου ,τη γενιά που δεν είπε το ψωμί ψωμάκι ενώ πάτησε τη φέτα που του έπεσε στο πλακάκι με το πόδι ή στην καλύτερη περίπτωση την πέταξε στο σκύλο του αν δεν αγόρασε την ειδική σκυλοτροφή .

Μαζί με όλα τα άλλα κατάστρεψε και την ελπίδα των εγγονιών σου για ζωή.

Φεύγεις και αφήνεις πίσω τον τόπο σου , στη χλιδή της εσωτερικής του φτώχειας

http://fantasou.blogspot.com

Όποιος κατάλαβε,κατάλαβε...I wonder how,I wonder why,yesterday you told me about the blue blue sky,and all that I can see is just a yellow lemon tree...

Όλα Είναι Σικέ...

2010-10-17T17:25:00.002+03:00

Στη ταινία Αποκάλυψη Τώρα του Φράνσις Φόρντ Κόπολα, υπάρχει μια έντονη σκηνή που έμεινε χαραγμένη στη μνήμη μου, από τότε που πρωτοείδα το έργο, πριν από …τριάντα τόσα χρόνια. Αναφέρομαι στο παραλήρημα του «αποστάτη» συνταγματάρχη Κούρτζ (Μάρλον Μπράντο), όπου μεταξύ άλλων λέει και το εξής εκπληκτικό: «Εκπαιδεύουμε τους νεαρούς μας στρατιώτες στο πως να ρίχνουν βόμβες από τον ουρανό, και να σκοτώνουν γυναικόπαιδα, αλλά τους απαγορεύουμε να γράψουν τη λέξη Fuck στο αεροπλάνο τους, διότι είναι …άσεμνη!», ή κάπως έτσι.

Έτσι λοιπόν αισθάνομαι και εγώ, όμως απ` την ανάποδη, ζώντας στο σημερινό μας ψευδοκράτος.

Διδάσκουμε στα παιδιά μας πως ζούμε σε δημοκρατία, έχοντας όμως βάλει στο πιο βαθύ συρτάρι το 90% αυτών που πρεσβεύει η δημοκρατία, ως έννοια πολιτεύματος. Το μόνο που αφήσαμε, είναι οι κατά καιρούς εκλογές. Έλα όμως που, όπως λένε και οι αναρχικοί, αν οι εκλογές άλλαζαν κάτι, τότε θα ήταν παράνομες. Και εν πάση περιπτώσει, το δικαίωμα του να εκλέγουμε τα αφεντικά μας δεν σημαίνει πως παύουμε να είμαστε δούλοι.

Τους μιλάμε για ισοπολιτεία και ισονομία, αποφεύγοντας να αναφέρουμε αυτό που είναι πασιφανές στον οποιοδήποτε. Ότι όλα αυτά τα ωραία ισχύουν στα χαρτιά και μόνο. Εκτός και αν κάποιος πιστεύει ότι έχει τα ίδια δικαιώματα και τα ίδια προνόμια με τον οποιοδήποτε πολυεκατομμυριούχο συμπολίτη μας. Αν το πιστεύει, ας πάει κι`αυτός να ναυλώσει θωρηκτό εθνικό μνημείο για να κάνει το μπάτσελορ πάρτι του. Αμ δε….

Τους πιπιλάμε τα αφτιά για την ανεξάρτητη δικαιοσύνη μας, που ως θεσμός προστατεύει το Σύνταγμα. Την ίδια ώρα που οι δικαστικοί διορίζονται, αμείβονται, μετατίθενται, κλπ. από το ίδιο το κράτος, την εξουσία δηλαδή που υποτίθεται πως «ελέγχουν». Άντε καλά. Μάλλον για αυτό είναι όλα τα λαμόγια στη φυλακή. Χα χα χα….

Είμαστε έμπλεοι ενθουσιασμού, βαυκαλιζόμενοι για τη κοινοβουλευτική μας δημοκρατία, κλείνοντας τα μάτια στο γεγονός πως οι περισσότεροι αν όχι όλοι από τους 300 εθνοπατέρες μας δεν είναι τίποτα άλλο από θλιβερά ανθρωπάκια, υπάλληλοι κάποιων οικονομικά ισχυρών, που άγονται και φέρονται από διάφορα συμφέροντα, και πάντως όχι από πυρετό προσφοράς προς το λαό.

Έχουμε λέει δημόσιο τομέα, που μάλιστα τον ακριβοπληρώνουμε, και στον οποίο για να μπεις θα πρέπει να δώσεις αδιάβλητες εξετάσεις στο αδέκαστο ΑΣΕΠ, και άλλα φληναφήματα. Ακούστε όμως μια χαρακτηριστική περίπτωση για να μαθαίνετε. Και πιστέψτε με δεν είναι μία, αλλά χιλιάδες. Την ώρα που εσείς ή τα παιδιά σας διαβάζουν και μαζεύουν «χαρτιά» για να δώσουν εξετάσεις στο δημόσιο, την ίδια ώρα, κάποιο κομματόσκυλο προσλαμβάνεται 6μηνίτης εποχιακός σε κάποιο δήμο με ένα τηλεφώνημα, στη συνέχεια γίνεται συμβασιούχος αορίστου, μετά παίρνει μια μετάταξη στη νομαρχία ή στη περιφέρεια, μετά σε κάποια άγνωστη υπηρεσία, και στη συνέχεια παίρνει και οριστική μονιμότητα μέσω οργανικής θέσης σε κάποιο υπουργείο. Ποιες εξετάσεις και ποιο ΑΣΕΠ; Αυτά είναι για τα κορόιδα. Και επειδή έχει και κομματικές άκρες, γίνεται σε κάποια φάση και διευθυντής.

Διαθέτουμε δωρεάν παιδεία, για την οποία πάλεψαν οι μπαμπάδες και οι παπούδες μας, την οποία και φυλάμε ως κόρη οφθαλμού, απέναντι στα ντόπια και ξένα συμφέροντα, ταρατατζούμ. Τώρα το γεγονός ότι τα 6 χρόνια της δευτεροβάθμιας, και τα 4-5 χρόνια των δωρεάν ΑΕΙ, κοστίζουν τελικά περισσότερο από όσο θα κόστιζε η πλήρης φοίτηση και σίτιση σε κάποιο ελβετικό κολέγιο, άλλα λόγια να αγαπιόμαστε.

Αμ τη δωρεάν υγειονομική περίθαλψη; Αυτήν που τη βάζετε; Αν είναι να μιλήσουμε και για αυτήν, δεν μας αρκούν 40 αναρτήσεις. Κλπ. κλπ.

Ζούμε μια ζωή σικέ. Βιώνουμε μια πλάνη. Υπάρχει μεγάλη, μα πάρα πολύ μεγάλη διαφορά μεταξύ της θεωρίας και της πράξης στη σύγχρονη Γραικυλανδία μας. Είναι σαν ένα αόρατο χέρι να μας κατευθύνει, όπως στον Καραγκιόζη. Και εμείς να γουστάρουμε που είμαστε, λέει, ελεύθεροι και ωραίοι ως Έλληνες.

Τελούμε σε καθεστώς εικονικής πραγματικότητας, όπου νομίζουμε πως είμαστε αετοί, αλλά στην ουσία είμαστε θλιβερά (ψηφιακά) σπουργιτάκια. Και δεν υπάρχει και κανένας Κούρτζ να μας αφυπνίσει, ή έστω να μας θυμίσει πως σε λάθος σεντόνια κοιμόμαστε, λάθος τη ζωή μας πήραμε.

Ακούστε λοιπόν το τραγούδι του Τζον Λένον Working Class Hero. Λες και το`γραψε για εμάς ο άτιμος.

Και κλείνοντας το παραλήρημά μου, τι πήγα και θυμήθηκα ο έρμος; «Αν λειτουργούσαν…», λέει, «…στη χώρα μας οι θεσμοί, δεν θα υπήρχε λόγος ύπαρξης για εμάς».

Ποιος το είπε; Το αφήνω ανοιχτό, ως κουίζ.

Του Strange Attractor

http://www.antinews.gr

Multiverse Ή Πολυσύμπαν

2010-10-15T11:17:00.002+03:00

Υπάρχει ένα αντίγραφό σας που διαβάζει αυτό το άρθρο; ένα πρόσωπο που δεν είσαστε εσείς αλλά ζει σ' ένα πλανήτη που λέγεται Γη, με ομιχλώδη βουνά, γόνιμα χωράφια, πολυάνθρωπες πόλεις σ' ένα ηλιακό σύστημα με 8 άλλους πλανήτες; Η ζωή αυτού του προσώπου είναι ως τώρα ίδια με τη δική σας από κάθε άποψη. Αλλά ίσως αυτός ή αυτή, τώρα αποφασίζει να παρατήσει αυτό το άρθρο ενώ εσείς συνεχίζετε να διαβάζετε.

Δεν είναι επιστημονική φαντασία, Η ύπαρξη άλλων Συμπάντων είναι μια άμεση συνέπεια των κοσμολογικών παρατηρήσεων.

Η ιδέα για ένα δικό σας αντίγραφο μοιάζει παράξενη και απίθανη αλλά φαίνεται ότι θα πρέπει να συμφιλιωθούμε μαζί της γιατί υποστηρίζεται από αστρονομικά δεδομένα. Το απλούστερο και πιο διαδεδομένο κοσμολογικό μοντέλο σήμερα, προβλέπει ότι έχετε ένα δίδυμο σ' ένα γαλαξία σε απόσταση περί τα (10 στην 10²⁸) μέτρα από εδώ. Η απόσταση είναι τόσο μεγάλη ώστε δεν ανήκει καν στην περιοχή που παρατηρούν οι αστρονόμοι, αλλά αυτό δεν κάνει τον δίδυμο εαυτό σας λιγότερο πραγματικό. Για το πως εκτιμάται η απόσταση αυτή θα μιλήσουμε στο δεύτερο μέρος του άρθρου. Σε πολύ πιο μακρινές αποστάσεις από αυτήν υπάρχουν ολόκληρα Σύμπαντα, αντίγραφα του δικού μας. Η εκτίμηση αυτή προκύπτει από στοιχειώδεις πιθανότητες και δεν προϋποθέτει καν τις προτεινόμενες ιδέες της σύγχρονης φυσικής. Μόνο την άποψη ότι ο χώρος είναι άπειρος ή τουλάχιστον αρκούντως τεράστιος σε μέγεθος και ομοιόμορφα γεμάτος με ύλη. Αυτά λέγονται παράλληλα Σύμπαντα επιπέδου Ι. Δείτε σχετικά την σημείωση στο τέλος του 1ου μέρους.
Κάτι τέτοιο φαίνεται να επιβεβαιώνεται από τις παρατηρήσεις. Σε άπειρο χώρο, ακόμα και τα πιο απίθανα γεγονότα πρέπει να συμβαίνουν κάπου. Υπάρχουν άπειροι άλλοι κατοικήσιμοι πλανήτες, οι οποίοι περιλαμβάνουν όχι ένα αλλά άπειρους με κατοίκους που έχουν όμοια εμφάνιση με τη δική μας, όνομα και μνήμες όπως εσείς που έχουν ακολουθήσει όλες τις επιλογές που ακολουθήσατε και εσείς στη ζωή σας.

Πιθανόν δεν θα δείτε ποτέ τους άλλους εαυτούς σας. Η πιο μεγάλη απόσταση που μπορείτε να δείτε είναι η απόσταση που μπόρεσε να ταξιδέψει το φως κατά τα 14 δισεκατομμύρια χρόνια αφότου συνέβη το Big Bang. Το πιο μακρινό ορατό αντικείμενο είναι τώρα περίπου στα 4 X 10²⁶ μέτρα μακριά μας, μια απόσταση που ορίζει το παρατηρήσιμο Σύμπαν μας. Το μέγεθος αυτό λέγεται και όγκος Hubble, ή ορίζοντας παρατήρησης ή και απλά το Σύμπαν μας. Όμοια το Σύμπαν των δίδυμων εαυτών σας είναι σφαίρες του ίδιου μεγέθους με κέντρα τους δικούς τους πλανήτες. Πρόκειται για τα πιο άμεσα παραδείγματα παράλληλων Συμπάντων. Κάθε Σύμπαν είναι απλά ένα μικρό μέρος ενός μεγαλύτερου Πολυσύμπαντος.

Με αυτόν όμως τον ορισμό του Σύμπαντος θα περίμενε κανείς η έννοια του Πολυσύμπαντος ν' ανήκει στη σφαίρα της μεταφυσικής. Η διάκριση μεταξύ φυσικής και μεταφυσικής είναι στο αν μια θεωρία είναι ελέγξιμη πειραματικά, άσχετα αν ακούγεται παράδοξη ή περιέχει μη παρατηρήσιμες ποσότητες. Τα σύνορα της φυσικής έχουν βαθμιαία διευρυνθεί ώστε να περιλαμβάνουν όλο και πιο αφηρημένες έννοιες όπως η σφαιρική Γη, τα ηλεκτρομαγνητικά πεδία, η επιβράδυνση του χρόνου στις υψηλές ταχύτητες, η κβαντική υπέρθεση, ο καμπύλος χώρος και οι μαύρες τρύπες. Κατά τα τελευταία χρόνια και η ιδέα του Πολυσύμπαντος μπήκε σ' αυτή τη λίστα. Στηρίζεται σε καλά ελεγμένες θεωρίες όπως η Σχετικότητα και η Κβαντομηχανική, και ικανοποιεί όλα τα βασικά κριτήρια μιας εμπειρικής επιστήμης. Κάνει προβλέψεις και μπορεί να τροποποιηθεί. Οι επιστήμονες έχουν συζητήσει 4 διαφορετικούς τύπους παράλληλων Συμπάντων. Η ερώτηση κλειδί δεν είναι αν το Πολυσύμπαν υπάρχει αλλά πόσα επίπεδα έχει.

Επίπεδο I: Πέρα από τον κοσμικό μας ορίζοντα

Tα παράλληλα Σύμπαντα των άλλων εαυτών σας αποτελούν το επίπεδο Ι του Πολυσύμπαντος. Πρόκειται για τον λιγότερο αμφιλεγόμενο τύπο. Όλοι μας δεχόμαστε την ύπαρξη πραγμάτων που δεν μπορούμε να δούμε αλλά θα βλέπαμε αν κινούμαστε σε ένα διαφορετικό πλεονεκτικό σημείο ή απλά περιμέναμε, όπως οι άνθρωποι που περιμένουν τα πλοία να εμφανιστούν στον ορίζοντα. Αντικείμενα πέρα από τον κοσμικό ορίζοντα βρίσκονται σε μια παρόμοια κατάσταση. Το παρατηρήσιμο Σύμπαν μεγαλώνει κατά ένα έτος φωτός κάθε χρόνο, καθώς το φως από όλο και μακρινότερα αντικείμενα έχει τον χρόνο να φθάσε ως εμάς. Πιθανόν θα πεθάνετε αρκετά πριν ο άλλος εαυτός σας γίνει ορατός, αλλά κατ' αρχήν και αν η κοσμική διαστολή συνεργαστεί, οι απόγονοί σας θα μπορούσαν να τον παρατηρήσουν με ένα αρκετά ισχυρό τηλεσκόπιο.

Αν μη τι άλλο το Πολυσύμπαν Επιπέδου Ι ακούγεται μάλλον προφανές. Πως θα μπορούσε ο χώρος να μην είναι άπειρος; Υπάρχει κάπου μια πινακίδα που να λέει: "Ο χώρος τελειώνει εδώ-Προσέξτε το χάσμα"; Αν είναι έτσι τότε τι βρίσκεται πέρα από εκεί; Στην πραγματικότητα η θεωρία του Einstein για τη βαρύτητα εξετάζει αυτή την διαίσθηση. Ο χώρος θα μπορούσε να είναι πεπερασμένος αν έχει μια κυρτή καμπύλωση ή μια ασυνήθιστη τοπολογία. Ένα σφαιρικό ή σχήματος λουκουμά Σύμπαν θα είχε ένα πεπερασμένο όγκο αλλά δεν θα είχε άκρα. Η κοσμική ακτινοβολία υποβάθρου επιτρέπει ευαίσθητα τεστ τέτοιων υποθέσεων. Μέχρι τώρα όμως οι ενδείξεις είναι εναντίον τους. Τα πρότυπα που δέχονται το άπειρο Σύμπαν ταιριάζουν με τα δεδομένα μας και μπαίνουν ισχυροί περιορισμοί στα εναλλακτικά μοντέλα.

Σημείωση: Ο αριθμός (10 στην 10¹¹⁸) μέτρα προκύπτει ως εξής. Το Σύμπαν μας εκτιμάμε ότι έχει περίπου 10¹¹⁸υποατομικά σωματίδια που απαρτίζουν την ύλη, τα πρωτόνια και τα νετρόνια. Το πλήθος όλων των δυνατών καταστάσεων που μπορούμε να σκεφτούμε ότι φτιάχνονται μ' αυτά τα σωματίδια είναι 2 στην 10¹¹⁸ διαφορετικές διατάξεις, που αριθμητικά προσεγγίζονται ως 10 στην 10¹¹⁸ . Το 2 προκύπτει αν ληφθεί υπ' όψιν ότι το καθένα από αυτά τα σωματίδια μπορεί να υπάρχει ή να μην υπάρχει σ' αυτές τις διατάξεις. Ο καθένας από αυτούς τους συνδυασμούς αντιπροσωπεύει και ένα διαφορετικό Σύμπαν που φτιάχνεται με τα σωματίδια αυτά. Αν θέλουμε να συναντήσουμε ένα Σύμπαν πανομοιότυπο με το δικό μας θα πρέπει να βρεθούμε σε μια απόσταση πέρα από όλους αυτούς τους συνδυασμούς όπου θα έχουμε και επανάληψη αυτών των Συμπάντων. Δηλαδή να πάμε σε μια απόσταση της τάξης των (10 στην10¹¹⁸ )φορές την διάμετρο του Σύμπαντος που είναι της τάξης των 4X10²⁶ μέτρα . Το γινόμενο αυτό είναι περίπου ίσο με 10 στην10¹¹⁸ ) μέτρα.

ΠΟΛΥΣΥΜΠΑΝ ΕΠΙΠΕΔΟΥ Ι
Ο απλούστερος τύπος παράλληλου Σύμπαντος είναι απλά μια περιοχή του χώρου, η οποία βρίσκεται πολύ μακριά μας για να την έχουμε δει μέχρι τώρα. Το πιο μακρινό σημείο που μπορούμε να δούμε σήμερα βρίσκεται σε απόσταση 4X10²⁶ μέτρα ή 42 δισεκατομμύρια έτη φωτός.

Είναι η απόσταση που πρόλαβε να ταξιδέψει το φως από τη στιγμή που άρχισε το Big Bang. Η απόσταση αυτή είναι μεγαλύτερη από 14 δισεκατομμύρια έτη φωτός, διότι η κοσμική διαστολή έχει μεγαλώσει τις αποστάσεις. Κάθε ένα από τα παράλληλα Σύμπαντα επιπέδου Ι είναι βασικά όμοιο με το δικό μας. Όλες οι διαφορές πηγάζουν από διαφοροποιήσεις στις αρχικές συνθήκες της ύλης.

Μια άλλη δυνατότητα είναι ότι ο χώρος είναι άπειρος αλλά η ύλη περιορίζεται σε μια περιοχή γύρω μας. Αυτό είναι το ιστορικά δημοφιλές μοντέλο του "Σύμπαντος-νησίδας". Σε μια παραλλαγή αυτού του μοντέλου η ύλη αραιώνει με την απόσταση σε πολύ μεγάλη κλίμακα με τη μορφή fractal. Είτε με τη μια είτε με την άλλη εκδοχή, σχεδόν όλα τα Σύμπαντα στο Πολυσύμπαν επιπέδου Ι, θα είναι άδεια και νεκρά. Οι πρόσφατες όμως παρατηρήσεις της τρισδιάστατης κατανομής των γαλαξιών και της ακτινοβολίας μικροκυμάτων υποβάθρου, μας έχει δείξει ότι η διάταξη της ύλης μας παρέχει τρόπους να εξουδετερωθεί η ομοιομορφία του κενού σε πολύ μεγάλες αποστάσεις. χωρίς να χρειάζονται δομές μεγαλύτερες από 10²⁴ μέτρα.

Τα κοσμολογικά δεδομένα υποστηρίζουν την ιδέα ότι ο χώρος συνεχίζεται και πέρα από το ορατό Σύμπαν. Ο δορυφόρος WMAP μέτρησε πρόσφατα τις διακυμάνσεις στην ακτινοβολία μικροκυμάτων υποβάθρου. Οι ισχυρότερες διακυμάνσεις είναι σε εύρος μισής μοίρας, πράγμα που δείχνει - μετά από εφαρμογή των νόμων της γεωμετρίας- ότι ευνοείται η επίπεδη γεωμετρία του Σύμπαντος και ότι ο χώρος είναι πολύ μεγάλος ή ακόμα και άπειρος. Δεδομένα από τον ίδιο δορυφόρο δείχνουν επίσης ότι ο χώρος στις πολύ μεγάλες κλίμακες είναι ομοιόμορφα γεμάτος με ύλη, πράγμα που δείχνει ότι τα άλλα Σύμπαντα θα μοιάζουν βασικά με το δικό μας.

Παρατηρητές που ζουν στα παράλληλα Σύμπαντα επιπέδου Ι, θα έχουν τους ίδιους νόμους της φυσικής όπως εμείς, αλλά με διαφορετικές αρχικές συνθήκες. Σύμφωνα με τις σύγχρονες θεωρίες, διαδικασίες στο αρχικό Σύμπαν, διασκόρπισαν την ύλη με κάποιο βαθμό τυχαιότητας, και γεννήθηκαν όλες οι δυνατές διατάξεις που είχαν πιθανότητα διάφορη του μηδενός. Οι κοσμολόγοι υποθέτουν ότι το Σύμπαν μας, με μια σχεδόν ομοιόμορφη κατανομή μάζας και κάποιες αρχικές διακυμάνσεις στην πυκνότητα της τάξης του ενός μέρους στα 100.000, είναι τυπικές τιμές, τουλάχιστον για Σύμπαντα που περιέχουν παρατηρητές. Η υπόθεση αυτή είναι εκείνη που δικαιολογεί την εκτίμηση που αναφέραμε στο 1ο μέρος, ότι το πλησιέστερο αντίγραφο του εαυτού μας βρίσκεται 10 στην 10²⁸μέτρα μακριά μας. Περίπου σε 10 στην 10⁹² μέτρα μακριά, θα βρίσκεται μια σφαίρα ακτίνας 100 έτη φωτός, απόλυτα όμοια με μια αντίστοιχη που έχει κέντρο εμάς. Έτσι όλες οι εντυπώσεις που θα προσλαμβάνουμε κατά τα επόμενα 100 χρόνια θα είναι ίδιες με εκείνες που θα προσλαμβάνουν τα αντίγραφά μας εκεί έξω. Ας μην ξεχνάμε δε, όπως είδαμε και στο 1ο μέρος, ότι σε απόσταση 10 στην 10¹¹⁸ μέτρα, βρίσκεται ένας ολόκληρος όγκος Hubble (¨ένα Σύμπαν ολόκληρο) απόλυτα όμοιο με το δικό μας.

Αυτές είναι εξαιρετικά συντηρητικές εκτιμήσεις, που συνάγονται αν μετρήσουμε όλες τις δυνατές κβαντικές καταστάσεις που μπορεί να έχει ένας όγκος Hubble, αν δεν είναι θερμότερος από 10⁸ Kelvin. Ένας τρόπος για να κάνουμε τους υπολογισμούς είναι να αναρωτηθούμε πόσα πρωτόνια θα μπορούσαν να χωρέσουν σε έναν όγκο Hubble σ' αυτή τη θερμοκρασία. Η απάντηση είναι 10¹¹⁸πρωτόνια. Καθένα από αυτά τα σωματίδια μπορεί να υπάρχει ή να μην υπάρχει σ' αυτόν τον όγκο, κι έτσι καταλήγουμε στον αριθμό 2 στην 10¹¹⁸δυνατές διατάξεις των πρωτονίων. Ένα "κουτί" που περιέχει τόσους όγκους Hubble εξαντλεί όλες τις δυνατότητες. Αν στρογγυλέψουμε τα νούμερα, ένα τέτοιο κουτί έχει διάμετρο της τάξης των 10 στην 10¹¹⁸ μέτρα. Πέρα από αυτό το κουτί, σύμπαντα - περιλαμβανομένου του δικού μας- πρέπει να επαναλαμβάνονται. Περίπου στην ίδια εκτίμηση καταλήγουμε χρησιμοποιώντας θερμοδυναμική ή υπολογισμούς στηριγμένους στην κβαντική βαρύτητα, για το συνολικό περιεχόμενο πληροφοριών στο Σύμπαν.

Το πιο κοντινό αντίγραφό σας έχει μεγάλη πιθανότητα να βρίσκεται σε πολύ κοντινότερη απόσταση από αυτή που εκτιμήσαμε παραπάνω, αν ληφθούν υπ' όψιν οι διαδικασίες για σχηματισμό των πλανητών και η βιολογική εξέλιξη, τα οποία ευνοούν το σχηματισμό ενός αντιγράφου σας. Οι αστρονόμοι εκτιμούν ότι ο δικός μας όγκος Hubble, έχει τουλάχιστον 10²⁰ κατοικήσιμους πλανήτες, μερικοί εκ των οποίων μπορεί να μοιάζουν με τη Γη.

Το πλαίσιο σκέψης που αναπτύξαμε για το Πολυσύμπαν επιπέδου Ι, χρησιμοποιείται πια σε θεωρητικούς υπολογισμούς ρουτίνας στη σύγχρονη Κοσμολογία, αν και σπάνια η διαδικασία αυτή αναφέρεται αναλυτικά. Για παράδειγμα, ας εξετάσουμε το πως οι Κοσμολόγοι χρησιμοποίησαν τα δεδομένα της μικροκυματικής ακτινοβολίας υποβάθρου για να αποκλείσουν μια πεπερασμένη σφαιρική γεωμετρία του Σύμπαντος. Τα θερμά και τα ψυχρά σημάδια στους χάρτες της ακτινοβολίας αυτής υποβάθρου, έχουν ένα χαρακτηριστικό μέγεθος που εξαρτάται από την καμπυλότητα του χώρου. Τα παρατηρούμενα σημάδια λοιπόν εμφανίζονται πολύ μικρά για να είναι συνεπή με ένα σφαιρικό σχήμα. Αλλά είναι σημαντικό να είναι τα συμπεράσματά μας στατιστικά ισχυρά. Το μέσο μέγεθος κάθε σημαδιού μεταβάλλεται τυχαία από έναν όγκο Hubble σε έναν άλλο. Έτσι είναι πιθανόν ότι το δικό μας Σύμπαν μας εξαπατά, δηλαδή μπορεί να είναι μεν σφαιρικό αλλά τυχαίνει να έχει σημάδια μικρού μεγέθους. Όταν οι Κοσμολόγοι λένε ότι έχουν αποκλείσει το σφαιρικό μοντέλο με σιγουριά 99,9%, εννοούν πραγματικά ότι αν αυτό το μοντέλο ήταν πραγματικό λιγότεροι από 1 στους 1.000 όγκους Hubble θα εμφάνιζε σημάδια τόσο μικρά όσο αυτά που παρατηρούμε.

Το συμπέρασμα είναι ότι η θεωρία του Πολυσύμπαντος μπορεί να ελεγχθεί και να απορριφθεί, ακόμη και αν εμείς δεν μπορούμε να δούμε τα άλλα Σύμπαντα. Το κλειδί είναι να προβλέψουμε πως θα είναι η συλλογή των παράλληλων Συμπάντων, και να καθορίσουμε μια κατανομή πιθανοτήτων, ή ισοδύναμα αυτό που οι μαθηματικοί αποκαλούν "μέτρο" επί της συλλογής αυτής. Το δικό μας Σύμπαν θα πρέπει να προκύπτει σαν ένα από τα πιο πιθανά. Αν όχι - αν δηλαδή σύμφωνα με τη θεωρία του Πολυσύμπαντος ζούμε σε ένα Σύμπαν μικρής πιθανότητας - τότε η θεωρία μας έχει πρόβλημα. Όπως θα δούμε παρακάτω, αυτό το πρόβλημα του "μέτρου" μπορεί να κρύβει μια μεγάλη πρόκληση.

Επίπεδο ΙΙ: Άλλες φυσαλίδες μετά τον πληθωρισμό

Αν το επίπεδο Ι μας είναι δύσκολο να το χωνέψουμε, ας προσπαθήσουμε να φανταστούμε ένα άπειρο σύνολο από διαφορετικά Πολυσύμπαντα επιπέδου Ι, μερικά πιθανόν με διαφορετικές διαστάσεις χωροχρόνου και διαφορετικές φυσικές σταθερές. Αυτά τα άλλα Πολυσύμπαντα τα οποία συνιστούν ένα Πολυσύμπαν επιπέδου ΙΙ, προβλέπονται από την δημοφιλή θεωρία του αιώνιου χαοτικού πληθωρισμού.

Ο πληθωρισμός είναι μια επέκταση της θεωρίας του Big Bang, και εξηγεί πολλά από τα αδύνατα σημεία αυτής της θεωρίας, όπως για παράδειγμα, γιατί το Σύμπαν είναι τόσο μεγάλο, τόσο ομογενές και τόσο επίπεδο. Μια πολύ γρήγορη διαστολή του χώρου στην αρχή του Σύμπαντος, μπορεί να εξηγήσει όλα αυτά τα σημεία και άλλα ακόμα. Μια τέτοια διαστολή προβλέπεται από μια πλατειά τάξη θεωριών των στοιχειωδών σωματιδίων, και όλες οι ενδείξεις που έχουμε υποστηρίζουν μια τέτοια γρήγορη διαστολή. Η φράση: "αιώνια χαοτικό" αναφέρεται στο τι συμβαίνει σε πολύ μεγάλες κλίμακες. Ο χώρος σαν σύνολο διαστέλλεται και θα συνεχίσει να το κάνει για πάντα, αλλά μερικές περιοχές του χώρου σταματούν να διαστέλλονται και σχηματίζουν μεμονωμένες φυσαλίδες, σαν θύλακοι αέρα σε μια ζύμη που φουσκώνει. Άπειρες τέτοιες φυσαλίδες αναδύονται. Κάθε μια είναι ένα Πολυσύμπαν επιπέδου Ι σε εμβρυακή κατάσταση: άπειρη σε μέγεθος και γεμάτη με ύλη που αποτέθηκε από το ενεργειακό πεδίο που προκάλεσε τον πληθωρισμό.

Πολυσύμπαντα - φυσαλίδες

Οι φυσαλίδες αυτές είναι σε απόσταση μεγαλύτερη από άπειρη από τη Γη μας, υπό την έννοια ότι δεν θα μπορούσαμε να φτάσουμε ποτέ εκεί ακόμη και αν ταξιδεύαμε με την ταχύτητα του φωτός για πάντα. Ο λόγος είναι ότι ο χώρος μεταξύ της φυσαλίδας μας και των γειτονικών φυσαλίδων διαστέλλεται πιο γρήγορα από ότι κινούμαστε εμείς εντός αυτού του χώρου, ακόμη και αν κινούμαστε με την ταχύτητα του φωτός. Οι απόγονοί σας δεν θα δουν ποτέ τα αντίγραφά τους οπουδήποτε μέσα στο επίπεδο ΙΙ. Για τον ίδιο λόγο, αν η κοσμική διαστολή επιταχύνεται, όπως μας δείχνουν οι τωρινές μας παρατηρήσεις, κανείς δεν θα μπορέσει ποτέ να δει ούτε τα αντίγραφά του εντός του επιπέδου Ι.

Το Πολυσύμπαν επιπέδου ΙΙ έχει μια ποικιλομορφία πολύ μεγαλύτερη από το Πολυσύμπαν επιπέδου Ι. Οι φυσσαλίδες διαφέρουν όχι μόνο ως προς τις αρχικές συνθήκες αλλά και ως προς φαινομενικά σταθερές όψεις της φύσης. Η επικρατούσα άποψη στη φυσική σήμερα είναι ότι ο αριθμός των διαστάσεων του χωροχρόνου, η ποιοτική μορφή των στοιχειωδών σωματίων, και πολλές από τις ονομαζόμενες φυσικές σταθερές, δεν απορρέουν από τους φυσικούς νόμους αλλά είναι το προϊόν διαδικασιών που ονομάζονται διασπάσεις συμμετριών. Για παράδειγμα οι θεωρητικοί πιστεύουν ότι ο χώρος στο δικό μας Σύμπαν είχε κάποτε 9 διαστάσεις, όλες ισότιμες μεταξύ τους. Αρκετά νωρίς στην ιστορία του Σύμπαντος, τρεις από αυτές συμμετείχαν στην διαστολή του Σύμπαντος και κατέληξαν να είναι αυτές που παρατηρούμε σήμερα. Οι άλλες 6 δεν γίνονται σήμερα αντιληπτές, είτε διότι έχουν παραμείνει μικροσκοπικές με μια κλειστή μορφή σαν "λουκουμάς", είτε διότι όλη η ύλη είναι περιορισμένη σε μια τρισδιάστατη επιφάνεια (μια μεμβράνη ή απλά βράνη όπως την λένε), η οποία βρίσκεται μέσα στον 9-διάστατο χώρο.

Έτσι έσπασε η αρχική συμμετρία μεταξύ των διαστάσεων. Οι κβαντικές διακυμάνσεις που προκαλούν τον χαοτικό πληθωρισμό, θα μπορούσαν να προκαλέσουν διαφορετικά σπασίματα της συμμετρίας σε άλλες φυσαλίδες. Μερικές μπορεί να κατέληξαν τετραδιάστατες, άλλες μπορεί να περιέχουν μόνο δύο αντί για τρεις γενιές των κουάρκ, και ακόμη άλλες μπορεί να έχουν μια ισχυρότερη κοσμολογική σταθερά απ' ότι το δικό μας Σύμπαν.

Ένας άλλος τρόπος να παραχθεί ένα Πολυσύμπαν επιπέδου ΙΙ θα μπορούσε να είναι μέσω ενός κύκλου γέννησης και καταστροφής Συμπάντων. Η ιδέα αυτή εισήχθη σε επιστημονική βάση τη δεκαετία του 1930 από τον Richard C. Tolman, ενώ πρόσφατα την επεξεργάστηκαν οι Paul J. Steinhardt του πανεπιστημίου Princeton και Neil Turok του πανεπιστημίου Cambridge. Η πρόταση των Steinhardt και Turok και τα σχετικά μοντέλα περιλαμβάνουν μια δεύτερη τρισδιάστατη βράνη, που υπάρχει παράλληλα με τη δική μας, και αντισταθμίζονται σε μια ανώτερη διάσταση. Αυτό το παράλληλο Σύμπαν δεν είναι στην πραγματικότητα ένα ξεχωριστό Σύμπαν, γιατί αλληλεπιδρά με το δικό μας. Αλλά το σύνολο των Συμπάντων που δημιούργησαν, δημιουργούν ή θα δημιουργήσουν με την αλληλεπίδρασή τους αυτές οι βράνες, θα σχηματίζουν ένα Πολυσύμπαν, που μάλλον θα έχει μια ποικιλομορφία παρόμοια με αυτή που παράγεται με τον χαοτικό πληθωρισμό. Μια ιδέα που προτείνεται από τον Lee Smolin του Ινστιτούτου Perimeter στο Ontario, περιλαμβάνει κι άλλο ακόμη Πολυσύμπαν συγκρίσιμο σε ποικιλομορφία με αυτό του επιπέδου ΙΙ, αλλά που συνεχώς διαιρείται και δημιουργεί νέα Σύμπαντα μέσω μαύρων οπών μάλλον παρά μέσω της φυσικής των βρανών.

Το μυστήριο της πιθανότητας. Τι πιθανότητες υπάρχουν;

Καθώς οι θεωρίες για τα Πολυσύμπαντα απολαμβάνουν όλο και μεγαλύτερο θαυμασμό, το ζήτημα του πως να υπολογίζουμε πιθανότητες στη φυσική, μας φέρνει σε όλο και μεγαλύτερη αμηχανία. Αν πραγματικά υπάρχουν πολλά ίδια αντίγραφα του εαυτού σας η παραδοσιακή έννοια της αιτιοκρατίας εξατμίζεται. Δεν μπορείτε να υπολογίσετε το μέλλον σας ακόμη και αν είχατε πλήρη γνώση της συνολικής κατάστασης του Πολυσύμπαντός σας, διότι δεν υπάρχει τρόπος για σας να προσδιορίσετε ποιο από τα αντίγραφα είσαστε (όλα αισθάνονται ότι είναι το ίδιο). Το μόνο που μπορείτε να προβλέψετε είναι οι πιθανότητες για το τι θα παρατηρείτε. Αν ένα αποτέλεσμα έχει πιθανότητες ας πούμε 50%, αυτό σημαίνει ότι οι μισοί παρατηρητές παρατηρούν αυτό το αποτέλεσμα.

Ατυχώς δεν είναι εύκολο έργο να υπολογίσετε ποιο κλάσμα των άπειρων παρατηρητών παρατηρεί κάποιο γεγονός. Η απάντηση εξαρτάται από την σειρά με την οποία τους μετράτε. Ως ανάλογο θα μπορούσαμε να πούμε ότι, το κλάσμα των ακεραίων που είναι άρτιοι είναι 50% αν τους διατάξετε αριθμητικά (1, 2, 3, 4, ...) αλλά πλησιάζει το 100% αν τους διατάξετε ψηφίο προς ψηφίο, με τον τρόπο που θα έκανε ένας επεξεργαστής (1, 10, 100, 1,000, ...). Όταν οι παρατηρητές βρίσκονται σε αποκομμένα μεταξύ τους Σύμπαντα, δεν υπάρχει τρόπος φυσικά προφανής, πως να τους διατάξουμε. Αντί γι αυτό κανένας πρέπει να πάρει δείγματα από διαφορετικά Σύμπαντα, με κάποια στατιστικά βάρη που αναφέρονται από τους μαθηματικούς ως "μέτρο".

Το πρόβλημα αυτό εμφανίζεται ήπιο και αντιμετωπίσιμο στο επίπεδο Ι, αλλά γίνεται σοβαρό στο επίπεδο ΙΙ, έχει προκαλέσει αρκετή αντιπαράθεση στο επίπεδο ΙΙΙ και είναι τρομακτικό στο επίπεδο Ι V. Στο επίπεδο ΙΙ για παράδειγμα, ο Alexander Vilenkin του πανεπιστημίου Tufts, αλλά και άλλοι ερευνητές έχουν δημοσιεύσει προβλέψεις για τις κατανομές πιθανότητας διαφόρων κοσμολογικών παραμέτρων. Σχολιάζουν λοιπόν ότι διαφορετικά παράλληλα Σύμπαντα που έχουν διασταλεί σε διαφορετικό βαθμό θα έχουν και διαφορετικά στατιστικά βάρη, ανάλογα με τον όγκο τους. Από την άλλη πλευρά, οι μαθηματικοί θα μας πουν ότι 2Χ άπειρο = άπειρο, και συνεπώς δεν υπάρχει αντικειμενική άποψη πως ένα άπειρο Σύμπαν που έχει διασταλεί κατά ένα παράγοντα 2 είναι και μεγαλύτερο. Επιπλέον ένα πεπερασμένο Σύμπαν με τοπολογία λουκουμά είναι ισοδύναμο με ένα τέλεια περιοδικό Σύμπαν με άπειρο όγκο, όπως εμφανίζονται και τα δυο τους στους παρατηρητές που βρίσκονται μέσα σ' αυτά. Έτσι λοιπόν ο άπειρα μικρότερος όγκος του ενός γιατί να δώσει μηδενικό στατιστικό βάρος στους υπολογισμούς; Τελικά ακόμη και στο Πολυσύμπαν επιπέδου Ι, οι όγκοι Hubble επαναλαμβάνονται (με τυχαίο βέβαια τρόπο και όχι περιοδικά) μετά από περίπου 10 στην 10118 μέτρα.

Αν νομίζετε ότι κάτι τέτοιο είναι άσχημο, σκεφθείτε το πρόβλημα να αποδώσουμε στατιστικά βάρη σε διαφορετικές μαθηματικές δομές στο επίπεδο Ι V. Το γεγονός ότι το Σύμπαν μας μοιάζει σχετικά απλό, έχει κάνει αρκετούς να προτείνουν ότι ο σωστός τρόπος απόδοσης στατιστικού βάρους σχετίζεται κάπως με την πολυπλοκότητα.

Αν και δεν μπορούμε να αλληλεπιδράσουμε με άλλα παράλληλα Σύμπαντα επιπέδου ΙΙ, οι κοσμολόγοι μπορούν να συμπεράνουν την ύπαρξή τους έμμεσα, γιατί η ύπαρξή τους μπορεί να δικαιολογήσει ανεξήγητες συμπτώσεις του δικού μας Σύμπαντος. Για να δώσουμε κάποιο ανάλογο, υποθέστε ότι πηγαίνετε σε ένα ξενοδοχείο όπου σας δίνουν το δωμάτιο 1967 και παρατηρείτε ότι αυτό είναι το έτος που γεννηθήκατε. Τι σύμπτωση! θα πείτε. Μετά από το αρχικό ξάφνιασμα όμως, συμπεραίνετε ότι δεν είναι και τόσο εκπληκτικό τελικά. Το ξενοδοχείο έχει εκατοντάδες δωμάτια, και δεν θα είχατε κάνει αυτές τις σκέψεις αν σας είχαν δώσει ένα άλλο δωμάτιο με έναν αριθμό που δεν θα σήμαινε τίποτα για σας. Το μάθημα που παίρνουμε είναι ότι ακόμα και αν δεν ξέρατε τίποτα από ξενοδοχεία, θα σκεφτόσαστε οπωσδήποτε την ύπαρξη και άλλων δωματίων για να εξηγήσετε την σύμπτωση.

Σαν ένα πιο σχετικό παράδειγμα, θεωρείστε τη μάζα του Ήλιου. Η μάζα ενός άστρου καθορίζει τη λαμπρότητά του, και η χρήση βασικών αρχών της φυσικής μπορεί να μας πει ότι η ζωή επί της Γης όπως την γνωρίζουμε, είναι δυνατή μόνο αν η μάζα του Ήλιου βρίσκεται σε μια στενή περιοχή τιμών μεταξύ 1,6 X 10³⁰ και 2,4 X 10³⁰ kilograms. Αλλιώς το κλίμα της Γης θα ήταν ψυχρότερο απ' ότι είναι σήμερα του Άρη, ή πιο θερμό απ' ότι είναι σήμερα της Αφροδίτης. Η μετρούμενη ηλιακή μάζα είναι 2,0 X 10³⁰ kilograms. Με μια πρώτη ματιά, αυτή η φαινομενική σύμπτωση της μάζας που οδηγεί σε κατοικήσιμη Γη και της παρατηρούμενης μάζας, εμφανίζεται να είναι ένα παράξενο παιχνίδι της τύχης. Οι μάζες ασρεριών σαν τον Ήλιο κυμαίνονται από 10²⁹ έως 10³² kilograms, έτσι αν ο Ήλιος αποκτούσε τη μάζα του με τυχαίο τρόπο, θα υπήρχε μόνο μια μικρή πιθανότητα η τιμή αυτή να πέφτει μέσα στην περιοχή τιμών που θα οδηγούσαν σε κατοικήσιμη Γη. Αλλά ακριβώς όπως και στο παράδειγμα με το ξενοδοχείο, κανείς μπορεί να εξηγήσει την φαινομενικά παράδοξη σύμπτωση παραδεχόμενος αξιωματικά ένα σύνολο (στην περίπτωσή μας έναν αριθμό από πλανητικά συστήματα) και ένα νόμο επιλογής (το γεγονός ότι πρέπει να βρούμε τελικά τους εαυτούς μας να ζουν σε ένα κατοικήσιμο πλανήτη). Τέτοιες επιλογές σχετιζόμενες με τον παρατηρητή αναφέρονται ως "ανθρωπικές", και οι φυσικοί συμφωνούν ότι αυτές οι επιλογές δεν μπορούν να αμεληθούν όταν ελέγχουμε θεμελιώδεις θεωρίες.

Ότι ισχύει για τα δωμάτια του ξενοδοχείου και τα πλανητικά συστήματα ισχύει και για τα παράλληλα Σύμπαντα. Οι περισσότερες, αν όχι όλες, από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα που τέθηκαν από το σπάσιμο της συμμετρίας εμφανίζονται να έχουν ένα υψηλό βαθμό συντονισμού. Αλλάζοντας τις τιμές τους κατά μέτριο ποσοστό μας οδηγούν σε ένα ποιοτικά διαφορετικό Σύμπαν - σε ένα Σύμπαν όπου εμείς πιθανότατα δεν θα υπήρχαμε. Αν το πρωτόνιο ήταν 0,2% βαρύτερο, θα διασπόταν σε νετρόνια, αποσταθεροποιώντας έτσι τα άτομα. Αν η ηλεκτρομαγνητική δύναμη ήτα 4% ασθενέστερη, δεν θα υπήρχε το υδρογόνο και τα συνηθισμένα αστέρια. Αν η ασθενής αλληλεπίδραση ήταν πολύ ασθενέστερη, το υδρογόνο δεν θα υπήρχε, αν ήταν πολύ ισχυρότερη οι supernovae θα αποτύγχαναν να στείλουν στο διάστημα τα βαριά στοιχεία που θα αποτελούσαν στη συνέχεια το σπόρο για την εξέλιξη πλανητικών συστημάτων σαν το δικό μας. Αν η κοσμολογική σταθερά ήταν πολύ μεγαλύτερη, το Σύμπαν θα είχε διασταλεί τόσο πολύ ώστε θα είχε "σχιστεί" πριν προλάβουν να σχηματιστούν οι γαλαξίες.

Αν και ο βαθμός αυτού του ευαίσθητου συντονισμού ακόμη αμφισβητείται, τα παραδείγματα αυτά υποδηλώνουν την ύπαρξη παράλληλων Συμπάντων με διαφορετικές τιμές των φυσικών σταθερών. (Βλέπε και το άρθρο του Martin Rees "Εξερευνώντας το δικό μας και άλλα Σύμπαντα" στο περιοδικό Scientific American, Δεκέμβριος 1999). Η θεωρία για πολυσύμπαντα επιπέδου ΙΙ, προβλέπει ότι οι φυσικοί ποτέ δεν θα μπορέσουν να καθορίσουν τις τιμές των φυσικών σταθερών από πρώτες αρχές. Απλώς θα υπολογίζουν κατανομές πιθανοτήτων γι αυτά που θα περιμένουν να βρουν, λαμβάνοντας υπ' όψιν βέβαια τους νόμους επιλογής. Το αποτέλεσμα θα είναι τόσο γενικό όσο επιτρέπει η συμβιβαστότητα με την ύπαρξή μας.

Επίπεδο III: Κβαντικοί Πολλαπλοί Κόσμοι

Τα πολυσύμπαντα επιπέδου Ι και ΙΙ περιλαμβάνουν παράλληλους κόσμους που βρίσκονται πολύ μακριά, πέραν ακόμη και από την περιοχή που μελετούν οι αστρονόμοι. Αλλά το επόμενο επίπεδο Πολυσύμπαντος βρίσκεται άμεσα γύρω μας. Πηγάζει από την περίφημη και διάσημη, αμφιλεγόμενη ερμηνεία της κβαντομηχανικής των πολλών κόσμων. Η ιδέα αυτή πρεσβεύει ότι οι τυχαιότητα στις κβαντικές διαδικασίες, κάνουν το Σύμπαν να διακλαδίζεται σε πολλαπλά αντίγραφα. Ένα για κάθε πιθανό αποτέλεσμα της μέτρησης που εκτελείται στο κβαντικό σύστημα.

Στις αρχές του 20ου αιώνα, η θεωρία της κβαντομηχανικής έφερε επανάσταση στη φυσική καθώς μπόρεσε να εξηγήσει τον κόσμο των ατόμων, πράγμα που δεν μπορούσαν να κάνει η Νευτώνεια μηχανική. Παρά την προφανή επιτυχία της θεωρίας, ξέσπασε μια θερμή διαμάχη για το τι σήμαινε πραγματικά αυτή. Η θεωρία καθορίζει την κατάσταση του Σύμπαντος, όχι με κλασσικούς όρους όπως οι θέσεις και οι ταχύτητες όλων των σωματιδίων, αλλά με όρους κάποιου μαθηματικού αντικειμένου που λέγεται κυματοσυνάρτηση. Σύμφωνα με την εξίσωση του Schrödinger, η κατάσταση αυτή εξελίσσεται με τον χρόνο κατά "μοναδιαίο" τρόπο όπως λένε οι μαθηματικοί, και εννούν μ' αυτό ότι η κυματοσυνάρτηση περιστρέφεται σ' έναν αφηρημένο χώρο απείρων διαστάσεων, τον χώρο Hilbert. Αν και συχνά λέγεται ότι η κβαντομηχανική έχει μια εσωτερική τυχαιότητα και αβεβαιότητα, εντούτοις η κυματοσυνάρτηση εξελίσσεται κατά ντετερμινιστικό τρόπο. Δεν υπάρχει τίποτα τυχαίο και αβέβαιο στην εξέλιξή της.

Το δύσκολο μέρος είναι πως να συνδέσουμε αυτή την κυματοσυνάρτηση με όσα παρατηρούμε. Πολλές επιτρεπόμενες κυματοσυναρτήσεις αντιστοιχούν σε καταστάσεις παράλογες όπως π.χ στο γνωστό παράδειγμα μιας γάτας μέσα σ' ένα κιβώτιο, η οποία θα μπορούσε να είναι και νεκρή και ζωντανή, καθώς η κυματοσυνάρτησή της είναι μια επαλληλία των δύο καταστάσεων νεκρή/ζωντανή. Οι φυσικοί κατά τη δεκαετία του 1920 ήραν αυτό το παράδοξο δεχόμενοι αξιωματικά ότι η κυματοσυνάρτηση κατέρρεε σε κάποιο συγκεκριμένο κλασσικού τύπου αποτέλεσμα, όταν κάποιος έκανε μια παρατήρηση στο σύστημα. Αυτή η επινόηση της κατάρρευσης της κυματοσυνάρτησης είχε το προτέρημα να εξηγεί μεν τις παρατηρήσεις, αλλά μετέτρεπε μια κομψή "μοναδιαία" θεωρία σε μια σκοτεινή "μη μοναδιαία" θεωρία αν θέλαμε να περιλάβουμε και τις μετρήσεις σ' αυτήν. Η εσωτερική τυχαιότητα, η οποία συχνά αποδίδεται στην κβαντομηχανική είναι ακριβώς το αποτέλεσμα αυτού του πρόσθετου αξιώματος.

Με την πάροδο των ετών, πολλοί φυσικοί εγκατέλειψαν αυτή την οπτική γωνία προς χάριν μιας άλλης που αναπτύχθηκε το 1957 από ένα τελειόφοιτο σπουδαστή του Princeton, τον Hugh Everett. Αυτός έδειξε ότι το αξίωμα της κατάρρευσης δεν είναι αναγκαίο. Η ανόθευτη με το αξίωμα της κατάρρευσης κβαντική θεωρία δεν έχει στην πραγματικότητα αντινομίες. Αν και προβλέπει ότι μια κλασσική πραγματικότητα χωρίζεται σε υπερθέσεις πολλών τέτοιων πραγματικοτήτων, οι παρατηρητές υποκειμενικά βιώνουν αυτό τον διαχωρισμό σαν μια ελαφρά τυχαιότητα, όπου οι πιθανότητες είναι σε ακριβή συμφωνία με αυτές που προβλέπονταν από το παλιό αξίωμα της κατάρρευσης. Αυτή η υπέρθεση των κλασσικών κόσμων είναι το Πολυσύμπαν επιπέδου ΙΙΙ.

Η ερμηνεία των πολλών κόσμων του Everett, τάραξε τα νερά μέσα κι έξω από την κοινότητα των φυσικών για περισσότερες από 4 δεκαετίες. Αλλά η θεωρία γίνεται πιο εύκολα κατανοητή αν κάποιος κάνει τη διάκριση μεταξύ των δύο τρόπων αντιμετώπισης μιας φυσικής θεωρίας: Η εξωτερική εικόνα που έχει ένας φυσικός ο οποίος μελετά τις μαθηματικές της εξισώσεις, όπως ένα πουλί που εξετάζει από ψηλά το έδαφος, και η εσωτερική όψη που έχει ένας παρατηρητής ο οποίος ζει μέσα στον κόσμο που περιγράφεται από τις εξισώσεις, όπως ένας βάτραχος ζει μέσα στην περιοχή που βλέπει το πουλί από ψηλά.

Από τη σκοπιά του πουλιού, το Πολυσύμπαν επιπέδου ΙΙΙ είναι απλό. Υπάρχει μόνο μια κυματοσυνάρτηση. Αυτή εξελίσσεται ομαλά και ντετερμινιστικά με τον χρόνο χωρίς κανένα είδος διαχωρισμού ή παράλληλης εξέλιξης. Ο αφηρημένος κβαντικός κόσμος που περιγράφεται από αυτήν την εξελισσόμενη κυματοσυνάρτηση περιέχει εντός αυτού έναν τεράστιο αριθμό από παράλληλες κλασσικές ιστορικές πορείες, οι οποίες συνεχώς διαχωρίζονται και συγχωνεύονται, καθώς κι έναν αριθμό από κβαντικά φαινόμενα που δεν έχουν κλασσική περιγραφή. Από τη σκοπιά του βάτραχου όμως οι διάφοροι παρατηρητές αντιλαμβάνονται μόνον ένα μικροσκοπικό κλάσμα από αυτή την πλήρη πραγματικότητα. Μπορούν να βλέπουν το δικό τους Σύμπαν επιπέδου Ι, αλλά μια διαδικασία που καλείται αποσυμβολή (decoherence), - η οποία μιμείται την κατάρρευση της κυματοσυνάρτησης που είδαμε παραπάνω, αλλά διατηρεί τη "μοναδιαία" ιδιότητα στο χώρο Hilbert της κβαντικής θεωρίας - εμποδίζει τους παρατηρητές αυτούς να δουν τα παράλληλα αντίγραφα επιπέδου ΙΙΙ των εαυτών τους.

Οποτεδήποτε ζητηθεί από τους παρατηρητές, να πάρουν μια γρήγορη απόφαση και να δώσουν μια απάντηση, τα κβαντικά φαινόμενα στο μυαλό τους τους οδηγούν σε μια υπέρθεση αποτελεσμάτων, όπως λ.χ. "Συνέχισε να διαβάζεις αυτό το άρθρο" και "Σταμάτησε το διάβασμα αυτού του άρθρου". Από τη σκοπιά του πουλιού, η πράξη της λήψης μιας απόφασης κάνει ένα πρόσωπο να διαχωρίζεται σε πολλαπλά αντίγραφα. Ένα το οποίο συνεχίζει να διαβάζει και ένα που σταματάει. Από τη σκοπιά του βάτραχου όμως, καθένας από αυτούς τους εναλλακτικούς εαυτούς δεν γνωρίζει την ύπαρξη των άλλων και σημειώνει τον διαχωρισμό, μόνο ως μια πράξη ελαφράς τυχαιότητας. Δηλαδή αποδίδει μια πιθανότητα στο να συνεχίσει το διάβασμα και μια άλλη πιθανότητα να το σταματήσει.

Όσο παράξενο και αν ακούγεται αυτό, η ίδια ακριβώς κατάσταση συμβαίνει και στο Πολυσύμπαν επιπέδου Ι. Έχετε προφανώς αποφασίσει να συνεχίσετε να διαβάζετε το άρθρο, αλλά ένα από τα αντίγραφά σας σ' ένα μακρινό γαλαξία, παράτησε την ανάγνωση μετά την πρώτη παράγραφο. Η μόνη διαφορά μεταξύ του επιπέδου Ι και του επιπέδου ΙΙΙ είναι που κατοικεί ο σωσίας σας. Στο επίπεδο Ι κατοικεί οπουδήποτε μέσα στον παλιό κλασσικό τρισδιάστατο χώρο. Στο επίπεδο ΙΙΙ ζει σε κάποιο άλλο κβαντικό κλάδο του χώρου Hilbert με τις άπειρες διαστάσεις του.

Η ύπαρξη του επιπέδου III εξαρτάται από μια κρίσιμη παραδοχή: Ότι η χρονική εξέλιξη της κυματοσυνάρτησης είναι μοναδιαία. Μέχρι τώρα τα πειραματικά δεδομένα δεν δείχνουν αποκλίσεις από την μοναδιαία ιδιότητα. Κατά τις τελευταίες δεκαετίες, οι πειραματικοί έχουν επιβεβαιώσει τη μοναδιαία ιδιότητα σε όλο και μεγαλύτερα συστήματα, τα οποία περιλαμβάνουν τις δομές τύπου lbuckyball από 60 μόρια άνθρακα, και οπτικές ίνες μήκους χιλιομέτρου. Στο θεωρητικό έδαφος η υπόθεση του μοναδιαίου έχει ενισχυθεί με την ανακάλυψη της αποσυμβολής. (βλέπε και το άρθρο "100 χρόνια κβαντικών μυστηρίων" από τους Max Tegmark και John Archibald Wheeler; ScientificAmerican, Φεβρουάριος 2001). Μερικοί θεωρητικοί που εργάζονται στην κβαντική βαρύτητα έχουν αμφισβητήσει την μοναδιαία ιδιότητα. Μια τέτοια περίπτωση είναι η εξάτμιση των μαύρων οπών, η οποία μπορεί να καταστρέφει την πληροφορία. Κάτι τέτοιο θα ήταν μη μοναδιαία διαδικασία. Μια πρόσφατη όμως εξέλιξη στη θεωρία χορδών, γνωστή ως αντιστοιχία AdS/CFT, υπαινίσεται ότι ακόμη και η κβαντική βαρύτητα είναι μοναδιαία. Αν είναι έτσι, οι μαύρες οπές δεν καταστρέφουν την πληροφορία αλλά την διοχετεύουν κάπου αλλού.

Αν στη φυσική ισχύει η μοναδιαία ιδιότητα, τότε πρέπει ν' αλλάξει η καθιερωμένη εικόνα που έχουμε για το πως έδρασαν οι κβαντικές διακυμάνσεις στο αρχικό στάδιο του Σύμπαντος. Αυτές οι διακυμάνσεις δεν δημιούργησαν τυχαίες αρχικές συνθήκες. Δημιούργησαν μάλλον μια κβαντική υπέρθεση όλων των δυνατών αρχικών συνθηκών, οι οποίες συνυπήρχαν μαζί. Η αποσυμβολή τότε έκανε αυτές τις αρχικές συνθήκες να συμπεριφερθούν κλασσικά και να εξελιχθούν σε ξεχωριστούς κβαντικούς κλάδους. Εδώ ακριβώς βρίσκεται και το κρίσιμο σημείο: Η κατανομή των δυνατών αποτελεσμάτων σε διαφορετικούς κβαντικούς κλάδους, μέσα σ' ένα δεδομένο όγκο Hubble (Επίπεδο ΙΙΙ) είναι ταυτόσημη με την κατανομή των αποτελεσμάτων σε διαφορετικούς όγκους Hubble εντός ενός μόνον κβαντικού κλάδου (Επίπεδο Ι). Η ιδιότητα αυτή των κβαντικών διακυμάνσεων είναι γνωστή στη στατιστική μηχανική ως εργοδικότητα.

Η ίδια αιτιολόγηση εφαρμόζεται και στο επίπεδο ΙΙ. Η διαδικασία του σπασίματος της συμμετρίας δεν παράγει ένα μοναδικό αποτέλεσμα αλλά μάλλον μια υπέρθεση όλων των αποτελεσμάτων, τα οποία γρήγορα ακολουθούν το καθένα τη δική του ανεξάρτητη πορεία. Έτσι αν οι φυσικές σταθερές, οι διαστάσεις του χωροχρόνου και οι άλλες δυνατότητες που προκύπτουν από το σπάσιμο της συμμετρίας, μπορούν να έχουν διαφορετικές τιμές μεταξύ των παράλληλων κβαντικών κλάδων στο επίπεδο ΙΙΙ, τότε θα έχουν επίσης διαφορετικές τιμές μεταξύ των παραλλήλων Συμπάντων στο επίπεδο ΙΙ.

Με άλλα λόγια, το πολυσύμπαν επιπέδου ΙΙΙ δεν προσθέτει τίποτα νέο πέραν από τα επίπεδα Ι και ΙΙ, μόνο περισσότερα μη διακριτά μεταξύ τους αντίγραφα των ιδίων Συμπάντων - η ίδια παλιά ιστορία που παίζεται ξανά και ξανά σε άλλους κβαντικούς κλάδους. Η παθιασμένη αντιπαράθεση γύρω από τη θεωρία του Everett φαίνεται λοιπόν να καταλήγει σε μια μεγάλη αποκλιμάκωση, με την ανακάλυψη λιγότερο αντιφατικών Πολυσυμπάντων (επίπεδα Ι και ΙΙ) που είναι εξίσου τεράστια.

Δεν χρειάζεται να πούμε ότι οι περιπλοκές είναι βαθιές και οι φυσικοί μόλις τώρα αρχίζουν να τις εξερευνούν. Για παράδειγμα σκεφτείτε τις διακλαδώσεις στην απάντηση μιας παλιάς ερώτησης: Αυξάνει εκθετικά ο αριθμός των Συμπάντων με τον χρόνο; Η απάντηση που μας εκπλήσσει είναι, όχι! Από τη σκοπιά του πουλιού υπάρχει φυσικά μόνο ένα κβαντικό Σύμπαν. Από τη σκοπιά του βάτραχου, αυτό που έχει νόημα είναι ο αριθμός των Συμπάντων που είναι διακριτά μεταξύ τους μια δεδομένη χρονική στιγμή. Δηλαδή ο αριθμός των όγκων Hubble που είναι διαφορετικοί μεταξύ τους. Φαντασθείτε πλανήτες να μετακινούνται σε τυχαίες νέες θέσεις, φαντασθείτε να είχατε παντρευτεί κάποιον/α άλλη και άλλες τέτοιες παρόμοιες εναλλαγές. Σε κβαντικό επίπεδο υπάρχουν 10 στην 10¹¹⁸Σύμπαντα με θερμοκρασίες κάτω από 10⁸ βαθμούς Kelvin. Είναι ένας τεράστιος αριθμός αλλά πάντως πεπερασμένος.

Από τη σκοπιά του βάτραχου, η εξέλιξη της κυματοσυνάρτησης αντιστοιχεί σε μια ατέλειωτη μετάπτωση από κάποιο εκ των 10 στην 10¹¹⁸καταστάσεις, σε μια άλλη. Τώρα βρίσκεστε στο Σύμπαν Α, εκείνο στο οποίο διαβάζετε αυτή την πρόταση. Μετά βρίσκεστε στο Σύμπαν Β στο οποίο διαβάζετε την άλλη πρόταση. Ας το θέσουμε διαφορετικά, το Σύμπαν Β έχει ένα παρατηρητή ολόιδιο με αυτόν στο Σύμπαν Α, εκτός από μνήμες που αναφέρονται σε μια επιπλέον στιγμή. Όλες οι δυνατές καταστάσεις υπάρχουν κάθε στιγμή, κι έτσι το πέρασμα του χρόνου μπορεί να βρίσκεται μόνο στην οπτική γωνιά του παρατηρητή. Η ιδέα αυτή αναπτύχθηκε στο μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας του 1994, "Η μεταθετική πόλη" του Greg Egan, καθώς και από τους φυσικούς David Deutsch της Οξφόρδης, τον JulianBarbour και άλλους. Το πλαίσιο των πολυσυμπάντων μπορεί λοιπόν να αποδειχτεί θεμελιώδες για την κατανόηση της φύσης του χρόνου.

Επίπεδο IV: Άλλες μαθηματικές δομές

Oι αρχικές συνθήκες και οι φυσικές σταθερές στα Πολυσύμπαντα επιπέδου Ι, επιπέδου ΙΙ, και επιπέδου ΙΙΙ μπορούν να διαφέρουν, αλλά οι θεμελιώδεις νόμοι που κυβερνούν τη φύση παραμένουν οι ίδιοι. Γιατί σταματάμε εδώ; Γιατί δεν επιτρέπουμε και στους ίδιους τους νόμους να διαφέρουν; Υπάρχει άραγε ένα Σύμπαν που υπακούει στους νόμους της κλασσικής φυσικής, χωρίς κβαντικά φαινόμενα; Υπάρχει χρόνος που προχωράει κατά διακριτά βήματα, όπως στους υπολογιστές αντί να είναι συνεχής; Υπάρχει Σύμπαν που είναι απλά ένα άδειο δωδεκάεδρο; Στο Πολυσύμπαν επιπεδου IV, όλες αυτές οι εναλλακτικές πραγματικότητες υπάρχουν.

Μια ένδειξη ότι ένα τέτοιο Πολυσύμπαν δεν είναι απλά ένα αποκύημα της φαντασίας, είναι η στενή αντιστοίχιση μεταξύ των κόσμων των αφηρημένων συλλογισμών και της παρατηρούμενης πραγματικότητας. Οι εξισώσεις και πιο γενικά οι μαθηματικές δομές όπως οι αριθμοί, τα διανύσματα και τα γεωμετρικά αντικείμενα, περιγράφουν τον κόσμο με αξιοσημείωτη προσομοίωση. Σε μια περίφημη διάλεξή του του 1959 ο φυσικός Eugene P. Wigner σχολίαζε: "Η τεράστια χρησιμότητα των μαθηματικών στις φυσικές επιστήμες είναι κάτι που αγγίζει το μυστηριώδες". Αντίστροφα, οι μαθηματικές δομές μας δίνουν μια παράξενη αίσθηση. Ικανοποιούν ένα κεντρικό κριτήριο αντικειμενικής ύπαρξής των. Είναι οι ίδιες, ανεξάρτητα από το ποιος τις μελετά. Ένα θεώρημα είναι σωστό ανεξάρτητα από το αν αποδεικνύεται από άνθρωπο, υπολογιστή ή ένα νοήμον δελφίνι. Ανεπτυγμένοι πολιτισμοί εξωγήινων, θα έβρισκαν τις ίδιες μαθηματικές δομές που έχουμε κι εμείς. Συνεπώς οι μαθηματικοί ισχυρίζονται συνήθως ότι ανακαλύπτουν τις μαθηματικές δομές, παρά ότι τις δημιουργούν οι ίδιοι.

Υπάρχουν δύο υποστηριζόμενα αλλά διαμετρικά αντίθετα παραδείγματα για την κατανόηση της αντιστοιχίας μεταξύ μαθηματικών και φυσικής, μια διχογνωμία που μας πάει πίσω στον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη. Σύμφωνα με το παράδειγμα του Αριστοτέλη, η φυσική πραγματικότητα είναι θεμελιώδης και η φυσική γλώσσα είναι απλά μια χρήσιμη προσέγγιση. Σύμφωνα με το Πλατωνικό παράδειγμα, η μαθηματική δομή είναι η αληθής πραγματικότητα και οι παρατηρητές της φύσης την αντιλαμβάνονται ατελώς. Με άλλα λόγια οι δύο αντιλήψεις αυτές διαφωνούν για το τι είναι πιο βασικό, η αντίληψη του βατράχου ως παρατηρητή του κόσμου ή η αντίληψη του πουλιού για τους φυσικούς νόμους. Η θέση του Αριστοτέλη προτιμά την αντίληψη του βατράχου, ενώ η Πλατωνική θέση προτιμά την αντίληψη του πουλιού.

Σαν τα παιδιά, πολύ πριν ακούσουμε τίποτα από τα μαθηματικά, είχαμε όλοι κυριευθεί από την Αριστοτελική θέση. Η Πλατωνική θέση είναι μια επίκτητη αντίληψη. Οι σύγχρονοι θεωρητικοί φυσικοί τείνουν να είναι Πλατωνιστές, υποπτευόμενοι ότι τα μαθηματικά περιγράφουν το Σύμπαν τόσο καλά επειδή το Σύμπαν είναι κατά βάθος μαθηματικό. Τότε όλη η φυσική γίνεται ένα μαθηματικό πρόβλημα: ένας μαθηματικός με απεριόριστη νοημοσύνη και μαθηματικά εργαλεία θα μπορούσε κατ' αρχήν να υπολογίσει την πλευρά που βλέπει ο βάτραχος. Να υπολογίσει δηλαδή τι αντιλαμβάνονται οι παρατηρητές με αυτογνωσία ότι περιέχει το Σύμπαν, πως το αντιλαμβάνονται, και τι γλώσσα πρέπει να επινοήσουν για να περιγράψει οένας στον άλλον τι αντιλαμβάνεται.

Μια μαθηματική δομή είναι μια αφηρημένη, μόνιμη οντότητα που υπάρχει έξω από τον χρόνο και τον χώρο. Αν η ιστορία ήταν μια κινηματογραφική ταινία, μια μαθηματική δομή θα αντιστοιχούσε όχι σε μια στιγμιαία σκηνή, αλλά σε ολόκληρη τη βιντεοταινία. Θεωρείστε για παράδειγμα ένα κόσμο φτιαγμένο από σημειακά σωματίδια που κινούνται ολόγυρα στο χώρο των τριών διαστάσεων. Στον τετραδιάστατο χωροχρόνο - που αντιστοιχεί στην άποψη του πουλιού- οι τροχιές αυτών των σωματιδίων θυμίζουν ένα μπέρδεμα από σπαγγέτι μέσα σ' ένα πιάτο.Αν ο βάτραχος βλέπει ένα σωματίδιο να κινείται με σταθερή ταχύτητα, το πουλί βλέπει μια ίσια γραμμή από άβραστο σπαγγέτι. Αν ο βάτραχος βλέπει ένα ζευγάρι περιστρεφόμενων σωματιδίων, το πουλί βλέπει δύο κλώνους σπαγγέτι διαπλεκόμενους σαν διπλή έλικα. Για τον βάτραχο, ο κόσμος περιγράφεται από τους νόμους του Νεύτωνα για την κίνηση και τη βαρύτητα. Για το πουλί περιγράφεται από τη γεωμετρία των ζυμαρικών, δηλαδή μια μαθηματική δομή. Ο βάτραχος ο ίδιος είναι απλά μια παχιά δέσμη από κλώνους, των οποίων η περίπλοκη διαπλοκή αντιστοιχεί σ' ένα σμήνος σωματιδίων που αποθηκεύουν και επεξεργάζονται πληροφορίες. Το Σύμπαν μας είναι πολύ πιο περίπλοκο από αυτό το παράδειγμα, και οι επιστήμονες δεν γνωρίζουν ακόμη σε ποια μαθηματική δομή αντιστοιχεί, αν υπάρχει πράγματι μια τέτοια.

Η Πλατωνική θέση εγείρει το ερώτημα, γιατί να είναι το Σύμπαν καμωμένο με τον συγκεκριμένο τρόπο; Για έναν Αριστοτελικό, η ερώτηση αυτή δεν έχει νόημα. Το Σύμπαν μόνο υπάρχει. Αλλά ένας Πλατωνιστής δεν θα μπορούσε παρά να έχει αναρωτηθεί γιατί το Σύμπαν δεν θα μπορούσε να έχει μια διαφορετική μορφή. Αν το Σύμπαν είναι κατά βάθος μαθηματικό, τότε γιατί επιλέχτηκε μια μόνο μαθηματική δομή από τις πολλές δυνατές για να περιγράφει ένα Σύμπαν; Μια θεμελιώδης ασυμμετρία μοιάζει να κατοικεί στην καρδιά της πραγματικότητας.

Σαν μια διέξοδο από αυτό το αίνιγμα έχω προτείνει (ο συγγραφέας του άρθρου), ότι στην πραγματικότητα ισχύει πλήρης μαθηματική συμμετρία. Δηλαδή ότι υπάρχουν φυσικά όλες οι μαθηματικές δομές. Κάθε μαθηματική δομή αντιστοιχεί και σε ένα παράλληλο Σύμπαν. Τα στοιχεία αυτού του Πολυσύμπαντος δεν υπάρχουν στον ίδιο χώρο αλλά υπάρχουν έξω από τον χώρο και τον χρόνο. Τα πιο πολλά από αυτά τα Σύμπαντα είναι πιθανόν άδεια από παρατηρητές. Η υπόθεση αυτή μπορεί να θεωρηθεί ως μια μορφή ριζοσπαστικού Πλατωνισμού, η οποία βεβαιώνει ότι η μαθηματική δομή στην καρδιά των Πλατωνικών ιδεών ή αλλιώς το "διανοητικό τοπίο" του μαθηματικού RudyRucker του πανεπιστημίου San Jose υπάρχει με φυσική υπόσταση. Συγγενεύει με αυτό που ο κοσμολόγος John D. Barrow του πανεπιστημίου του Cambridge ονομάζει "το ουράνιο π", με αυτό που ο φιλόσοφος του Harvard, Robert Nozick, ονόμασε "αρχή της γονιμότητας" και με αυτό που ο φιλόσοφος του Princeton, David K. Lewis ονόμασε "μορφολογικό ρεαλισμό." Το Πολυσύμπαν επιπεδου IV κλείνει την ιεραρχία των Πολυσυμπάντων, διότι κάθε αυτοσυνεπής θεμελιώδης φυσική θεωρία, μπορεί να διατυπωθεί ως κάποιο είδος μαθηματικής δομής.

Η υπόθεση για το Πολυσύμπαν επιπέδου IV φτάνει σε ορισμένες προβλέψεις που μπορούν να ελεχθούν. Όπως και με το επίπεδο ΙΙ περιλαμβάνει μια συλλογή (Στη συγκεκριμένη περίπτωση, την πλήρη γκάμα των μαθηματικών δομών) και τα φαινόμενα επιλογής. Όπως συνεχίζουν οι μαθηματικοί να κατηγοριοποιούν τις μαθηματικές δομές, βρίσκουν ότι η δομή που περιγράφει τον κόσμο μας είναι η πιο γενική που είναι συγχρόνως συμβατή με τις παρατηρήσεις μας. Ομοίως, οι μελλοντικές μας παρατηρήσεις θα πρέπει να είναι οι πιο γενικές που συγχρόνως είναι συνεπείς με τις προηγούμενες παρατηρήσεις μας, και οι παλιές μας παρατηρήσεις θα πρέπει να είναι οι πιο γενικές που είναι συνεπείς με την ύπαρξή μας.

Ο προσδιορισμός τι σημαίνει η λέξη "γενικές" μας οδηγεί σε ένα σοβαρό πρόβλημα, και η έρευνα αυτή μόλις τώρα αρχίζει. Αλλά ένα ενθαρρυντικό χαρακτηριστικό των μαθηματικών δομών που μας ξαφνιάζει, είναι ότι οι ιδιότητες συμμετρίας και αναλλοίωτου που είναι υπεύθυνες για την απλότητα και την ευταξία του Σύμπαντος τείνουν να είναι γενικές. Αποτελούν μάλλον τον κανόνα παρά την εξαίρεση. Οι μαθηματικές δομές τείνουν να έχουν αυτές τις ιδιότητες εξ ορισμού, και πολύπλοκα πρόσθετα αξιώματα πρέπει μετά να προστεθούν σ' αυτές τις ιδιότητες για να τις ισχυροποιήσουν.

Τι λέει όμως η λεπίδα του Occam;

Οι επιστημονικές θεωρίες των παράλληλων Συμπάντων, σχηματίζουν ως εκ τούτου μια ιεραρχία τεσσάρων επιπέδων, στη οποία τα Σύμπαντα γίνονται προοδευτικά όλο και πιο διαφορετικά από το δικό μας. Μπορούν αυτά να έχουν διαφορετικές αρχικές συνθήκες (Επίπεδο Ι), διαφορετικές φυσικές σταθερές και σωματίδια (Επίπεδο ΙΙ), ή διαφορετικούς φυσικούς νόμους (Επίπεδο IV). Η ειρωνεία του πράγματος είναι ότι το επίπεδο ΙΙΙ είναι το μόνο που επέσυρε τα πιο πολλά πυρά κατά τις προηγούμενες δεκαετίες, μια και είναι το μόνο που δεν προσθέτει ποιοτικά νέους τύπους Συμπάντων.

Κατά την ερχόμενη δεκαετία, η μεγάλη βελτίωση στις κοσμολογικές μετρήσεις των μικροκυμάτων υποβάθρου, και η κατανομή της μάζας του Σύμπαντος σε πολύ μεγάλη κλίμακα, θα υποστηρίξουν ή θα απορρίψουν το επίπεδο Ι, προσδιορίζοντας με ακόμη μεγαλύτερη ακρίβεια την καμπυλότητα και την τοπολογία του χώρου. Οι μετρήσεις αυτές θα ανιχνεύσουν επίσης το επίπεδο ΙΙ, ελέγχοντας τη θεωρία του χαοτικού αιώνιου πληθωρισμού. Η συνδυασμένη πρόοδος στην αστροφυσική και στη φυσική υψηλών ενεργειών, θα ξεκαθαρίσει επίσης το βαθμό που οι φυσικές σταθερές είναι ευαίσθητες στις μεταβολές των παραμέτρων, και ως εκ τούτου θα ενισχύσουν ή θα αποδυναμώσουν την περίπτωση του επιπέδου ΙΙ.

Αν οι τωρινές προσπάθειές μας να φτιάξουμε κβαντικούς υπολογιστές ευοδωθούν, θα αποτελέσουν μια περαιτέρω ένδειξη για το επίπεδο ΙΙΙ, καθώς στην ουσία θα εκμεταλλεύονται τον παραλληλισμό του επιπέδου ΙΙΙ για να εκτελούν παράλληλους υπολογισμούς. Οι πειραματικοί ψάχνουν επίσης για ενδείξεις παραβίασης της "μοναδιαίας ιδιότητας", πράγμα που θα απέκλειε το επίπεδο ΙΙΙ. Τέλος, η επιτυχία ή η αποτυχία στη μεγάλη πρόκληση της σύγχρονης φυσικής - την ενοποίηση της Γενικής Σχετικότητας με την Κβαντική Θεωρία Πεδίου - θα επιδράσει αποφασιστικά στην άποψή μας για το επίπεδο ΙV. Είτε θα βρούμε μια μαθηματική δομή που ταιριάζει ακριβώς στο Σύμπαν μας, είτε θα προσκρούσουμε σ' ένα όριο που θα επιβληθεί από την μεγάλη δύναμη των μαθηματικών και θα πρέπει να εγκαταλείψουμε αυτό το επίπεδο.

Πιστεύετε λοιπόν στα παράλληλα Σύμπαντα; Τα κύρια επιχειρήματα εναντίον τους είναι πως είναι άχρηστα και παράλογα. Τα βασικό επιχείρημα είναι ότι οι θεωρίες για Πολυσύμπαντα είναι πως δεν μπορούν να περάσουν το κριτήριο της λεπίδας του Occam διότι παραδέχονται αξιωματικά την ύπαρξη άλλων κόσμων, που όμως δεν θα μπορέσουμε ποτέ να παρατηρήσουμε. Γιατί η φύση να είναι τόσο σπάταλη και να δείχνει τόση εύνοια για άπειρο αριθμό διαφορετικών κόσμων; Το ίδιο επιχείρημα μπορεί ακόμα να στραφεί υπέρ 6της ύπαρξης Πολυσύμπαντος. Τι ακριβώς είναι αυτό που σπαταλά η φύση; Σίγουρα όχι χώρο, μάζα ή άτομα - το μη αμφιλεγόμενο Πολυσύμπαν Επιπέδου Ι ήδη περιέχει έναν άπειρο αριθμό και από τα τρία αυτά, έτσι λοιπόν ποιος νοιάζεται αν η φύση σπαταλά λίγα ακόμη; Το πραγματικό ζήτημα εδώ είναι η φαινομενική μείωση της απλότητας. Ένας σκεπτικιστής αναρωτιέται για όλη εκείνη την πληροφορία που είναι απαραίτητη για να καθοριστούν όλοι αυτοί οι αόρατοι κόσμοι.

Μια πλήρης συλλογή όμως είναι συχνά απλούστερη από ένα εκ των μελών της. Η αρχή αυτή μπορεί να διατυπωθεί πιο φορμαλιστικά αν χρησιμοποιήσουμε την έννοια του αλγοριθμικού περιεχομένου πληροφοριών. Το αλγοριθμικό περιεχόμενο πληροφοριών σ' έναν αριθμό είναι χοντρικά το πιο μικρό μήκος προγράμματος για υπολογιστή, που χρειάζεται για να παράγει αυτόν τον αριθμό ως αποτέλεσμα. Για παράδειγμα, θεωρείστε το σύνολο όλων των ακεραίων. Ποιο είναι πιο απλό; Ολόκληρο το σύνολο ή ένας μόνον αριθμός; Διαισθητικά μπορεί να σκεφτείτε ότι ένας μόνον αριθμός είναι απλούστερος, αλλά όλο το σύνολο μπορεί να παραχθεί από ένα τετριμμένο πρόγραμμα υπολογιστή, ενώ ένας μεμονωμένος αριθμός μπορεί να είναι τεράστιος σε ψηφία. Ως εκ τούτου, το όλο σύνολο είναι πραγματικά απλούστερο.

Παρόμοια, το σύνολο όλων των λύσεων των εξισώσεων του Einstein της γενικής σχετικότητας, είναι απλούστερο από μια ειδική λύση. Το σύνολο των λύσεων περιγράφεται από λίγες εξισώσεις, ενώ μια ειδική λύση, απαιτεί τον καθορισμό τεράστιων ποσοτήτων αρχικών δεδομένων πάνω σε μια υπερεπιφάνεια. Το μάθημα που παίρνουμε είναι ότι η πολυπλοκότητα αυξάνει όταν περιορίζουμε την προσοχή μας σε ένα ιδιαίτερο στοιχείο μιας συλλογής, χάνοντας έτσι τη συμμετρία και την απλότητα που υπάρχουν από μόνες τους μέσα στο σύνολο των στοιχείων όταν τα αντιμετωπίζουμε ως σύνολο.

Υπό την έννοια αυτή, τα Πολυσύμπαντα υψηλότερου επιπέδου είναι απλούστερα. Πηγαίνοντας από ένα Σύμπαν, στο Πολυσύμπαν επιπέδου Ι, εξαφανίζεται η ανάγκη να καθορίσουμε αρχικές συνθήκες. Πηγαίνοντας στη συνέχεια στο επίπεδο ΙΙ, απαλείφουμε την ανάγκη να καθορίσουμε φυσικές σταθερές, και στο επίπεδο IV το Πολυσύμπαν απαλείφει την ανάγκη να καθορίσουμε οτιδήποτε. Η αύξηση της πολυπλοκότητας βρίσκεται όλη στην υποκειμενική αντίληψη των παρατηρητών- την αντίληψη που έχει ο βάτραχος. Από τη σκοπιά της αντίληψης του πουλιού, το Πολυσύμπαν μοιάζει μάλλον απλό.

Τα παράπονα που διατυπώνονται ότι η έννοια των Πολυσυμπάντων μοιάζει παράλογη, έχει αισθητική μάλλον προέλευση παρά επιστημονική, και έχει νόημα μόνο κάτω από το πνεύμα της Αριστοτέλειας κοσμοθεωρίας. Τι περιμέναμε τέλος πάντων; Όταν θέτουμε μια τόσο βαθιά ερώτηση για τη φύση της πραγματικότητας, δεν θα περιμέναμε μια απάντηση που θ' ακούγεται παράξενη; Η εξέλιξη μας προίκισε με διαίσθηση για την φυσική της καθημερινότητας η οποία είχε αξία προκειμένου να επιβιώσουν οι πρόγονοί μας, έτσι λοιπόν, κάθε φορά που ανοιγόμαστε πέρα από τον καθημερινό κόσμο, θα περιμέναμε αυτός να παραβιάζει τη διαίσθησή μας και να μοιάζει παράξενος.

Ένα κοινό χαρακτηριστικό και των τεσσάρων επιπέδων των πολυσυμπάντων, είναι ότι η απλούστερη και εύλογα πιο κομψή θεωρία περιλαμβάνει τα παράλληλα σύμπαντα εξ ορισμού. Για να αρνηθούμε την ύπαρξη αυτών των Συμπάντων, χρειάζεται να περιπλέξουμε τη θεωρία μας, προσθέτοντας διαδικασίες για τις οποίες δεν διαθέτουμε πειραματική επιβεβαίωση και επιπρόσθετα αξιώματα, όπως π.χ. ο πεπερασμένος χώρος, η κατάρρευση της κυματοσυνάρτησης και η οντολογική ασυμμετρία. Πρέπει λοιπόν να κρίνουμε, τι θεωρούμε πιο άκομψο και άχρηστο; Τα πολλά Σύμπαντα ή τα πολλά λόγια; Ίσως βαθμιαία να συνηθίσουμε στις παραξενιές του Κόσμου μας και να βρούμε στην παραδοξότητα αυτή μέρος της γοητείας του.

http://www.physics4u.gr/blog/ Του Max Tegmark, από το περιοδικό Scientific American, Ιούνιος 2003

Η Κοινωνία Της Επίπεδης Γης

2010-10-11T14:31:00.000+03:00

Θεωρείς πολλά πράγματα δεδομένα.Υπάρχει μία ομάδα.Υπάρχει μία μάρκα.Υπάρχει ένας τρόπος διασκέδασης.Υπάρχει ένα χρώμα.Υπάρχει ένα τραγούδι.Υπάρχει ένα ρούχο.Υπάρχει ένας τρόπος σκέψης.Υπάρχει ένας κόσμος,και για σένα είναι επίπεδος...Κι όμως γυρίζει...

Silence...Silence Everywhere...

2010-07-20T18:24:00.000+03:00

Everything Is Connected

2010-06-26T00:59:00.000+03:00

Η νέα τρομοκρατική επίθεση και η διεθνής συγκυρία

Το τρομοκρατικό χτύπημα στο Υπουργείο Δημόσιας Τάξης συνέβη κατά σύμπτωση αυτές ακριβώς τις ημέρες που θεριεύει η αντίδραση κατά του ασφαλιστικού ολετήρα.
Δεν είναι λίγοι αυτοί που αναρωτιούνται αν πρόκειται για απλή σύμπτωση ή αν...

αυτό συμπίπτει με την επιδίωξη να αποπροσανατολιστεί η κοινή γνώμη από το ασφαλιστικό.
Ασχέτως του αν ευσταθεί ή μπορεί να ευσταθεί η τελευταία αυτή εκδοχή, χρήσιμο είναι σε κάθε περίπτωση να εξεταστεί το συνολικότερο πλαίσιο του προβλήματος της οικονομικής κρίσης, που αντιμετωπίζει η χώρα.

Ένα πλαίσιο πολύ ευρύτερο από αυτό της Ελλάδας.

Η κρίση που βιώνουμε σαφώς εξυπηρετεί τα συμφέροντα του διεθνούς τραπεζο-πετρελαϊκού (κυρίως) καρτέλ, που ακούει στο σχηματικό όνομα “Νέα Τάξη”. Είναι ακριβώς αυτό το τραπεζο-πετρελαϊκό καρτέλ, που “πολιτικά” εκφράζεται μέσα από οργανώσεις σαν κι αυτές του Σόρος.

Είναι αναγκαίο λοιπόν να δοθούν εκτενείς πληροφορίες υποβάθρου, προκειμένου να γίνει κατανοητό το τι ακριβώς συμβαίνει.

Ας με συγχωρήσετε, συνεπώς, φίλοι, για τη μακρηγορία που ακολουθεί.

Ο μηχανισμός παγκόσμιας ισχύος του δολαρίου

Η κυριαρχία των διεθνών (στην ουσία: αμερικανικών) τραπεζών βασίζεται σε δύο παράγοντες.

Ο πρώτος είναι ο ιδιοκτησιακός-μετοχικός έλεγχος της αμερικανικής κεντρικής τράπεζας (Federal Reserve) από τις διεθνείς τράπεζες. Το δολάριο δεν ελέγχεται από την αμερικανική κυβέρνηση, αλλά από τις αμερικανικές τράπεζες!

Από ιδιώτες!

Το γεγονός αυτό (ο έλεγχος της Fed από τις αμερικανικές τράπεζες) είναι γενικότερα γνωστό, αλλά το τι συνέπειες έχει αυτό, το καταλαβαίνει κανείς μόνον αν παρακολουθήσει το «The Money Masters», την παρακολούθηση του οποίου μας πρότεινε ο Αναρμόδιος Θράκας.

Παρά τη μεγάλη του διάρκεια, αξίζει τον κόπο (http://www.freeandreal.org/mmedia/tv/moviecase/the-money-masters/).

Ο δεύτερος παράγοντας ισχύος του δολαρίου είναι η κυριαρχία του μέσω της τιμολόγησης των διεθνών εμπορευμάτων (commodities) σε δολάρια.
Τα κυριότερα commodities είναι το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο. Ο έλεγχος, λοιπόν, του εμπορίου αυτών των αγαθών είναι πάρα πολύ σημαντικός για την κυριαρχία των αμερικανικών τραπεζών.

Και αυτό συμβαίνει με τον εξής τρόπο:

Το ντοκιμαντέρ The Money Masters μας εξηγεί πώς ακριβώς κυριαρχούσαν οι διεθνές τράπεζες μέσω του ελέγχου του χρυσού τους τελευταίους αιώνες και έως το 1971, που κατέρρευσε το σύστημα Bretton-Woods.
Το σύστημα Bretton-Woods προέβλεπε σύνδεση των παγκόσμιων νομισμάτων με το δολάριο, που με τη σειρά του ήταν συνδεδεμένο με το χρυσό.

Δηλαδή, όλο το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα εξαρτιόταν από το χρυσό.

Όταν σταμάτησε η σύνδεση δολαρίου-χρυσού και δολαρίου-λοιπών νομισμάτων, κατέρρευσε ο έλεγχος των διεθνών τραπεζών επί του παγκόσμιο χρηματοπιστωτικού συστήματος. Βρέθηκαν λοιπόν στην ανάγκη να ελεγχθεί ολιγοπωλιακά ένα άλλο εμπόρευμα, που θα κυριαρχούσε στην παγκόσμια οικονομία, θα τιμολογούνταν σε δολάρια και θα προσέδιδε παγκόσμια ισχύ στο δολάριο. Όχι πια νομική ισχύ (όπως γινόταν με το σύστημα Bretton-Woods), αλλά πραγματική, οικονομική ισχύ.
Το προϊόν αυτό ήταν το υπερπολύτιμο για όλον τον πλανήτη πετρέλαιο.

Όχι τυχαία, λοιπόν, προκλήθηκε η πετρελαϊκή κρίση του 1973 δύο μόλις χρόνια μετά την κατάρρευση του συστήματος Bretton-Woods! Μετά και τη δεύτερη του 1979, η τιμή του πετρελαίου αυξήθηκε υπερβολικά, το πετρέλαιο άξιζε πια ένα μεγάλο μέρος του παγκόσμιου πλούτου, και μπόρεσε να αντικαταστήσει το χρυσό ως κόμβος της διεθνούς νομισματικής κυριαρχίας των αμερικανικών τραπεζών, μέσω του δολαρίου και μέσω του ιδιοκτησιακού ελέγχου της Federal Reserve.

Το πετρέλαιο δικαίωσε την ονομασία του “μαύρος χρυσός” και από την άποψη ότι αντικατέστησε, στην πράξη, το ρόλο που είχε παλιότερα ο χρυσός στο παγκόσμιο νομισματικό σύστημα. Έτσι δημιουργήθηκε και η έκφραση “πετροδολάρια”, λόγω της τιμολόγησης του πετρελαίου σε δολάρια.

Η απειλή του ευρώ

Στο σημείο αυτό πρέπει να υπογραμμιστεί ένα σημαντικό λάθος που κάνει το The Money Masters (προφανώς λόγω της συνήθους έλλειψης γνώσεων που διακρίνει τους περισσότερους Αμερικανούς σε σχέση με τα ευρωπαϊκά πράγματα). Αναφέρει ότι το σύστημα έκδοσης των ευρωπαϊκών νομισμάτων είναι το ίδιο με αυτό της Αμερικής, επειδή βασίζεται κι αυτό σε κεντρικές τράπεζες.

Πρόκειται για διπλό λάθος.
Πρώτον, οι ευρωπαϊκές κεντρικές τράπεζες είναι όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπου, τουλάχιστον τυπικά, η εξουσία βρίσκεται στα χέρα των κρατών μελών και όχι απευθείας στα χέρια των τραπεζών (όπως συμβαίνει στις ΗΠΑ).
Δεύτερον, εξ όσων γνωρίζω (και παρακαλώ όποιον γνωρίζει κάτι περισσότερο να με διορθώσει αν τυχόν κάνω λάθος), το ευρώ όπως και τα λοιπά ευρωπαϊκά νομίσματα δεν βασίζονται στην έκδοση κυβερνητικού χρέους, όπως το δολάριο. Πρόκειται για νόμισμα που το επιβάλει έτσι απλά, νέτα σκέτα, η κάθε κυβέρνηση. Στην περίπτωσή μας, η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Για όποιον έχει δει το ντοκιμαντέρ, το ευρώ είναι δηλαδή όπως τα Greenbacks που εξέδωσε ο Λίνκολν το 1862. Δεν βασίζονται σε κυβερνητικό χρέος, είναι νόμισμα επειδή έτσι το συμφωνήσαμε, επειδή έτσι το δεχόμαστε.
Είναι νόμισμα “χωρίς αντίκρισμα”, να το πούμε έτσι, είναι νόμισμα πρωτογενές.
Όπως κάποτε συμφωνούσαμε, όλη η ανθρωπότητα, ότι θα έχουμε για νόμισμα το χρυσό. Ποιο ήταν το αντίκρισμα του χρυσού;
Δεν υπήρχε, ήταν από μόνος του νόμισμα.

Έτσι και σήμερα με το ευρώ.

Αν λοιπόν υποτεθεί ότι αύριο το πετρέλαιο αρχίζει να τιμολογείται σε ευρώ, οι διεθνείς τράπεζες χάνουν αυτομάτως το υπερεργαλείο που είχαν στα χέρια τους, μέσω του ελέγχου του δολαρίου και του ελέγχου του εμπορίου πετρελαίου.

Αυτό θα συμβεί, γιατί το δολάριο θα πάψει τότε να είναι παγκόσμιο νόμισμα και ο έλεγχός του, μέσω της Fed, δεν θα δίνει πια στους αμερικανούς τραπεζίτες την παγκόσμια ισχύ που έχουν σήμερα. Θα περιοριστούν αναγκαστικά σε περιφερειακό ρόλο.

Δεν θα πρέπει να ξεχνούμε ότι ο Σαντάμ χτυπήθηκε όταν αποφάσισε, για να ασκήσει πίεση στις ΗΠΑ, να τιμολογεί το πετρέλαιό του σε ευρώ.
Δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι το Ιράν τιμολογεί εδώ και μερικά χρόνια το πετρέλαιό του σε ευρώ!
Το ίδιο και η “κακιά” Ρωσία, τουλάχιστον όταν πουλάει φυσικό αέριο σε Ευρωπαίους, Γερμανούς και άλλους.

Να λοιπόν ένας πολύ σημαντικός λόγος για να χτυπηθεί το Ιράν, κι ένας πολύ σημαντικός λόγος για να χαλάσουν τους αγωγούς του Πούτιν!

Το διακύβευμα δεν είναι το ποιο πετρέλαιο θα πουλιέται περισσότερο, αλλά η διεθνής κυριαρχία των αμερικανικών τραπεζών!

Του διεθνούς τραπεζικού και πετρελαϊκού καρτέλ!

Όταν η Αμερική χτυπήθηκε βαριά από την κρίση του 2008, δημιουργήθηκε σοβαρή κρίση εμπιστοσύνης προς το δολάριο.
Μετά τις ανεπιτυχείς προσπάθειες του Μπους και του Ομπάμα να βάλουν και την Ευρώπη να πληρώνει για τις ζημιές των αμερικανικών τραπεζών, το ευρώ φάνταζε πια ως το ασφαλέστερο νόμισμα.

Η παγκόσμια τιμολόγηση του πετρελαίου σε ευρώ ήταν πια θέμα χρόνου: Οι εμίρηδες φοβούνταν για τα λεφτά τους, αν τα κρατούσαν σε δολάρια. Τόσο απλά. Θα έκαναν τα λεφτά τους ευρώ σε μια νύχτα και, έτσι, το δολάριο θα γινόταν ξανά το νόμισμα μίας και μόνον χώρας, σημαντικής μεν, αλλά μίας και μόνον χώρας.
Ήταν λοιπόν αναγκαίο να χτυπηθεί το ευρώ και να ενισχυθεί το δολάριο.

Η Ευρώπη και τα άτοπα της ελληνικής κρίσης

Το μεγαλύτερο ψέμα που έχει λεχθεί στην ελληνική κρίση δεν είναι το “λεφτά υπάρχουν” ούτε το “τα βρήκαμε τα λεφτά” ούτε τα δήθεν “ψευδή στοιχεία” του Καραμανλή.
Το μεγαλύτερο ψέμα είναι άλλο: Είναι η εντύπωση που αφήνουν τα διεθνή ΜΜΕ να διαχέεται σχετικά με το “αν θα μπορέσει η Ελλάδα να εξοφλήσει τα χρέη της”.

Μα, συγγνώμη, ποιο κράτος “μπορεί να εξοφλήσει τα χρέη του”;;;

Κανένα απολύτως. Ούτε οι ΗΠΑ, ούτε η Γερμανία, ούτε κανένα. Τα κρατικά χρέη είναι πολύ μεγαλύτερα από τον ετήσιο προϋπολογισμό των κρατών και αν ζητηθεί από οποιοδήποτε κράτος τελεσιγραφικά “πλήρωσε όλα τα χρέη σου με τη λήξη τους”, το κράτος αυτό θα χρεοκοπήσει.

Γιατί λοιπόν τα κράτη συνεχίζουν και μπορούν να δανείζονται, εάν δεν είναι διασφαλισμένη η αποπληρωμή των παλαιών χρεών;

Στην πραγματικότητα, το όλο διεθνές οικονομικό σύστημα βασίζεται στο ότι κράτη και επιχειρήσεις μπορούν να συνεχίσουν δανείζονται επ’ άπειρον. Στο ότι κανένας ποτέ δεν θα τους ζητήσει “πληρώστε τα όλα, στη λήξη τους, και δεν έχει άλλα”.
Στηρίζονται στην εμπιστοσύνη που υπάρχει ότι το χρέος, τουλάχιστον, θα εξυπηρετείται, με την έννοια ότι θα πληρώνονται κανονικά οι τόκοι και όσα ομόλογα λήγουν.
Και, εξυπακούεται, ότι όταν λήγουν κάποια ομόλογα, μετά είναι σε θέση το κάθε κράτος να εκδίδει καινούργια. Να δανείζεται δηλαδή ξανά εκ νέου, αναπληρώνοντας τα χρήματα, το κεφάλαιο, που έδωσε για τα ομόλογα που έληξαν.

Γιατί λοιπόν ειδικά στην περίπτωση της Ελλάδας, αλλά και της Ισπανίας, Πορτογαλίας κλπ., εκφράζονται αμφιβολίες σχετικά με το “κατά πόσο είναι σε θέση να εξοφλήσουν το χρέος τους”;

Είναι προφανές ότι οι αμφιβολίες αυτές δεν είναι καθόλου αθώες, αφού ανατρέπουν μια βασικότατη σταθερά του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος:

Το γεγονός ότι, για να επιβιώσει το οικονομικό σύστημα, αποδεχόμαστε στην πραγματικότητα ότι τα χρέη δεν πρόκειται να πληρωθούν, ως σύνολο, ποτέ, αλλά πάντοτε θα ανανεώνονται.

Και συνήθως μάλιστα αυξάνονται κιόλας.

Αυτός ακριβώς είναι όμως ο μηχανισμός με τον οποίο η Ελλάδα οδηγήθηκε τάχιστα στη χρεωκοπία: Ανατράπηκε ο βασικός παράγοντας σταθερότητας του συστήματος, ότι δηλαδή ένα κράτος δεν είναι σε θέση να πληρώσει το σύνολο των χρεών του και πάντοτε είναι αναγκασμένο να ανανεώνει το δανεισμό του.

Χτυπώντας την Ελλάδα, ανάγκασαν τη Γερμανία να εγγυηθεί για το ελληνικό (αλλά και το ισπανικό και το πορτογαλικό και όλο το ευρωπαϊκό) χρέος, επιφέροντας έτσι έναν πρώτο κλονισμό στην εμπιστοσύνη στην οικονομική της ισχύ. Η Γερμανία, βέβαια, για να ξεπεράσει το έλλειμμα εμπιστοσύνης, αποφάσισε να επιβάλει στο δικό της λαό σκληρή λιτότητα. Αυτό δεν άρεσε στο διεθνές τραπεζικό καρτέλ, που βλέπουν το ευρώ να αντέχει. Έτσι εξηγούνται οι επικρίσεις του Σόρος κατά της Γερμανίας για το πρόγραμμα λιτότητας και την “κοινωνική αναταραχή, ξενοφοβία κλπ.” που αυτό θα φέρει. Τέτοια πρεμούρα για τη γερμανική κοινωνία! Για την ελληνική κοινωνία βέβαια δεν πολυνοιάζονται, αφού εδώ την αναταραχή τη χρειάζονται, για να χτυπήσουν το ευρώ.

Η μάχη ευρώ-δολαρίου δεν έχει τελειώσει λοιπόν.

Όμως η τύχη του ευρώ δεν είναι το μόνο διακύβευμα.

Υπερχρέωση, κρίσεις και ΔΝΤ

Το ντοκιμαντέρ The Money Masters αποδεικνύει, με στοιχεία, πώς το διεθνές (στην ουσία: το αμερικανικό) τραπεζικό σύστημα προκάλεσε την κρίση του 1929.
Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι, στη συνέχεια, μετά δηλαδή την κορύφωση της κρίσης, αντί να ανατραπούν τα φαινόμενα που προκάλεσαν την κρίση (η στενότητα στην κυκλοφορία χρήματος), ο περίφημος “κεϋνσιανισμός” έδωσε τη “λύση” όχι μέσω της αύξησης της κυκλοφορίας του χρήματος, αλλά μέσω της αύξησης των κρατικών δαπανών (New Deal), η οποία οδήγησε τα κράτη σε υπερχρέωση έναντι των διεθνών τραπεζών.

Μέσω της υπερχρέωσης των κρατών, οι διεθνείς τράπεζες είναι σε θέση να ελέγχουν το σύνολο των κυβερνήσεων ανά τον κόσμο. Όποτε θέλουν, κλείνουν τη στρόφιγγα του δανεισμού και οι χώρες τίθενται υπό τον έλεγχό τους.
Βέβαια, αυτά τα πράγματα δεν μπορούν να γίνουν ανοικτά, αλλά γίνονται πάνω-κάτω με τον τρόπο που έγινε στην Ελλάδα.
Αρκεί δηλαδή να ανατρέψεις με κάποιον επιτηδευμένο τρόπο την εμπιστοσύνη σε μια οικονομία και η στρόφιγγα του δανεισμού κλείνει, λόγω του φόβου των δανειστών για την οικονομία αυτή.

Τότε, παρεμβαίνει ένας θεσμός που δημιουργήθηκε μετά την κρίση του 1929 και λίγο πριν τη λήξη του Β΄ ΠΠ: Το “Διεθνές Νομισματικό Ταμείο”. Ένας θεσμός απόλυτα ελεγχόμενος από τις διεθνείς τράπεζες, τα συμφέροντα των οποίων και μόνο προσπαθεί να διασφαλίσει.

Το ΔΝΤ ήρθε λοιπόν μόνο και μόνο για να εξυπηρετήσει το διεθνές τραπεζικό καρτέλ, από το οποίο και ελέγχεται. Δεν ήρθε για να μας “σώσει”. Ήρθε για να μας ελέγξει ως χώρα.
Κυρίως, για να ελέγξει το χρήμα στη χώρα μας και τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της. Διότι, όπως σωστά επισημαίνει το The Money Masters, μετά από κάθε κρίση ο πλούτος της κάθε χώρας δεν παύει να υπάρχει: Απλώς, αλλάζει χέρια!

Τι πραγματικά συμβαίνει στην Ελλάδα

Όλα τα παραπάνω, μας δίνουν το πλαίσιο της εικόνας, του τι πραγματικά συμβαίνει στην Ελλάδα σήμερα.

Ο Καραμανλής, όταν ξεκίνησε την πολιτική των αγωγών, πέταξε το γάντι στα μούτρα της Νέας Τάξης (του διεθνούς τραπεζικού και πετρελαϊκού καρτέλ), χωρίς να έχει συνειδητοποιήσει, προφανώς, τι θα τον περίμενε στη συνέχεια. Τα αντίποινα στην πολιτική του, τα είδαμε και τα ζήσαμε όλοι.

Ο Παπανδρέου φέρθηκε ως πειθήνιος εντολοδόχος της Νέας Τάξης, με τις επιλογές της οποίας ανέκαθεν συνέπλεε.
Με τις άφρονες δηλώσεις τύπου “Τιτανικού” και άλλες ενέργειες υπονόμευσης της ικανότητας δανεισμού της χώρας (όπως το σκάνδαλο Τ+10) υπέσκαψε τη δυνατότητα της Ελλάδας να δανείζεται από τις αγορές, οδηγώντας την αναγκαστικά στο ΔΝΤ, όπως είχε προαποφασίσει από την επομένη των εκλογών, σύμφωνα με τα όσα μας αποκάλυψε ο υφυπουργός κ. Σαχινίδης στη γνωστή συνέντευξή του στη ΝΕΤ.

Η Ελλάδα έγινε έτσι ο κύριος μηχανισμός κρούσης για να υποσκαφθεί η διεθνής εμπιστοσύνη προς το ευρώ.

Από εκεί προέρχεται η λυσσαλέα υποστήριξη προς τον Παπανδρέου, από τα διεθνή και εγχώρια ΜΜΕ, τα οποία ανέκαθεν ήταν ο ισχυρός βραχίονας της Νέας Τάξης.

Η κατάσταση στην οποία έχει οδηγηθεί η Ελλάδα έχει φέρει τις ελληνικές τράπεζες σε δύσκολη θέση, από εκεί που το ελληνικό τραπεζικό σύστημα θεωρούνταν ένα από τα ισχυρότερα στον κόσμο, μετά το ξέσπασμα της διεθνούς κρίσης, το φθινόπωρο του 2008.

Δεν είναι λοιπόν καθόλου απίθανο, ένας βασικός στόχος των διεθνών τραπεζών να είναι και ο έλεγχος του ελληνικού τραπεζικού συστήματος, όπως άλλωστε διείδε πρώτο το antinews ( http://www.antinews.gr/?p=50874).
Δεν είναι επίσης καθόλου τυχαίο ότι η Νέα Τάξη δείχνει ιδιαίτερη πρεμούρα να περάσει το ασφαλιστικό με τους εξοντωτικούς αυτούς όρους για τις ελληνικές συντάξεις.

Σήμερα, ο βασικός πόρος διαβίωσης του Έλληνα συνταξιούχου είναι η σύνταξη, που παίρνει από τους φορείς κοινωνικής ασφάλισης.

Πολύ μικρό είναι το ποσοστό αυτών που παίρνουν σύνταξη από ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρίες.
Τα χρηματικά αποθεματικά, όμως, που προορίζονται για πληρωμή συντάξεων στο μέλλον, είναι ο μεγαλύτερός και σημαντικότερος, διεθνώς, αποταμιευτικός πόρος. Όποιος έχει τον έλεγχό τους, έχει τον έλεγχο του χρήματος.

Εάν η εθνική μας αποταμίευση είναι στα χέρια των κρατικών ασφαλιστικών ταμείων, τότε τον έλεγχο του χρήματος τον έχει το κράτος, μέσω των ταμείων.

Το χρήμα αυτό είναι κατατεθειμένο σε τράπεζες στις οποίες έχει έμμεσο έλεγχο το κράτος και, μέσω των τραπεζών αυτών, το κράτος έχει γενικό έλεγχο στην οικονομία.

Στη δική μας περίπτωση, τα αποθεματικά των ελληνικών ασφαλιστικών ταμείων είναι κατατεθειμένα στην Εθνική Τράπεζα, η οποία, για αυτόν ακριβώς το λόγο φάνταζε μέχρι πρότινος το ακλόνητο νούμερο ένα και ο βασικός πυλώνας του ελληνικού τραπεζικού συστήματος.
Αν όλοι εμείς οδηγηθούμε σε σύναψη ιδιωτικών συνταξιοδοτικών συμβολαίων, επειδή θα περιμένουμε (αν περάσει το ασφαλιστικό) ότι θα πάρουμε πολύ μικρή σύνταξη, είναι φανερό ότι, μεσοπρόθεσμα, ο έλεγχος του αποταμιευμένου χρήματος στην Ελλάδα θα περάσει στα χέρια των ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιριών, που με τη σειρά τους βρίσκονται, οι περισσότερες, κάτω από τον έλεγχο του διεθνούς τραπεζικού συστήματος.

Αλλάζει δηλαδή χέρια η κατοχή του χρήματος στη χώρα!

Από εκεί που στην Ελλάδα η κατοχή του χρήματος είναι κυρίως κρατική, θα περάσει κυρίως σε ιδιωτικά χέρια! Και, βέβαια, θα κλονιστεί ανεπανόρθωτα ο ελληνικός χαρακτήρας του τραπεζικού μας συστήματος, που θα “διεθνοποιηθεί”.
Σε απλά ελληνικά δηλαδή, θα μας το πάρουν οι ξένοι.

Εδώ πρέπει επίσης να σημειωθεί, ότι το ασφαλιστικό τερατούργημα σε καμία αναλογιστική μελέτη δεν βασίζεται, ειδικά όσον αφορά τη δήθεν ανάγκη για δραστική μείωση των συντάξεων.

Αν το διακύβευμα (αυτού) του ασφαλιστικού είναι ο έλεγχος του χρήματος στην Ελλάδα, το διακύβευμα στην υπόθεση “χρεωκοπία της Ελλάδας” είναι ο παγκόσμιος έλεγχος του χρήματος. Η Ελλάδα είναι ένα μικρό, αλλά σημαντικό πεδίο σύγκρουσης για τη Νέα Τάξη.

Το μέλλον;

Όσο ισχυρό και να φαίνεται σήμερα το τραπεζικό-πετρελαϊκό καρτέλ, πρέπει να θυμόμαστε ότι δεν είναι ανίκητο.

Το ίδιο το ντοκυμαντέρ The Money Masters δείχνει πόσες μάχες είχαν κερδηθεί κατά του τραπεζικού καρτέλ μέσα στις ΗΠΑ, έως το 1913 (έτος ίδρυσης της Fed).
Βασική προϋπόθεσή, όμως, για να κερδηθεί η μάχη, είναι να γνωρίζει ο κόσμος το τι ακριβώς συμβαίνει.

Πρέπει πάντοτε να θυμόμαστε πάντοτε τους δύο κανόνες συνωμοσίας που περιέγραψε ο Ουμπέρτο Έκο στο Εκκρεμές του Φουκώ:

Η συνωμοσία πρέπει να φαίνεται είτε ότι δεν υπάρχει, είτε ότι είναι ανίκητη.

Η αλήθεια είναι βέβαια, ότι η συνωμοσία και υπάρχει και δεν είναι ανίκητη.
Αν πούμε σε όλους τι πραγματικά συμβαίνει, τότε πολλά μπορούν να αλλάξουν.
Ο στόχος, σε τελική ανάλυση, είναι να ξαναπάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας.

Τα λεφτά μας, τις δουλειές μας, τις συντάξεις μας.

Αυτό είναι, τελικά, και το βαθύτερο περιεχόμενο του όρου “εθνική κυριαρχία”. Ο έλεγχος της κάθε κοινωνίας πάνω στη συλλογική ζωή της.

Γι’ αυτό και η “Νέα Τάξη” τραβάει τέτοιο ζόρι με την “εθνική κυριαρχία”, τον “αντιρατσισμό” κλπ.

Η εθνική κυριαρχία, η εθνική συνοχή, η εθνική ενότητα, αποτελούν τα κυριότερα εμπόδια στους σκοπούς τους. Και, όπως είναι φυσικό, ένα ιστορικό έθνος όπως οι Έλληνες, παρουσιάζει μεγαλύτερες αντιστάσεις έναντι της κατάλυσης των εθνικών του δομών, από ότι τα λοιπά έθνη.

Το σημαντικό είναι όμως να μην τους φοβηθούμε.

Κι αν δεν τους φοβηθούμε και τολμήσουμε τη σύγκρουση,
τότε στο τέλος θα νικήσουμε.

Επώνυμος

http://www.antinews.gr/

Φοβού Τους Δαναούς Και Δώρα Φέροντες

2010-05-12T21:34:00.000+03:00

Ξοδεύεις το άνθος της ζωής σου μέσα σ’ένα τετράγωνο γραφείο, μπροστά από μία οθόνη ηλεκτρονικού υπολογιστή, κατά πάσα πιθανότητα, μακριά από κάθε έννοια αρμονίας και φυσικής ισορροπίας. Κι ενώ ενδόμυχα γνωρίζεις πως κάτι εξελίσσεται εντελώς λάθος για σένα σ’αυτό τον κόσμο, επιμένεις να καυχιέσαι πως πέτυχες τους στόχους σου και πως το μέλλον σου προδιαγράφεται λαμπρό. -Ποιόν κοροϊδεύεις; Ξέρεις πως ποτέ δεν πρόκειται να αποκτήσεις ένα γρήγορο αμάξι σαν του αφεντικού, ούτε να κάνεις το πρώτο βήμα στο κατώφλι του σπιτιού των ονείρων σου. -Σωστά; -Λάθος! Η τράπεζα, ως από μηχανής Θεός, βρίσκεται πάντα δίπλα σου, για να σου δανείσει όσα χρήματα χωράνε οι επιθυμίες σου. Τώρα πια μπορείς επιτέλους να οδηγείς κάθε μέρα προς τη δουλειά το αστραφτερό σου αυτοκίνητο, να ζήσεις αξέχαστες στιγμές στο παραθαλάσσιο εξοχικό σου, να αγοράσεις όσα υλικά αγαθά δε μπορεί να σου δώσει ο Αλαντίν και το λυχνάρι του και ίσως κάποια μέρα γοητεύσεις με όλα αυτά τη γυναίκα της ζωής σου. Όμως, θα έλεγα πως είναι προτιμότερο να πουλούσες την ψυχή σου στο διάβολο. Γιατί, από ένα υποτιθέμενο υπαρκτό χρηματικό ποσό του 1.000.000 που δανείστηκες, η τράπεζα θα σου ζητήσει να επιστρέψεις 1.100.000, μόνο που τα επιπλέον 100.000 δεν υπάρχουν στην πραγματικότητα. Και γενικεύοντας και επαναλαμβάνοντας την παραπάνω διαδικασία για κάθε δανεισμό, η τράπεζα διεκδικεί τεράστια χρηματικά ποσά που στην ουσία δε βρίσκονται πουθενά. Κι όμως, βρίσκονται. Βρίσκονται στο πανάκριβο αμάξι σου, στο μοντέρνο σπίτι σου, στους κόπους της εργασίας σου, στην προσωπική σου ελευθερία κάποια μέρα στο μέλλον. Φοβού τους Δαναούς λέμε…

Sugar,We're Going Down!!!

2010-03-05T14:39:00.000+02:00

Νεοέλληνα,δε γνωρίζω αν ο άμετρος εγωισμός σου δέχεται την κριτική ή αν πρόκειται ξεσπάσεις για ακόμα μία φορά σε ένα συνοθύλευμα βωμολοχιών,άναρθρων κραυγών και άτοπων επιχειρημάτων,υπερασπιζόμενος την κούφια προσωπικότητά σου.Είσαι άνθρωπος της τελευταίας στιγμής,του παραπλανητικού περιτυλίγματος,της ματαιόδοξης επίδειξης και της εφήμερης ευχαρίστησης.Και το χειρότερο είναι πως όλα τα παραπάνω τα ανάγεις σε θετικά στοιχεία του χαρακτήρα σου και των ομοίων σου.Είσαι πάντα έτοιμος να υπερασπιστείς την καταγωγή σου και τα ονόματα των προγόνων σου,μα δυστυχώς ανίκανος να ακολουθήσεις τις αρχές τους και να εξελίξεις τον πολιτισμό που κληρονόμησες.Τεράστιες αντιφάσεις χαρακώνουν τη συνέπεια των λόγων και των πράξεών σου.Και ναι,αναμφίβολα αποτελείς προϊόν του περιβάλλοντός σου,αλλά δεν υπόγραψες ποτέ κάποιο συμβόλαιο υποταγής σε ποδοσφαιρικές ομάδες,σε σύγχρονες πόρνες της Βαβυλώνας,σε πολιτικές παρατάξεις,εταιρίες αυτοκινήτων και σε χρυσά βόδια.Θα προτιμούσα να αναφέρω πιο συγκεκριμένα παραδείγματα αλλά δε σκοπεύω να σπαταλήσω ιδιαίτερο χρόνο προσπαθώντας να σε ξυπνήσω. Έτσι κι αλλιώς εφόσον δεν έχεις ξυπνήσει ύστερα από τόσα κενά αέρος που συνάντησε η πτήση σου,δεν θα ξυπνήσεις ποτέ...πιστεύω ακράδαντα πως εσύ φταις που ο πιλότος του αεροπλάνου-φυλακής που αυτοκαταδικάστηκες αναφωνεί κωμικοτραγικά προς την αεροσυνοδό:Sugar,we're going down...!!!

Στο Λυκόφως Του Κυβερνομεσαίωνα

2009-12-26T13:14:00.000+02:00

Και πάνω που είχα σχηματίσει την εντύπωση πως το internet ήταν το τελευταίο ελεύθερο πράγμα που είχε απομείνει στην ανθρωπότητα,πληροφορήθηκα για τις πρόσφατες εξελίξεις.Δεν έχεις πια το δικαίωμα της αυτόνομης έκφρασης στο διαδίκτυο,κάθε φράση,φωτογραφία,link έχει αρχίσει να ελέγχεται και να αντιμετωπίζεται ανάλογα με το συμφέρον που εξυπηρετεί(όχι πως σε μεμονωμένες χώρες αυτό δε συνέβαινε εδώ και χρόνια).Προσπάθησαν να κλείσουν το pirate bay,βλέπεις οι δισκογραφικές εταιρίες και το απαστράπτον holywood,δεν μπορούν να αντέξουν το βάρος τη ζημίας τόσων δολαρίων.Αλλά δεν είναι όλα τόσο απλά αθώα.Δείχνοντας αρχικά τη μέγιστη ανοχή στην πειρατεία κατά κάποιο "μαγικό" τρόπο φύτεψαν τον εθισμό στους χρήστες,τον εθισμό στα video games,στις ταινίες,στα mp3.Και σε μερικά χρόνια θα καλείσαι να πληρώσεις για όλα αυτά και θα αναρωτιέσαι τι μπορεί πια να σου δοθεί ελεύθερα.Τίποτα ανόητε,μόνο τα demo δίνονται δωρεάν.Και αν και στην ουσία πρόκειται για σκουπίδια με χρυσό περιτύλιγμα,η μεθοδευμένη αυτή πλεκτάνη μόνο υποψίες μπορεί να γεννήσει.Δε μιλάω με αποδείξεις,προς το παρών μόνο έντονες ενδείξεις κατευθύνουν το λόγο μου,αλλά για πόσο ακόμα;Α,ναι,happy new year!!!

Δυστυχώς Κοιμάστε Φίλοι Μου...

2009-10-19T18:19:00.000+03:00

Δεν είναι αστείο πόσο νόημα μπορεί να κρύβει ένα κωμικοτραγικό σύνθημα γραμμένο σε ένα τοίχο;Για λίγα δευτερόλεπτα σε αφυπνίζει από το βαθύ λήθαργο που έχεις πέσει εδώ και χρόνια.Σε κάνει να αναρωτιέσαι για πιο ακριβώς ιδανικό παλεύεις καθημερινά,που θα οδηγήσει αυτή η μιζέρια που αναπνέεις ακατάπαυστα και αν άραγε ποτέ θα νιώσεις γεμάτος και ευτυχισμένος...!Γρήγορα όμως η σκέψη σου ξεκαθαρίζει και σου απαντά...μα γιατί άλλο εκτός από ένα γρήγορο αμάξι,μια αιθέρια ύπαρξη στο πλευρό σου(ξανθιά κατά προτίμηση),ένα πρόσωπο στην κοινωνία(που η ανωτερότητά του αντικατοπτρίζεται στα πανέρια λουλουδιών που θα χρησιμοποιήσεις σαν χαρτοπόλεμο στα μπουζούκια) και ένα δάνειο με πολλά μηδενικά για να χτίσεις το σπιτικό των ονείρων σου;;;Ένα ολοκληρωμένο πακέτο ζωής,για να μη μακρηγορώ,που περιλαμβάνει πολλά περισσότερα καλούδια από αυτά που ανέφερα παραπάνω...!Και ακόμα,δυστυχώς,κοιμάστε φίλοι μου...

Ο Χορός Της Φωτιάς

2009-09-12T19:24:00.000+03:00

Γιατί φοβάσαι τη φωτιά;Αφού καθαρίζει τις μοναχικές βουνοπλαγιές από τα άχρηστα και περιττά δέντρα,αυξάνει το ποσοστό των ζωογόνων ρίπων στην ατμόσφαιρα και σου παρέχει τις περισσότερες προϋποθέσεις για να πραγματοποιήσεις το ονειρό σου:ένα εξοχικό στη μέση του πυκνού δάσους,μακρυά από τη φασαρία της πόλης και όλα τα παρελκόμενα από τη ζωή σ'αυτή!Ίσως κάποια έντονη βροχόπτωση στο μέλλον σου δώσει την ευτυχία να δεις το 4λιτρο αυτοκίνητο σου να παρασύρεται από τα χειμαρρώδη νερά,και ίσως σταθείς τόσο τυχερός που ακόμα και το σπίτι σου θα βουλάξει κάτω από τα ποτάμια λάσπης!Και ποιός ξέρει,θα μπορούσε η μοίρα να τα φέρει έτσι ωστέ να ξαναγίνει παρανάλωμα του πυρός το διπλανό,εκ δεντροφύτευσης πάντα,δάσος και η φωτιά να συμπαρασύρει και το σπίτι σου στην πορεία της προς την κόλαση!Ανακύκλωση δηλαδή...πάνω από όλα είσαι και οικολόγος,έτσι;

Run To The Hills,Run For Your Lives...

2009-05-07T16:13:00.000+03:00

Τί έχεις να πεις τώρα μανιοκαταθλιπτικά σύγχρονε άνθρωπε;Τώρα που η εξέλιξή του είδους αρχίζει σταδιακά την καθοδική της πορεία,όπως άλλωστε ήταν πάντα αναμενόμενο;Τώρα που ο δρόμος που διάλεξες να περπατήσεις μακρυά από τη μητέρα φύση σε οδηγεί σε αναπόφευκτο αδιέξοδο,καταδικασμένος να ζήσεις τους λιγοστούς αιώνες που σου απομένουν φυλακισμένος στο κουβί που ο ίδιος δημιούργησες;Τώρα που το όπλο της τεχνολογίας που σε έσωσε από τη μούχλα της σπηλιάς και τα δόντια των θηρίων έστρεψε εναντίον σου την ψυχρή του ατσάλινη λεπίδα;Ή καλύτερα το έστρεψες εσύ εναντίον σου...Τελοσπάντων,έχω βαρεθεί ακόμη και μια απλή αναφορά να κάνω στο ονομά σου.Και δε με ενδιαφέρει τι θα μου απαντήσεις,μαντεύω πως δεν θα απέχει και πολύ από την αντίστοιχη απάντηση στην ερώτηση:πόσα τραγούδια χωράει ένα i-pod;Χαχα,ανόητε,για σένα χωράει μόνο μία ατέλειωτη θρηνωδία,με όσα τραγούδια της eurovision και να το γεμίσεις!Run to the hills,run for your lives...

Το Μεγάλο Φιάσκο...

2009-02-23T20:48:00.000+02:00

Χαχ!Στ’αυτιά μου ακούγεται εκνευριστικά αστείος ο σχολιασμός,από τα πάσης φύσεως μέσα μαζικής ενημέρωσης,της πρόσφατης απόδρασης του Παλαιοκώστα!Δε σκοπεύω να ασχοληθώ συγκεκριμένα με το γεγονός της απόδρασης ούτε με την προαναφερθείσα προσωπικότητα.Αυτό που με απασχολεί είναι οι αλυσιδωτές αντιδράσεις που προκλήθηκαν τις μετέπειτα ημέρες.Αν έχεις τα αυτιά,τα μάτια και το μυαλό σου ανοιχτά σίγουρα θα καταφέρεις να διακρίνεις ανάμεσα στους πομπώδεις τίτλους,τις αυξομειώσεις των τόνων των φωνών των τηλεπαρουσιαστών και το γενικότερο κωμικοτραγικό κλίμα,την αλήθεια.Τα αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα πολιτικής ευθύνης και κόστους,η απεγνωσμένη αποποίηση των ευθυνών και η λυσσαλέα αναζήτηση αποδιοπομπαίων τράγων(λες και ζούμε στην εποχή της ιεράς εξέτασης)καταδεικνύουν ένα και μοναδικό πραγματικό ένοχο…Ένα τερατώδες μνημείο της χρόνιας συσσώρευσης ανθρώπινης ηλιθιότητας και άγνοιας…Ίσως το μεγαλύτερο σε έκταση δημιούργημα της σύγχρονης παγκόσμιας κοινότητας…Και ίσως ο λόγος που κάποια μέρα το κυρίαρχο είδος του πλανήτη είναι καταδικασμένο να ξαναγυρίσει στην εποχή του χαλκού(μπορεί και του λίθου)…!Και καθώς το κερί που φώτιζε τις σκοτεινές νύχτες των άλλοτε εποχών έχει αντικατασταθεί από τον τρεμάμενο χορό των ηλεκτρονίων στην έξοδο τους από τη λυχνία της τηλεόρασης,προτιμώ να κλείσω τα μάτια μου και να αποκοιμηθώ με το τηλεκοντρόλ στο χέρι…

Η Μικρή Μας Πολιτεία

2009-02-18T17:37:00.000+02:00

Η μικρή μας πολιτεία είναι ωραία και σε λίγο θα εκραγεί από ευτυχία...